Πρόσφατα διάβασα αυτό το άρθρο , το οποίο αναφέρεται στο θέμα της απιστίας. Είναι προφανές ότι δεν αποτελεί και ούτε αποτελούσε ποτέ αποκλειστικό προνόμιο των ανδρών. Επιπλέον, λαμβάνοντας υπ’ όψιν το ότι οι γυναίκες είναι μάλλον περισσότερες από τους άνδρες, δεν ήταν μόνο οι σε-μη-σχέση-ευρισκόμενες γυναίκες, οι οποίες συνήπταν σχέσεις με παντρεμένους ή δεσμευμένους. Οι συνδυασμοί ήταν και είναι περίπλοκοι: παντρεμένοι με παντρεμένες, ελέυθεροι με παντρεμένες, ελεύθερες με παντρεμένους, που όμως έχουν και άλλη παράλληλη σχέση κλπ. Με λίγα λόγια ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς.

Η ανία είναι ένας  λόγος -και ενδεχομένως ο βασικός-, που θα κάνει κάποιον να δει έξω από την σχέση του και -εάν έχει την τόλμη- να προχωρήσει σε σύναψη παράλληλης σχέσης: τα περιποημένα μαλλιά, θα γίνουν ένα χαώδες δάσος πιασμένο με λαστιχάκι, τα καλογυαλισμένα παπούτσια θα μένουν στο εφεξής βρώμικα, ψηλοτάκουνες γόβες φορά μόνο στους γάμους (και όλοι οι φίλοι και γνωστοί έχουν πλέον παντρευτεί), αυτή ρεύεται-αυτός πέρδεται (χωρίς αιδώ και οι δύο), τότε μιλούσαν για θέατρο, κινηματογράφο, βιβλία, τώρα για το ποιός θα πάει στο σουπερμάρκετ και μετά ο ένας αποσύρεται στην τηλεόραση, ο άλλος στον υπολογιστή του: «μην μ’ενοχλείς σε παρακαλώ, βλέπω!», «φύγε! Θα χάσω την πίστα!»

Το άρθρο με λύπησε, όπως και με εκνεύρισε. Ας αρχίσω με το τελευταίο. Το άρθρο προτείνει σάιτ γνωριμιών για παντρεμένους. Με λίγα λόγια παρουσιάζεται ως άρθρο «σχέσεων», ενώ εν κατακλείδι είναι διαφημιστικό. Δεν έχει σημασία, που η σελίδα αυτή αναφέρεται μόνο μια φορά.

Με λύπησε δε, για τον εξής απλούστατο λόγο. Δεν είναι ότι αφαίρεσε βίαια τα ροζ γυαλιά της αισιοδοξίας, οι περισσότεροι γνωρίζουμε ότι η καθημερινή τριβή φέρνει συνήθεια και φθορά: Το βιβλίο, που με ανυπομονησία το ξεκινάμε, σε κάποια στιγμή μας κουράζει και αγωνιζόμαστε να προχωρήσει, η δουλειά γίνεται ρουτίνα, ακόμα και αν είμαστε τυχεροί να κάνουμε κάτι που να μάς αρέσει κλπ. Γιατί η καθημερινότητα της σχέσης να είναι κάτι το διαφορετικό; Κάποτε, όμως, τέτοιου είδους άρθρα προσπαθούσαν να προσφέρουν λύσεις εντός της υπάρχουσας σχέσης και μόνο στις περιπτώσεις όπου υπήρχε, όχι απλώς βαρεμάρα, αλλά δυστυχία και κακοποίηση προέτρεπε στο να εγκαταλειφθεί η «επίσημη» σχέση για κάποιαν άλλη. Μπορεί να ήταν από αυστηρές ηθικές συμβουλές του τύπου «Αφού επέλεξες, πρέπει να μείνεις σε αυτήν την επιλογή» μέχρι πονηρές (είτε σε κυριολεξίες, είτε σε υποννοούμενα) του τύπου «Το σεξ δεν είναι μόνο το ιεραποστολικό, δεν γίνεται μόνο στην κρεββατοκάμαρα, δεν είναι μόνο το κολπικό». Μπορεί να ήταν και απλές συμβουλές του τύπου: «Χτενίσου», «περιποιήσου τον εαυτό σου», «βάλε σέξυ εσώρουχα», «μην ξύνεις την μύτη σου», «να τής ανοίγεις την πόρτα να περάσει πρώτη», «τρώγε, όταν τρώει και σταμάτα όταν σταματά» κλπ. Οι τελευταίες, εάν και απλές ίσως να ήταν και είναι οι καλύτερες. Εξάλλου από την παραμέληση αυτών ξεκινά και η ανία και η φθορά Είναι, κατά την γνώμη μου δε, καλύτερες συμβουλές από το να εγκαταλειφθεί μια σοβαρή σχέση, όπως προτείνει στην ουσία το άρθρο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s