Το θέμα των τελευταίων ημερών είναι η αποκάλυψη ότι συνταξιούχοι βουλευτές προσέφυγαν στην Δικαιοσύνη το 2007 διεκδικώντας ανδρομικά. Κάποιοι από αυτούς ισχυρίστηκαν ότι η προσφυγή τους έγινε προ κρίσης, οπότε και εντελώς δικαιολογημένα ο Πάσχος Μανδραβέλης θα σχολιάσει ότι «ψηφίζαμε κοντόφθαλμους πολιτικούς», υπογραμμίζοντας και την δική μας ευθύνη ως ψηφοφόρων, ενώ ο Άρης Δημοκίδης θα γράψει ότι ίσως και να πρέπει να επικεντρωθούμε σε αυτούς, που δεν προσέφυγαν και πως αξίζουν τον έπαινό μας.

Να σημειώσουμε ότι οι προσφεύγοντες είχαν κάθε δικαίωμα στο να προσφύγουν. Αποτελεί κατάκτηση το να μπορεί να προσφύγει κάποιος στην Δικαιοσύνη και οι όποιες κραυγές που εκτείνονται από το «Ντροπή τους!» μέχρι το «Δεν έπρεπε», με την έννοια πως ΟΦΕΙΛΑΝ να μην προσφύγουν μάλλον υποκρύπτουν λαϊκισμό. Εξάλλου, το δικαίωμα της προσφυγής δεν έχει σχέση με το χρηματικό ύψος. Αύριο θα είναι και χθες ήταν ο κάποιος ή η κάποια, μη-πολιτικός, μη-επώνυμος, που προσέφυγε για να διεκδικήσει ακόμα και 100 ευρώ.

Από την άλλη, βέβαια, υπάρχει και το «ηθικό» μέρος στην άσκηση αυτού του δικαιώματός τους (στο οποίο θα πρέπει να προστεθεί και η παράμετρος ότι με έμμεσο τρόπο και ο κριτής γίνεται κρινόμενος) και στην εμμονή τους, στο να μην αποσυρθούν, όσοι δεν το κάνουν, δηλαδή από τις διεκδικήσεις τους. Δεν γνωρίζω, εάν τα δικαιώματα ασκούνται υποχρεωτικά, αλλά καθώς έχω την εντύπωση πως όχι, οι περισσότεροι περιμένουμε /θα περιμέναμε πως δεν θα τα ασκούσαν ή πως θα έκαναν/κάνουν πίσω. Να σημειώσουμε ότι η σύνδεση δικαιωμάτων και οικονομίας είναι μάλλον ισχυρή. Να σημειώσουμε π.χ ότι αυτοί, που λένε ότι είναι δικαίωμά μας να μην τιμήσουμε το μνημόνιο ή να κηρύξουμε μονομερώς πτώχευση, φαίνεται να αγνοούν το δικαίωμα των άλλων να μην μας ξαναδανείσουν, ενώ η δυναμική δικεδίκηση και ουσιαστική απόλαυση των δικαιωμάτων είναι δυνατή και μαρτυρείται, αφού έχει επιτευχθεί ένα στοιχειώδες οικονομικό επίπεδο στην κοινωνία. Με λίγα λόγια, όταν δεν έχεις φαί να φας και στρώμα να ξαπλώσεις, μάλλον δύσκολα θα σε ενδιαφέρει το δικαίωμά σου να επιλέξεις το πού θα μείνεις από το πού θα σού επιβάλουν να μείνεις. Οπότε στην σημερινή εποχή με την οικονομική κρίση, όπου είναι πιθανόν και να υπάρξει οπισθοχώρηση στα δικαιώματά μας μέλημά μας πρέπει να είναι να διαφυλάξουμε όχι τα ελάχιστα, αλλά τα ουσιαστικά.

Ένα άλλο σημαντικό θέμα, που (επανα)προκύπτει από αυτές τις προσφυγές είναι το ποιός εν τέλει καθορίζει την οικονομική και δημοσιονομική πολιτική. Οι περισσότεροι από εμάς, υποθέτω, έχουμε δικαιολογήσει την μητέρα, που έφυγε, «με άδεια από την σημαία», νωρίτερα. Παιδί έχει εξάλλου. Δεν είμαστε άκαρδοι. Τον εργαζόμενο, ο οποίος «πετάχτηκε για μια δουλίτσα». Έχουμε πει επίσης «τί κοστίζει να βρεθεί ένα σταζ για το παιδί; Μια δουλίτσα θέλει», ή μπορεί να είμαστε και εμείς η μητέρα, ο υπάλληλος που «πετάχτηκε», ο νέος που ψάχνει για δουλειά. Επιπροσθέτως τα άτομα αυτά, όχι μόνο φαντασιώνονται αλλά όντως είναι καλά και ικανά στην δουλειά τους. Η υπάλληλος με τα φασολάκια είναι μάλλον επιθεωρησιακή υπερβολή παρά πραγματικότητα. Όμως, είναι ακριβώς αυτές οι ασήμαντες «ζαβολιές» και οι δικαιολογίες τους που συνετέλεσαν ΚΑΙ αυτές στο να οδηγηθούμε στην παρούσα κρίση. Οι προθέσεις σε αυτούς που ενεργήσαν έτσι και σε αυτούς, που τους δικαιολόγησαν ήταν οι καλύτερες, τα αποτελέσματα, όμως, όχι.

Από την άλλη, βέβαια, το σχόλιο μας «να βρεθεί καμιά σύμβαση για το παιδί», «γιατί δεν το μονιμοποιούν;» κλπ είναι καλοπροαίρετη, αλλά ουσιαστικά δεν έχει αποτέλεσμα. Παραμένει στο επίπεδο των ευχών. Το ίδιο και εάν σχολιάσουμε «μακάρι να πάρεις αυτή την αύξηση», «είναι άδικο που σού ‘κόψαν το τάδε επίδομα» κλπ. Όμως, εάν οι παραπάνω υποθέσεις κριθούν από το δικαστήριο και το τελευταίο αποφασίσει θετικά για τον προσφεύγοντα υπάρχει θετικό αποτέλεσμα για τον τελευταίο και συνέπειες για την κοινωνία.

Είναι «εύκολο» για ένα δικαστήριο να επιδικάσει ένα επίδομα, να μονιμοποιήσει μία σύμβαση κλπ. Μετά μπορεί να προχωρήσει στις επόμενές του υποθέσεις. Όμως, από αυτήν την στιγμή και έπειτα ανατρέπεται στην ουσία όλος ο προϋπολογισμός. Το Κράτος πρέπει από εδώ και στο εξής να συνυπολογίσει αυτήν την δαπάνη, που δεν έχει προϋπολογισθεί κλπ. Δεν ξέρω κατά πόσο δίκαιο είναι αυτό, ιδίως εάν υπάρχει και η πιθανότητα τα νομικά επιχειρήματα που παρουσιάσθηκαν ενώπιον του δικαστηρίου να είναι μάλλον τεχνικής παρά ουσιαστικής φύσης. «Ανατροπή» του προϋπολογισμού θα μπορούσε να γίνει και στην περίπτωση αποζημιώσεων από το Κράτος προς τον πολίτη σε περίπτωση αδικιών και παραβιάσεων των δικαιωμάτων του. Εκεί, όμως, το δκαιολογώ. Η κοινωνία μέσω του Κράτους έκανε μια αδικία και πρέπει να αποκαταστήσει τον αδικηθέντα. Σχηματικά, αυτό, που δυσκολεύομαι να δικαιολογήσω είναι την περίπτωση του συμβασιούχου προσφεύγοντος ο οποίος ισχυρίζεται με τεχνικό τρόπο ότι καλύπτει πάγια και διαρκή ανάγκη της υπηρεσίας του και ταυτόχρονα με μια κουλτούρα διαστρεβλωμένου εξισωτισμού, ενώ είναι υγιέστατος, διεκδικεί το επίδομα ενός συναδέλφου του, ο οποίος πάσχει από σάκχαρο και όλο αυτο το επιχείρημα υιοθετείται από το δικαστήριο και στην συνέχεια, πάλι μέσω «εξισωτισμού» επεκτείνεται erga omnes.

Οι παραπάνω αποφάσεις, λοιπόν, στην ουσία ανατρέπουν την οικονομική και δημοσιονομική πολιτική. Όμως, αυτό, έχω την αίσθηση, ότι δημιουργεί ένα σημαντικό πρόβλημα. Αυτό είναι ο καθορισμός της οικονομικής πολιτικής, όχι από τον φυσικό της φορέα, που είναι το νομοθετικό σώμα αυτό, που την ορίζει και η Κυβέρνηση αυτή, που την εκτελεί (τουλάχιστον τυπικά στα πλαίσια του προϋπολογισμού) αλλά από την δικαστική εξουσία, η οποία αφ’ ενός, ενώ έχει δημοκρατική νομιμοποιήση, αυτή είναι πιο απομακρυσμένη από την νομοθετική και την εκτελεστική εξουσία, αφ΄ετέρου η λειτουργία της είναι διαφορετική από το να καθορίζει και αναπροσαρμόζει την οικονομική πολιτική.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s