Αυτήν την φορά δεν θα γράψω την γνώμη μου για ένα βιβλίο, που διάβασα, αλλά για ένα βιβλίο, που στην ουσία δεν διάβασα. Το είδα μόνο στα πεταχτά και διαγώνια, σκεπτόμενος, για το εάν θα το κρατούσα ή θα πήγαινα να το αλλάξω με κάποιο άλλο, όπως και έκανα. Εξάλλου τον τελευταίο καιρό βρίσκομαι σε φάση τόσο επαγγελματικού, όσο και γενικότερου ακαδημαϊκού αναστοχασμού. Δεν ήταν, όμως, ούτε ο δικός μου αναπροσανατολισμός, ούτε και η υπερβολική έκθεση του συγγραφέα τον τελευταίο καιρό από τα ελληνικά ΜΜΕ, αυτά, που με ώθησαν στην αλλαγή, όσο το τί μπόρεσα να συμπεράνω από αυτό το βιαστικό διαγώνιο διάβασμα:

Ο συγγραφέας φαίνεται να τα βάζει με το ΕΛΙΑΜΕΠ και ειδικότερα, ίσως, με τον Θάνο Βερέμη. Δεν ξέρω ποιός ξεκίνησε πρώτος την επίθεση (δηλ. ο συγγραφέας, το ΕΛΙΑΜΕΠ ή στελέχη του τελευταίου), αλλά δεν μπορώ να την δικαιολογήσω, ιδίως όταν φαίνεται η αντιπαλότητα να μην βασίζεται σε φιλοσοφικές διαφορές, αλλά σε άλλες εξω/παρα ακαδημαϊκές. Στα πεταχτά πήρε το μάτι μου στο βιβλίο περί «κουβαλήματος χαρτοφυλακίου» (sic) των διδασκόντων του ελληνικού πανεπιστημίου, αλλά και κάποιες αιτιάσεις σε σχέση με τις χρηματοδοτήσεις από το Υπουργείο των Εξωτερικών.

Νομίζω ότι θα μπορούσε να σταθεί ο προβληματισμός για το, εάν πρέπει να ευνοούνται ή όχι κάποια συγκεκριμένα κέντρα, αντί να υπάρχει πολιτική ίσων αποστάσεων έναντι όλων με διαφανέστατη προφανώς χρηματοδότηση. Δεν νομίζω, όμως, ότι είναι δίκαιη (και σε τελική ανάλυση εθνικά συμφέρουσα) η κριτική για το τί γράφουν, αναλύουν και ερμηνεύουν αυτά τα ερευνητικά κέντρα. Εάν θέλουμε να ακούμε και να διαβάζουμε ότι όλη η Γη είναι Ελλάδα, δεν τα χρειαζόμαστε. Ο ρήτορας-αναλυτής του καφενείου είναι επαρκέστατος. Εάν, όμως, θέλουμε να μάς δείχνουν την πραγματικότητα, ώστε με βάση αυτή να σχεδιάζεται η πολιτική, τότε μάς είναι απαραίτητα. Όπως, επίσης, μάς είναι απαραίτητο να «μπαίνουν» τα ιδρύματα αυτά «στην θέση των άλλων», ώστε να αντιλαμβανόμαστε τις σκέψεις τους, τις ενδεχόμενες αντιδράσεις τους κλπ. Ενδεχομένως, εγώ ο αδαής να νομιμοποιούμαι κατ’ ελάχιστον να διαμαρτύρομαι για το, τί γράφει το τάδε ή το δείνα ερευνητικό κέντρο και πως δίνει «γη και ύδωρ», αλλά οι ειδικοί δεν θα έπρεπε να είναι πιο ψύχραιμοι;

Μού δώθηκε, επίσης, η εντύπωση, πως η ελληνική εξωτερική κατηγορείται πως είναι μονοδιάστατη, αλλά κυρίως ενδοτική και υποτακτική προς τις Ηνωμένες Πολιτείες σε αντίθεση με αυτήν του Ισραήλ. Το τελευταίο σε αντίθεση με την Ελλάδα, φαίνεται να ελέγχει την Αμερικανική εξωτερική πολιτική, τουλάχιστον για τα ζητήματα, που άπτονται των δικών του συμφερόντων. Ας δεχθούμε ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική πως είναι μονοδιάστατη. Πώς πρέπει να εξαπλωθεί, όμως; Με την ομόδοξη Ρωσσία· και πόσο μετρά η «ομοδοξία»; Από την άλλη η Ρωσσία είναι μάλλον ένα Κράτος, το οποίο χρειάζεται αρκετά βήματα εκδημοκρατισμού. Με την Κίνα; Εδώ στέκομαι πολύ πιο σκεπτικός. Διαφορετικός πολιτισμός, διαφορετικός τρόπος του σκέπτεσθαι, αλλά πάνω από όλα προβλήματα στην ελευθερία και την δημοκρατία.

Κριτικάροντας την συμμαχία μας με την Αμερική, ο συγγραφέας βρίσκει ευήκοα ώτα. Όσοι είναι αριστεροι βλέπουν την Αμερική χώρα του κακού καπιταλισμου και (νεο)φιλελευθερισμού. Οι δεξιοί, από την άλλη, δεν αντέχουν μια χώρα που δεν στηρίζεται στην παράδοση, που ο εθνικισμός της είναι πρωτίστως συνταγματικός και όχι οργανικός του τύπου (αίμα, έδαφος, θρησκεία και γλώσσα).

Όσο για την σύγκριση με το Ισραήλ και την επιρροή του στην Αμερικανική εξωτερική πολιτική, ο συγγραφέας, αθελά του προφανώς, αφυπνίζει όλη την συνομωσιολογική σχέση φθόνου και μίσους, που έχουν  Έλληνες προς το Ισραήλ και τον light και όχι τόσο αντισημητισμό. Πολλοί Έλληνες απεχθάνονται το Ισραήλ αλλά από την άλλη θαυμάζουν τον «τσαμπουκά» του. Για άλλη μια φορά ο αναγνώστης θα διαβάσει αυτά που θέλει, λοιπον.

Όσο για το «χαρτοφυλάκιο», ελπίζω να ήταν λάθος του τυπογραφείου, να είδα λάθος, να βιάστηκε το μάτι και ο νους. Ελπίζω να μην ήταν εσκεμμένη επιλογή του συγγραφέα, να ήθελε δηλαδή να γράψει σε «καθαρεύουσα» αντί για «δημοτική», δήθεν για διάκριση, διαφοροποίηση και αναβαθμισμένο status. Η λέξη «χαρτοφύλακας» θα αρκούσε για να αντικαταστήσει την «τσάντα» Γιατί άλλο οι χαρτοφύλακες και άλλο τα χαρτοφυλάκια. Η σπουδή, όμως, της διάκρισης οδηγεί σε παγίδες.

Ενδεχομένως να είμαι άδικος με τον συγγραφέα και το βιβλίο, καθώς δεν το έχω διαβάσει. Έτσι θα σας συνιστούσα να διαβάσετε γνώμες τόσο αναγνωστών του, όσο και εγκυρότερων από εμένα αναλυτών

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s