Μάλιστα! Για άλλη μια φορά το Κράτος σήκωσε τα χέρια ψηλά και μπροστά, όχι στην θεσμισμένη πίεση, όχι στο «lobbying», αλλά πολύ απλά μπροστά στον τσαμπουκά, ακύρωσε τον εαυτό του και άνοιξε τις μπαλκονόπορτες για να επιτραπεί ξανά το κάπνισμα οπουδήποτε, χωρίς να ενδιαφέρεται για την υγεία των πολιτών του. Πολλοί ενδεχομένως να σκέφτονται ότι, από την στιγμή που πληρώνουν φόρους, το κάπνισμα δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά δικαίωμά τους. Το νέο τέλος δεν επιβεβαιώνει επι χρήμασι το δικαίωμα τους μόνο, αλλά στην ουσία δείχνει την υποταγή της Πολιτείας σε μια σχέση ομοιάζουσα μεταξύ ενός «πελάτη» και ενός «πωλητή». Όπως στην τελευταία σχέση, ο πρώτος θεωρεί ως δικαίωμα του να διεκδικεί οτιδήποτε, στηριζόμενος στο ότι «ο πελάτης έχει πάντα δίκιο» και «μεγαλοθύμως» πληρώνει extra, έτσι και εδώ. Ο πελάτης-πολίτης δικαιούται τα πάντα και με κάποιο τέλος ή και κάποιο πρόστιμο και ακόμα περισσότερο. Είναι τραγικό για μια κοινωνία να υπάρχουν άνθρωποι, όχι που να προσπαθούν να βρουν «παραθυράκια» για να γλυτώσουν πρόστιμα κλπ, αλλά που σκέφτονται «Πάρκαρα παράνομα/Κάπνισα/Οτιδήποτε; Έλα μωρέ! Το πολύ πολύ να πληρώσω πρόστιμο! Εξάλλου, αυτός δεν είναι ο σκοπός της απαγόρευσης;»

Το άλλο θέμα είναι αυτό του «κινήματος» της μη-καταβολής διοδίων. Δεν είναι των τελευταίων ημερών, απλώς τις τελευταίες ημέρες πήρε ενεργή θέση σε αυτό και μάλιστα αρκετά δυναμική γνωστός καλλιτέχνης, ο οποίος εξελέγη δήμαρχος. Δεν γνωρίζω, εάν έχουν δίκιο ή άδικο η «κινηματιές» (και δεν αναφέρομαι μόνο σε αυτούς, όπου ο καλλιτέχνης συμπρωταγωνίστησε), αλλά πριν τούς δώσουμε στοιχειώδες «δίκιο», μήπως πρέπει να εξετάσουμε, εάν έκαναν επιλογές, χωρίς να σκεφτούν τις συνέπειες; Εάν, π.χ. επιθυμώ να ζω στις παρυφές της πόλης, αλλά και να χρησιμοποιώ τον αυτοκινητόδρομο για να πηγαίνω στο κέντρο, γιατί να μην πληρώνω διόδια;  (ανάλογη σκέψη εδώ για το μετρό-προαστιακό). Δεν έπρεπε να σκεφτώ τις συνέπειες; Ακόμα και εάν δεν υπήρχαν, δεν ήταν ισχυρή η πιθανότητα να μπουν για συντήρηση-χρήση κλπ;

Ας δεχθούμε, όμως, ότι οι «κινηματίες» έχουν δίκιο· πως όχι μόνο «αδικούνται» (με ή χωρίς εισαγωγικά)  αλλά πως αυτό που συνέβη στην πραγματικότητα ήταν ότι το Κράτος υπέγραψε ετεροβαρείς συμβάσεις με τις κατασκευαστικές εταιρίες. Δεν τις έλεγξε; Τί έγινε στο επίπεδο της κύρωσης; Προφανώς, τίποτα! Απλώς οι (κυβερνητικοί) βουλευτές θα ανέτειναν πειθηνίως το χέρι. Βουλευτές, οι οποίοι το πιθανότερο είναι να ξαναψηφίσθηκαν και να ξαναψηφισθούν από τους κινηματίες και όχι μόνο!

Υποθέτω ότι οι διαμαρτυρόμενοι πολίτες θα μπορούσαν να στραφούν δικαστικά κατά των εταιριών, είτε και στην περίπτωση που οι τελευταίες στραφούν δικαστικά εναντίον των πρώτων και να παρουσιάσουν τα επιχειρήματά τους. Φαντάζομαι ότι επιχειρήματα θα μπορούσαν να ήταν:

  1. Οι εταιρίες δεν μπορούν να εμποδίσουν την πρόσβαση των πολιτών από το ένα σημείο της χώρας στο άλλο.
  2. Οι εταιρίες χρεώνουν για υπηρεσίες, που δεν προσφέρουν. Πολλοί αυτοκινητόδρομοι είναι ημιτελείς και η ποιότητά τους δεν είναι ακόμα η δέουσα
  3. Οι εταιρίες χρεώνουν για ένα έργο, που θα είναι έτοιμο στο μέλλον, ενώ ο οδηγός, που χρησιμοποίησε το ημιτελές έργο μπορεί να μην το ξαναχρησιμοποιήσει ποτέ.

Δεν γνωρίζω, εάν στέκουν τα συγκεκριμένα επιχειρήματα, ή εάν υπάρχουν και άλλα, υποθέτω ότι οι νομικοί θα γνωρίζουν καλύτερα.

Έχω την αίσθηση, όμως, ότι οι διαμαρτυρόμενοι οδηγοί προτιμούν τις δυναμικές ενέργειες σε σχέση με την προσφυγή σε θεσμισμένους μηχανισμούς. Εικάζω δύο ερμηνείες:

  1. Η δυναμική των αντικρουομένων μερών. Είναι αλήθεια ότι οι οργανισμοί έχουν περισσότερα μέσα από τους ιδιώτες, όπως σταθερότερες σχέσεις με νομικούς, νομικά τμήματα κλπ. Το βλέπετε, π.χ, όταν αγοράζετε ένα προϊόν, όπου δέχεστε την εγγύηση, που σας προσφέρουν δεν την διαπραγματεύεστε (είμαι σίγουρος ότι η ορισμένη από τον νόμο εγγύηση βασίζεται περισσότερο στο input των πωλητών, παρά των καταναλωτών).
  2. Η άποψη ότι η προσφυγή σε θεσμισμένους μηχανισμούς δεν είναι για «άντρες», πως είναι για «ντιντήδες», για να χρησιμοποιήσω τον όρο που εμφανίσθηκε πρόσφατα στην πολιτική επικαιρότητα και που κατά την γνώμη μου δεν είναι τυχαίο ότο συζητάμε περί πολιτικής ΚΑΙ με αυτούς τους όρους. Είναι το αντίστοιχο των οδηγών που τρακάρουν, και που απλώς αντί να ζητήσουν συγγνώμη και να ανταλλάξουν στοιχεία για τις ασφαλιστικές παίζουν ξύλο.

Για τις παραπάνω συμπεριφορές έχω την αίσθηση οτί μπορεί να φταίει και το τί διδάσκεται στην ιστορία μας. Ηρωοποιούμε -και δικαίως- την κλεφτουριά, η οποία πολέμησε το 1821, αλλά αγνοούμε ότι σε άλλες περιόδους (ενδεχομένως και μέσα στην Επανάσταση) οι κλέφτες έδρασαν ως τέτοιοι με την κλασσική σημασία της λέξης στρεφόμενοι εναντίων, τόσο των Οθωμανών, όσο και των Ελλήνων. Απλουστευτικά παραβλέπουμε αυτήν την παράμετρο, όπως και ότι υπήρξαν μακρές περίοδοι ειρήνης, χωρίς επαναστάσεις (για τις οποίες δεν είναι σίγουρο ότι ήταν όλες εθνικής μορφής ή μακρόπνοες).

Επίσης στην θολούρα της Κατοχής έχουμε την τάση να χαρακτηρίζουμε ως προδότες/ Γερμανοτσολιάδες κλπ όσους Έλληνες προσέφυγαν στις Κατοχικές Αρχές καταγγέλοντας άλλους Έλληνες, χωρίς να εξετάζουμε όλες τις περιστάσεις. Κακώς η Αρχή τότε ήταν η Κατοχική, όμως, σε αυτήν θα προσέφευγε κάποιος, εάν έπεφτε θύμα π.χ ληστείας, βιαιοπραγίας κλπ και προσπαθούσε να βρει το δίκιο του.

Όλα αυτά έχουν δημιουργήσει μια απέχθεια στην συντεταγμένη Πολιτεία, στους θεσμούς που αυτή έχει κλπ, με αποτέλεσμα να υπάρχει εσκεμμένη και μη ανυπακοή στους νόμους κλπ. Σήμερα, όμως, δεν έχουμε ούτε Τουρκοκρατία, ούτε Κατοχή. Η δουλεία στην ανομία έχει, όμως, και αυτή κόστος και πρέπει να αγωνιστούμε να απελευθερωθούμε από αυτήν.

Δείτε επίσης εδώ.

Ευτυχώς φαίνεται ότι δεν θα επιβραβευθεί-επιβεβαιωθεί η καταστρατήγηση του υπάρχοντος νόμου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s