Πρόσφατα ονειρεύτηκα ένα μαγικό πάπλωμα. Πάνω σε αυτό υπήρχαν δέκα «πάνελ», όπου σχημάτιζαν μία ιστορία. Όποιος έπεφτε να κοιμηθεί με αυτό είχε δέκα φορές αυξημένες πιθανότητες να αποκοιμηθεί εύκολα, δέκα φορές αυξημένες πιθανότητες να κοιμηθεί ευχάριστα, δέκα φορές αυξημένες πιθανότητες να δει όνειρα και δέκα φορές αυξημένες πιθανότητες να δει ευχάριστα όνειρα. Υποθέτω ότι το όνειρο αυτό ήταν αποτέλεσμα της ανάγνωσης του βιβλίου Το Μαγεμένο Χωριό του Άρη Δημοκίδη. Για την ακρίβεια το όνειρο το είδα ενώ βρισκόμουν στην πορεία ανάγνωσης του βιβλίου· δεν το είχα τελειώσει ακόμα δηλαδή.

Το βιβλίο αποτελείται από μικρές αυτόνομες ιστορίες, όπου το κοινό τους στοιχείο είναι πως διαδραματίζονται στο Μαγεμένο Χωριό. Είναι σχετικά αυτόνομες, οπότε θα μπορούσε κανείς και να τις διαβάσει ανακατεμένα χωρίς να χάσει και πολλά πράγματα. Το σύντομο της κάθε ιστορίας, αλλά και η χαλαρή μεταξύ τους σχέση καθιστούν το βιβλίο απολύτως κατάλληλο, όταν θέλει κανείς να διαβάσει κάτι σύντομο, π.χ για να χαλαρώσει, χωρίς να θέλει να αφιερώσει πάρα πολύ χρόνο, όσο θα απαιτούσε ένα εκτεταμένο βιβλίο τύπου μυθιστορήματος. Το Μαγεμένο Χωριό είναι από τα βιβλία, που διαβάζεις μια ιστορία, λίγο πριν πέσεις στο κρεββάτι για αυτό και το έχεις δίπλα στο κομοδίνο σου.

Όπως και στα άλλα βιβλία του συγγραφέα η μαγεία και τα όνειρα συνυπάρχουν με την καθημερινότητα. Το τηλεκοντρολ και μάλιστα τα πολλά τηλεκοντρόλ είναι πιο δυνατά από το κλασσικο μαγικό ραβδί. Λίγο πολύ έχουμε συνδέσει την παραμυθική μαγεία και φαντασία με μια μάλλον μεσαιωνική εποχή -ξέρετε με πριγκήπισσες, ιππότες, κάστρα δράκους και τσουκάλια με φίλτρα- εδώ, όμως, τα υλικά της μαγείας είναι πράγματα της άμεσης σύγχρονης καθημερινότητας μας. Οι δε επιθυμίες μπορεί να υλοποιούνται, αλλά πολλές φορές οι συνέπειές τους είναι απρόβλεπτες: τί νόημα έχει να μένεις στο πιο ψηλό κτήριο, που φτιάχτηκε ποτέ, όταν η συνέπεια είναι η μοναξιά; Ευτυχώς, στο Μαγεμένο Χωριό, ακόμα και τα λάθη μπορούν να διορθωθούν. Όσο για την βασίλισσα του παραμυθιού, αυτή δεν είναι άκαμπτη, αλλά «τσαλακώνεται» και το διασκεδάζει μάλιστα! Όλοι θα θέλαμε να μένουμε, ή έστω να έχουμε επισκεφθεί το Μαγεμένο Χωριό. Καθώς, είναι -προφανώς- δύσκολο, ο συγγραφέας στέλνει εκεί με μια «μαγική πόρτα» τους ΣΤΕ, δημιουργώντας με αυτόν τον τρόπο μια «γέφυρα» με εκείνη την σειρά βιβλίων, αλλά και teaser προφανώς για την Παράξενη Χρονομηχανή. Σε αντίθεση, πάντως, με την σειρά των ΣΤΕ, το Μαγεμένο Χωριό φαίνεται να έχει μια μεγαλύτερη διδακτική χροιά, χωρίς, όμως, να καταντά «δασκαλίστικό». Αντιθέτως υπάρχει μια γλυκύτητα, όπως στην ιστορία με το μαγικό γουώκμαν ή στο μαγικό κουτί των αναμνήσεων.

Εάν κάτι με προβλημάτισε είναι ότι σε αρκετά σημεία αισθάνθηκα ότι υπήρχε μια «δυσκολία» στην ομαλή ροή και το κλείσιμο των σχετικά ανεξάρτητων ιστοριών. Αισθανόμουν δηλαδή ότι ο συγγραφέας είχε έναν συγγραφικό όρο (στον νου του; Βάσει συμβολαίου; Αδιάφορο), ο οποίος έλεγε: «Πρέπει να γράψεις τόσες συνολικά σελίδες ή κάθε ιστορία πρέπει να είναι τόσες σελίδες» και ότι όταν έβλεπε ότι έφτανε στο όριο «αναγκαζόταν» να τις κλείσει ή να κάνει ένα μεγάλο «αλμα» στην πλοκή ώστε να μπορέσει να  τις κλείσει. Με λίγα λόγια διέκρινα κάποια απότομα «αλματα» στην υπόθεση της ιστορίας ή κάποιο απότομο κλείσιμο. Όμως, ο προβληματισμός μου αυτός, δεν με εμπόδισε καθόλου από το να απολαύσω το βιβλίο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s