Άραγε φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι για την κρίση (του αυστηρά και του ευρύτερα οριζόμενου δημοσίου τομέα), ή πρόκειται για εύκολα θύματα, που δεν μπορούν να ξεφύγουν; Είναι οι «τεμπέληδες, που εξαιτίας τους φτάσαμε εδώ, που φτάσαμε», ή «ασκούν έργο με 3 και 60»;  Το να τους κατηγορήσουμε ή να τους παινέψουμε στο σύνολο είναι εύκολο. Προτιμώ να κάνω ορισμένες παρατηρήσεις:

  1. Προφανώς και δεν είναι όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι τεμπέληδες. Πέρα από τεμπέληδες κατηγορούνται ότι είναι και αναιδέστατοι. Ας το δούμε και από την άλλη πλευρά: Εμείς ως πολίτες/χρήστες υπηρεσιών/καταναλωτές αγαθών, τί συμπεριφορά έχουμε προς τον δημόσιο υπάλληλο και το δημόσιο κατάστημα και τί συμπεριφορά στον υπάλληλο της ιδιωτικής επιχείρησης; Δεν είναι όλοι οι ιδιωτικοί υπάλληλοι υποδείγματα ευγένειας και εργατικότητας, ούτε όλοι οι δημόσιοι αναιδέστατοι τεμπέληδες. Προφανώς, υπάρχουν και οι δύο περιπτώσεις και από τις δυο πλευρές.
  2. Εν συγκρίσει με τους ιδιωτικούς υπαλλήλους, οι δημόσιοι υπάλληλοι φαίνεται να απολαμβάνουν κάποια (μικρο)προνόμια και κυρίως την πρώτιστη αρωγή του Κράτους, αλλά και των ΜΜΕ. Άραγε πόσοι ιδιωτικοί υπάλληλοι έχουν π.χ επίδομα υπολογιστή κλπ; Πόσοι ιδιωτικοί υπάλληλοι μπορούν στις εκλογές να χρησιμοποιήσουν την άδεια της χιλιομετρικής απόστασης, χωρίς να δεχτούν έμμεσες πιέσεις από την εργοδοσια κλπ; Θα μπορούσε να υποστηρίξει κάποιος ότι το Κράτος (υπο)στηρίζει τους δημοσίους υπαλλήλους, διότι αυτοί εργάζονται για αυτό. Η διαφορά είναι ότι το Κράτος δεν είναι επιχείρηση για να υποστηρίζει την ευημερία των υπαλλήλων της. Το Κράτος οφείλει να φροντίζει για την ευημερία όλων όσων βρίσκονται υπό την εξουσία του: πολιτών, μετοίκων, μετερχομένων κλπ· και φροντιδα δεν σημαίνει απαραίτητα χρήμα (που είναι και καλό «φίμωτρο», εδώ που τα λέμε). Φροντιδα σημαίνει να απολαμβάνουν ιδιωτικοί και δημόσιοι υπάλληλοι αξιοπρεπεις συνθήκες εργασίας και να μην είναι οι μεν οι τυχεροί , οι δε τα «παραπαίδια». Είναι νομίζω αυτή η αίσθηση αδικίας, ότι δεν υπάρχει τόση πολλή φροντίδα για τους ιδιωτικούς σε σχέση με τους δημοσίους, που κάνει πολλούς ιδιωτικούς να «ξεσπαθώνουν» έστω και αδίκως κατά των δημοσίων και ενδεχομένως να επιχαίρουν «κρυφίως» με τις μειώσεις των εισοδημάτων τους.
  3. Υπάρχουν δημόσιοι υπάλληλοι, που κάάάάάθοοοονταιαιαιαιαι και δημόσιοι υπάλληλοι, που δουλεύουν σαν τα σκυλιά. Αφήστε δε, που διαβάζουμε στις εφημερίδες ότι οι Έλληνες εργαζόμενοι έχουν περισσότερες εργάσιμες ημέρες και ώρες από βορειοευρωπαίους συναδελφούς τους. Τί να συμβαίνει άραγε; Η υπόθεση, που μπορώ να κάνω είναι οι εξής: το σύστημα είναι έτσι δομημένο, ώστε να υπάρχει συνεχής απαίτηση για νέους διορισμούς, για νέες θέσεις δημοσίων υπαλλήλων. Με λίγα λόγια ο εξορθολογισμός, που το πιθανότερο θα ήταν  να σήμαινει τόσο λιγότερες ώρες εργασίας, μεγαλύτερες διακοπές, αλλά και αμοιβές για τους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά και καλύτερα παραγόμενο έργο,  ενδεχομένως να μην συμφέρει, διότι συντελεί στην κατάλυση του πελατειακού συστήματος. «Και η θέσμιση των διαγωνισμών κλπ;» θα αναρωτηθούν πολλοί. Μακάρι να κάνω λάθος, αλλά νομίζω ότι περιορίστηκαν στις καλές προθέσεις. Μην ξεχνάτε ότι και η μετατροπή των κομμάτων σε μαζικά (αλλά και η λίστα, που εφαρμόστηκε -νομίζω μια φορά- σε εκλογές) ήταν βήμα εκσυγχρονισμού και προσπάθειας κατάλυσης του πελατειακού συστήματος. Όμως, αυτό που παρατηρεί ο πιο πολύς κόσμος είναι η ύπαρξη ενός κομματικού πελατειασμού. Για τους διορισμούς στο δημόσιο νομίζω το εξής: Παλαιότερα οι κυβερνητικοί βουλευτές διόριζαν τους δικούς τους και οι άλλοι περίμεναν την σειρά τους. Τώρα πολλές φορές «καλός υπουργός» λογίζεται αυτός, που θα «κάνει ΑΣΕΠ». Φυσικά στο σημερινό σύστημα δεν είναι απαραίτητο να προσληφθούν μόνο οι οπαδοί του κόμματός του, αλλά από την άλλη αποκτά διακομματική δημοφιλία. Χρήσιμος ο ΑΣΕΠ και οι λοιποί θεσμοί, και πρέπει να ενισχυθούν, αλλά άσχετα/ανεξάρτητα από αυτόν, δεν ξέρω ποιές είναι οι εισηγήσεις της διοίκησης, εάν λαμβάνονται υπ’ όψιν από τους πολιτικούς προϊσταμένους ή και εάν τα ίδια τα μέλη της διοίκησης μικροπολιτεύονται και αυτά με την σειρά τους. Έχει πει ποτέ η διοίκηση, κάτι του στυλ «είμαστε υπεράριθμοι», ή ο συνδικαλιστής ή/και το στέλεχος του δημοσίου βλέπει την μελλοντική πολιτική του καρριέρα και κρίνει τους διορισμούς απαραίτητους, έστω και μέσω της διαδικασίας του ΑΣΕΠ;
  4. Το στέλεχος, ο συνδικαλιστής, ο πολιτικός κλπ μπορεί να προκρίνουν την επέκταση του δημοσίου, είτε για εγωιστικούς ή ακόμα και για άδολους λόγους, αλλά πέρα από αυτούς υπάρχουν και οι ενδεχόμενοι συνάδελφοι, οι συγγενείς, οι φίλοι, η κοινωνία γενικότερα, η οποία καλοπροαίρετα τους στηρίζει, αλλά δεν φαινόταν να αντιλαμβάνεται τις ενδεχόμενες συνέπειες. Όλοι μας «στεναχωριόμαστε για την Λωρέττα, που δεν έχει δουλεια-δεν υπάρχει κάτι στο Δημόσιο να μην είναι άνεργη;», «τί είναι για το δημόσιο να ‘χωθεί’ ο Ιούλιος;- Ένα χιλιάρικο το μήνα θα παίρνει, βία!», αλλά με αυτά από ‘δω και από εκεί η ποιότητα των υπηρεσιών έχει πέσει, διότι προφανώς ξεπεράστηκε ο βέλτιστος δυνατός αριθμός προσωπικού, ενώ οι αμοιβές δεν μπορούν να είναι αξιοπρεπέστερες για το σώμα των δημοσίων υπαλλήλων. Έχει διαφορά να «μοιράζεις την (μισθοδοτική) πίττα σε εκατό από το να την μοιράζεις σε χίλια άτομα». Βέβαια, μέχρι τώρα είχαμε την εντύπωση ότι το Δημόσιο είχε καταφέρει να αναπαραγάγει το θαύμα με τους άρτους και τους ιχθύς. Μπορεί μεν οι μισθοί να μην ήταν τόσο υψηλοί, όσο σε χώρες με πιο σφικτή δημοσιοϋπαλληλία, αλλά δεν πρέπει να υπήρχαν αναπροσαρμογές των μισθών με την διεύρυνση του σώματος· το «κομμάτι της πίττας», που αναλογούσε στον καθένα έμενε σταθερό. Τελικά απότομα ανακαλύψαμε ότι το ελληνικό δημόσιο δεν είχε καταφέρει να αναπαραγάγει το θαύμα, το οποίο ακόμα και πολλοί θρησκευόμενοι υποθέτω το θεωρούν συμβολικό, παρά κυριολεκτικό, αλλά μάλλον έκανε κάποιο «τρυκ», το οποίο ως γνωστόν «έσκασε» και πλέον πληρώνουμε τις συνέπειες.
  5. Επίδομα πτυχίου, επίδομα γάμου, επίδομα ορεινής εργασίας, επίδομα έγκαιρης προσέλευσης, επίδομα καυσοξύλων και άλλα αμέτρητα. Οι δημόσιοι υπάλληλοι λέγεται ότι λαμβάνουν πληθώρα επιδομάτων, που να σάς πω την αλήθεια, δεν γνωρίζω ποιά είναι αληθινά και ποιά αποτελούν αστικό μύθο. Μέσω των επιδομάτων, λέγεται, πως οι δημόσιοι υπάλληλοι μπορούν να συμπληρώσουν ή και να βγάλουν έναν δεύτερο μισθό. Ας μείνουμε στην πρώτη περίπτωση ότι τα επιδόματα υπάρχουν για ένα επιτευχθεί ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης. Δεν είναι προκλητικό να υπάρχει, όμως, «επίδομα καυσοξύλων», αντί να είναι ο μισθός καλύτερος; Ναι είναι, αλλά από την άλλη σκέφτομαι ότι είναι ένας εύσχημος τρόπος σε σχέση με μελλοντικές υποχρεώσεις του Κράτους (και όλων μας φυσικά, αφού εμείς πληρώνουμε). Οι συντάξεις π.χ νομίζω έχουν σχέση με τους μισθούς, όχι με τα όποια εισοδήματα λαμβάνουμε στον εργασιακό μας βίο συνυπολογιζομένων και των επιδομάτων.
  6. Δεν είναι άδικο να  περικόπτονται μόνο στους δημοσίους υπαλλήλους επιδόματα και δώρα Πάσχα, Χριστουγέννων και θερινών διακοπων; Όχι δεν είναι. Το Κράτος έχει πρόβλημα, όχι οι ιδιωτικές επιχειρήσεις (και οι τελευταίες έχουν προβλήματα και αναγκάζονται και αυτές αντιστοίχως να τα αντιμετωπίζουν με απολύσεις κλπ). Η (εισ)φοροδιαφυγή κλπ δεν συντελεί στο πρόβλημα; Ναι συντελεί και φυσικά και πρέπει να παταχθεί. Εκτός του ότι σε αυτήν συμμετέχουν τόσο δημόσιοι όσο και μη δημόσιοι υπάλληλοι, η παταξή της είναι απαραίτητη για να απολαμβάνουν οι πολίτες καλες υπηρεσίες, άρα και να αμοίβονται και οι δημόσιοι υπάλληλοι, που παρέχουν αυτές τις υπηρεσίες, όχι για να μισθοδοτούνται οι πλεονάζοντες υπάλληλοι ή να απολαμβάνουν πλεονάζοντες και μη λογικά και μη λογικά προνόμια.
  7. Δεν είναι άδικο να περικόπτονται μισθοί κλπ στους δημοσίους υπαλλήλους; Όχι δεν είναι.Οι δημόσιοι υπάλληλοι γνώριζαν. Όσοι επέλεξαν την σταδιοδρομία του δημοσίου υπαλλήλου έκαναν τις εξής ρητές ή άρρητες επιλογές: σίγουρο μισθό, έστω και χαμηλό (εάν και ανακαλύπτουμε ότι υπάρχουν διαφορετικές ταχύτητες δημοσίων υπαλλήλων, όχι ανάλογα με τις ικανότητές τους, αλλά ανάλογα με τον φορέα διοίκησης που βρίσκονται και με κάποιους να θεωρούνται προνομιούχοι) με σταθερότητα θέσης και ανάληψη του ρίσκου ότι αναλάμβαναν εργασία σε έναν υπερτροφικό τομέα, ο οποίος κάποτε θα έσκαγε. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να έχει μια αντίληψη της κοινωνικής πραγματικότητας, η μόνιμη επωδός ήταν ότι το Κράτος είναι υπερτροφικό, ότι γίνονται συνεχώς πελατειακοί διορισμοί, ότι κάποτε το σύστημα θα εκραγεί. Εάν το είχα ακούσει από τα δέκα μου, δεν μπορεί να μην το έχει ακούσει ο άλλος από τα 18 του, τα 20 ή τα 30 του, όταν ξεκινούσε να διεκδικήσει θέση στο δημόσιο. Από την άλλη, για να μην είμαι άδικος, το χρονικό «κάποτε» είναι πολύ αόριστο. Δεν είναι κάτι συγκεκριμένο, όπως το «αύριο» το «σε ένα μήνα» ή το «σε πενήντα χρόνια». Έτσι δεν θα έλεγα και τελείως ανορθολογική την επιλογή τους, κάτι ότι αναλάμβαναν ένα επαγγελματικό ρίσκο αυτοκτονίας. Δυστυχώς, αυτό το «κάποτε» ήρθε είναι πλέον «τώρα» και οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι αναγκασμένοι να πορευθούν με τις συνέπειες των επιλογών τους.
Advertisements

5 responses »

  1. Ο/Η An-Lu λέει:

    Εχω την εντύπωση οτι όταν ολοκληρωθεί η περίφημη «απογραφή των δημοσιων υπαλλήλων» (βλ. http://www.apografi.gov.gr) και αποκαλυφθεί ο πραγματικός αριθμός τους (πολύ μικροτερος απο το 1εκ. που υπολογιζουν σημερα) θα γελάσει καθε πικραμενος… Τότε θα ήθελα να μαθω ποιά κοινωνική μερίδα θα διαλέξουν για να δαιμονοποιήσουν για τη χρεωκοπία μας…

    • Ο/Η Ντροπαλός λέει:

      Καλημέρα 🙂
      Υποθέτω η απογραφή θα (να) περιλαμβάνει και του «στενού» και του «ευρύτερου» δημόσιου τομέα. Δεν ξέρω, ποιά θα βρουν, αλλά από την άλλη νομίζω ότι όλοι έχουμε το μερίδιο της ευθύνης μας. Δεν είναι υπέροχο να φταίνε μόνο οι άλλοι;

  2. Ο/Η Metanastria λέει:

    ¨Όσοι επέλεξαν την σταδιοδρομία του δημοσίου υπαλλήλου έκαναν τις εξής ρητές ή άρρητες επιλογές: σίγουρο μισθό, έστω και χαμηλό¨
    Zw ki ergazomai sto ekswteriko (kai kales douleies exw kanei kai tou kwlou), auto eksigei kai ta greeklish (sugnwmi alla den exw elliniko pliktrologio). Oso omws zousa stin Ellada (alla kai twra mathainw ta nea tis oikogeneias, twn filwn kai gnwstwn), eblepa Kaloús misthous gia dimosious upallilous. Ta 2 mou ksaderfia, kathigites, pairnoun 1200 ekastos, dimosioi upalloiloi. H koumpara twn goniwn mou, oli ti zwi ston idiwtiko tomea, epairne kai pairnei polu ligotera, kai oi duo me oikogeneies. Egw stin Ellada otan douleua kerdiza 700 to mina…ta ksaderfia mou 1200 to mina. Sorry, alla emena DE mou faientai xamilos misthos! Makari na eixa ki egw 1200 kai de tha anisuxousa gia to ti tha fane ta paidia mou!
    Peite mou, sas parakalw, efoplistes eiste kai ta 1000 í 1200 sas fainontai liga?!
    As mi anaferw tous 3 mines diakopes to xrono ta ksaderfia mou, olo ekdromoules me ta paidia tous, cambing alla diakopoules! Egw exw 30 meres to xrono kai tis krataw gia episkepseis stin Ellada gia na tous dw olous.
    Perimenw apantisi,oxi tou tupou ¨nai, alla to noiki-i trapeza-to autokinito¨ktl. Egw ezisa kai spoudas asti ftwxeia kai pali tipota de mou fanike oti sterithika apo tis pragmatikes apolauseis tis zwis, alla 1000 DEN EINAI XAMHLOS MISTHOS! Egw me 700 kai alla tosa o filos mou, exoume balei mpros gia paidi! Eleos dil!

    • Ο/Η Ντροπαλός λέει:

      Καλησπέρα,
      Ούτε και εγώ είμαι δημόσιος υπάλληλος. Πρόσφατα βρήκα εργασία στον ιδιωτικό τομέα, όχι στο αντικείμενο που θα ήθελα και φυσικά αισθάνομαι μια κάποια ματαίωση. Από την άλλη, όμως, προσπαθώ να βρω και θετικά της εργασίας αυτής (και δεν αναφέρομαι μόνο στον μισθό), αλλά και τί άλλο θετικό υπάρχει και μπορώ να κάνω στην ζωή μου προσπαθώντας να αποφύγω την «κουλτούρα της κατάθλιψης» που μας κατατρέχει ως κοινωνία. Δεν ξέρω, εάν την θυμάστε, μιας και ζείτε στο εξωτερικό, αλλά εδώ και όταν νομίζαμε ότι τα λεφτά φυτρώναν στα δέντρα πάλι κλαίγαμε ότι δεν φτάνουν. Αυτή η νοοτροπία δεν μας ωφελεί, όμως, και τουλάχιστον στο προσωπικό επίπεδο προσπαθώ να την ξεπεράσω.
      Υποτίθεται ότι η μισθολογική εξέλιξη των δημοσίων υπαλλήλων δεν είναι τόσο μεγάλη, όσο αυτή των ιδιωτικών. Αρχικοί και καταληκτικοί μισθοί δεν απέχουν τόσο. Αντίθετα υποτίθεται, πάλι, ένας καλός ιδιωτικός υπάλληλος, με σκληρή εργασία και με την απαραίτητη εύνοια της τύχης μπορεί να καταλήξει με αρκετά υψηλό μισθό σε σχέση με αυτόν από τον οποίο ξεκίνησε.
      Οι εκπαιδευτικοί τώρα είναι μια ειδική κατηγορία. Όσοι είμαστε εκτός θα καταδείξουμε ότι δουλεύουν λιγότερες από 8ώρες ημερησίως ότι έχουν τρεις μήνες διακοπές κλπ. Αυτοί θα αντιπαραθέσουν ότι δεν είναι ακριβώς τρεις μήνες οι διακοπές (αυτές είναι για τους μαθητές) και ότι όντως δουλεύουν λιγότερο από 8 ώρες ημερησίως, αλλά όταν δουλεύουν είναι υποχρεωμένοι να είναι συγκεντρωμένοι σε αντίθεση με τους άλλους εργαζόμενους, που θα σηκωθούν για καφέ, θα μιλήσουν λίγο με τους συναδέλφους στον διάδρομο, θα χαζολογήσουν νοερώς κλπ.
      Σε κάθε περίπτωση ο εκπαιδευτικός θεωρείται προνομιούχο επάγγελμα. Ίσως για αυτό, όταν αναφέρεται ο κόσμος στον ΑΣΕΠ συνήθως αναφέρεται στον ΑΣΕΠ των εκπαιδευτικών. Ο άλλος λόγος είναι προφανώς ότι δεν σκεφτήκαμε να δημιουργήσουμε «βιομηχανία» εφαρμογής των γνώσεων από την τεχνολογία μέχρι την φιλοσοφία. Αποτέλεσμα να υπάρχει μόνη διέξοδος στην αυτοεπαναλαμβανόμενη διδασκαλία χωρίς νέα πρωτογενή παραχθείσα εδώ θεωρία, αφού δεν υπάρχει κανένα σχεδόν πεδίο εφαρμογής και δοκιμής.
      Υπάρχουν οι καθαρόαιμοι εκπαιδευτικοί, αυτοί που θέλουν να διδάξουν, αλλά και αυτοί που έγιναν εκπαιδευτικοί για να έχουν τρεις μήνες διακοπές τον χρόνο ή που μεταπήδησαν στην εκπαίδευση για να έχουν τρεις μήνες διακοπές τον χρόνο με όλα τα άλλα περί παιδαγωγικής ευθύνης, διάθεσης μετάδοσης γνώσεων κλπ να είναι δευτερεύοντα.
      Βέβαια στον δημόσιο τομέα δεν υπάρχουν μόνο οι εκπαιδευτικοί·υπάρχουν και οι άλλοι υπάλληλοι με το κανονικό 8ωρο και τις μηνιαίες διακοπές. Σε αυτούς κυρίως αναφερόμουν, διότι όπως είπα οι εκπαιδευτικοί είναι ιδιαίτερη περίπτωση.
      Το σχόλιό σας πέρα από την κριτική του ήταν εντελώς αισιόδοξο. Αυτό χρειαζόμαστε κυρίως αυτήν την εποχή («δεν στερήθηκα τις πραγματικές απολαύσεις της ζωής»). Εύχομαι επίσης καλή επιτυχία στις προσπάθειές σας για να κάνετε παιδάκι 🙂

  3. Ο/Η XCCCXXCCCCCCCC λέει:

    Οι μiσθοι των περισσοτερων δημοσιων υπαλληλων και ειδικα αυτων στις ΔΕΚΟ και σε ορισμενα υπουργεια ειναι πολυ υψηλότεροι απο αυτους της ελευθερης αγορας και γενικα ειναι υπερβολικα υψηλοι και δεν δικαιολογουνται με βαση τη κοινη λογικη. Αυτος ειναι και ο λογος που σχεδον ολες οι ΔΕΚΟ εχουν ελλειματα και τεραστια χρεη και επιβιωνουν μονο χαρη σε κρατικες επιχορηγησεις.

    Τους μισθους των δημοσιων υπαλληλων τους πληρωνουμε εμεις οι ελληνες φορολογουμενοι. Η οικονομικη κριση οφειλεται στα χρεη του δημοσιου τομεα. Πρεπει να επιβληθει ανωτατο οριο τα 1200 ευρω στους μισθους του δημοσιου, να απολυθει το 30%-50% του συνολικου προσωπικου και να ιδιωτικοποιηθουν οι ΔΕΚΟ.Δεν ειναι δυνατον αποφοιτοι δημοτικου να πληρωνονται με 5000 ευρω σε διαφορες ΔΕΚΟ και οι οδηγοι λεωφορειων να πληρωνονται με 4000 ευρω το μηνα. Αδιανοητα πραγματα, ειδικα οταν στον ιδιωτικο τομεα κατοχοι διδακτορικου συχνα με το ζορι φτανουν τα 2000 ευρω.

    Ο δημοσιος τομεας ειναι βαθια διεφθαρμενος και αλλοτριωμενος απο τα κομματα και τους εργατοπατερες συνδικαλιστες. Μεγαλο μερος των δημοσιων υπαλληλων εχει πολυ χαμηλο επιπεδο εκπαιδευσης.

    Πρεπει να καταλαβουμε οτι ατμομηχανη της οικονομιας ειναι ο ιδιωτικος τομεας. Ο δημοσιος τομεας εχει βουλιαξει τον ιδιωτικο τομεα με τη τεραστια γραφειοκρατια και διαφθορα του.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s