Την Παρασκευή 29η Ιανουαρίου θα την χαρακτήριζα μια σούπερ-ημέρα. Είδα μήπως πέντε κόκκινα αυτοκίνητα στην σειρά (εάν και εγώ θα προτιμούσα αποχρώσεις του μπλε!) ; Όχι! Απλώς είχε μια υπέροχη μέρα με τον ήλιο να λάμπει μετά από ημέρες κρύου, εάν και λέγεται ότι η βαρυχειμωνιά θα επιστρέψει· καλά θα βλέπαμε, όταν ήταν να επιστρέψει, πήγα στην έκθεση παιδικού και εφηβικού βιβλίου 2010, όπου οργίασα (αγόρασα το Μαγεμένο Χωριό και το Αόρατοι Ρεπόρτερ-Επτά Συναρπαστικές Ημέρες του Άρη Δημοκίδη, το Ημερολόγιο ενός Σπασίκλα του Τζεφ Κίνι, και το Μυστικό Κλειδί του Τζόρτζ για το Σύμπαν των Στήβεν και Λούσυ Χώκιν ). Επίσης βρήκα το θάρρος να γνωρίσω- συστηθώ στον Άρη Δημοκίδη, αλλά και να το κοινοποιήσω στην φίλη μου, όταν μιλήσαμε εκείνο το πρωί. Η φίλη μου πολύ συχνά μού κάνει το παράπονο ότι κλείνομαι στον εαυτό μου, κάνω πράγματα μόνος μου, δεν τής τα λέω και πως μετά τής παραπονούμαι πως δεν με καταλαβαίνει! Σε αντίθεση με τους ΔΙΚΟΥΣ ΜΟΥ ΦΟΒΟΥΣ, μού ευχήθηκε καλά να περάσω και να διασκεδάσω και γνωρίζοντας, προφανώς, ότι θα αγόραζα τα νέα του βιβλία, με παρότρυνε να πάρω και για κάποιο κοριτσάκι, το οποίο θα μάς ερχόταν επίσκεψη μαζί με τους γονείς του και την αδελφή του (στην τελευταία αποφασίσαμε να δωρίσουμε άλλο βιβλίο. Τα παιδιά στις αρχές του Γυμνασίου πολλές φορές βλέπουν αναγνώσματα, που διαβαζαν πριν ένα δύο χρόνια πολύ «παιδικά» και θέλουν να δείξουν με κάθε τρόπο ότι «μεγάλωσαν»).

Σε κάποια στιγμή είχα ρωτήσει τον enteka, εάν θα κατέβαινε για το Χρυσό Βουνό για να πει, εάν θυμάμαι καλά, πως αυτό παρουσιάσθηκε επισήμως στην Θεσσαλονίκη και πως θα κατέβαινε για την παιδική έκθεση βιβλίου. Πρόσφατα, μέσω κάποιου σχολίου, τού έκανα μια παρόμοια ερώτηση. Ο enteka έχοντας το e-mail μου είτε από τις φόρμες σχολιασμού, είτε από τα «Όνειρα με διασημότητες», που τού έχω στείλει, μού απάντησε λέγοντάς μου ότι έχει μεν παρουσιάση, αλλά πως θα ήταν κλειστή γιατί ήταν για τα σχολεία. Συνέχισε, όμως, λέγοντας μου, εάν ήθελα να συναντηθούμε. Ένοιωσα έκπληξη. «Ήξερα» τον enteka, καθώς τον είχα δει σε άλλες του δύο παρουσιάσεις, αλλά αισθάνθηκα τρομερή αμηχανία με την πρότασή του! «Ωχ και τώρα, τί κάνουμε;» σκέφτηκα· στον δε ίδιο εξέφρασα την αμηχανία μου. Η αμηχανία, η ντροπαλότητα, ή εάν θέλετε η κοινωνική φοβία με πιο τεχνικούς όρους, με χαρακτηρίζει και ο τίτλος αυτού εδώ του blog και το ψευδώνυμο του συγγραφέα του ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Συνεπώς, το ότι τόλμησα να ξεπεράσω τον δισταγμό μου και να κάνω την γνωριμία είναι η συνιστώσα της σούπερ-ημέρας και για αυτό και το αναφέρω. Δεν είναι ότι γνώρισα έναν celebrity-blogger  για να περιφέρω αυτήν την γνωριμία ως δείγμα status. Ξέρετε του τύπου «Ο enteka είναι φίλος μου», ή «διαβάζω Μίκυ Μάους, όπως και ο enteka». Στο κάτω κάτω ο enteka δεν είναι φίλος μου. Δεν σημαίνει, φυσικά, ότι είναι εχθρός μου ούτε ότι δεν θα μπορούσε και δυνητικά να γίνει, ή έστω εάν δεν γινόταν η γνωριμιά να γινόταν βαθύτερη. Φίλοι μου είναι οι spikon και mfanou. Φίλοι είναι αυτοί, που μπορείς να μοιρασθείς τα προβλήματά σου, τις σκέψεις σου, να κάτσεις μαζί τους κλπ. Μπορεί να μην είμαι κοινωνικός και να μην έχω πολλούς φίλους, αλλά δεν νομίζω ότι γενικότερα οι πραγματικοί φίλοι είναι πάνω από δέκα άτομα (βάζοντας και άνετη «οροφή»). Οι υπόλοιποι είναι γνωριμίες, που φυσικά έχουν και αυτές την κοινωνική τους σημασία (και δεν αναφέρομαι στην υλική, π.χ γνωριμία που σε βοηθά να βρεις δουλειά κλπ).

Εάν κάτι θαυμάζω (και ζηλεύω) στον enteka είναι το ακομπλεξάριστό του ύφος στο να παραδέχεται ότι διαβάζει Μίκυ Μάους ή ότι βλέπει (και) μη-ποιοτική τηλεόραση. Μέχρι πρόσφατα ντρεπόμουν να το παραδεχθώ και εγώ σε ευρύτερους κύκλους ότι διαβάζω και εγώ (τώρα λιγότερο) και έχανα πολλές ταινίες animation, επειδή φοβόμουν, τί θα σκέφτονταν οι άλλοι (πολλές φορές στην Ελλάδα το animation θεωρείται εξ ορισμού παιδικό) και επειδή πολλές φορές η κοπέλα μου ή και φίλοι μου δεν θα ήθελαν να μού κάνουν παρέα. Τώρα πολύ απλά μπορεί να πάω χωρίς κανέναν ενδοιασμό ακόμα και μόνος μου. Φυσικά δεν είναι μόνο αυτά. Είναι επίσης ότι είχε το θάρρος να αποκαλύψει ποιός βρίσκεται πίσω από την persona enteka, αλλά και το θάρρος και να εκδώσει βιβλία με την όποια αποδοχη, η οποία φαντάζομαι θα ήταν τόσο θετική, όσο και αρνητική. Για κάποιον, που είναι ντροπαλός, τελειομανής και αποφευκτικός όλα αυτά τού είναι πανδύσκολα. Φυσικά, είναι και η αισιοδοξία του. Άραγε σε τί να οφείλεται; Ξαφνική αλλαγή φιλοσοφίας; Βοήθεια από τα «μαγικά όνειρα»; Τί;

Στην παιδική έκθεση, λοιπόν, κατευθύνθηκα στο περίπτερο του Μεταίχμιου, που εκδίδει τα βιβλία του και πήρα τα αντίτυπα. Καλή τη πίστει θεώρησα κυριολεξία και όχι σχήμα λόγου, αυτό που μού είχε πει κάποτε, πως θα μπορούσε έαν ήθελα να μού αντικαθιστούσε κάποια λαθότυπα με σωστά βιβλία «δωράκι». Δεν το θεώρησα σωστό και κράτησα τα λαθότυπά μου, τα οποία δεν ήταν και τόσο λαθότυπα. Έτσι και στην περίπτωση της παιδικής έκθεσης είχα αγοράσει ήδη τα βιβλία. Θα αισθανόμουν μεγάλη αμηχανία, εάν τυχόν μού προσέφερε κάποιο. Η τυπική συμπεριφορά εξάλλου σε γλυτώνει και από ρητές και άρρητες εντάσεις και κακοτοπιές. Φαντάζεστε να μην είχα αγοράσει τα αντίτυπα και να σκεφτόμουν «Καλά, δεν θα μού προσφέρει κάποιο;» και τον enteka αντιστοίχως να σκεφτόταν «Καλά, ήρθε και δεν αγόρασε κάποιο βιβλίο μου;»

Αγόρασα τα βιβλία, λοιπόν, και τού έστειλα sms. Δεν το θεώρησα σωστό να τον ενοχλήσω την ώρα της παρουσίασης τηλεφωνώντας. Μπορεί να μην το είχε κλειστό και να τον διέκοπτα από τις δραστηριότητές του της παρουσίασης, έστω και ως ειρμούς σκέψεων· όχι απαραίτητα, δηλαδή, πως θα σταματούσε για να απαντήσει την κλήση. Σε κάθε περίπτωση περιμένοντας την όποια απάντησή του έκανα βόλτα και στα περίπτερα των άλλων εκθετών, έκανα τις αγορές μου και inter alia εντόπισα και πού γινόταν και η παρουσίαση. Σε κάποια στιγμή τελειώνει και ο enteka κατευθύνεται στο περίπτερο του εκδότη του για να συζητήσει και να υπογράψει αυτόγραφα. Κρατά ένα laptop ανοικτό στον αέρα, προφανώς για να τραβήξει φωτογραφίες. Κάθομαι και περιμένω και σκέφτομαί, τί να κάνω: «Να πάω να τού μιλήσω;»  «Άραγε έχει δει το μήνυμά μου;» Κάθομαι, παρατηρώ, ξεφυλλίζω τα βιβλία. Σε κάποια στιγμή έρχεται ένας κύριος, κάθεται μαζί του· συζητούν: «Α, τον άφησα να μού πάρει την σειρά», σκέφτομαι «Εσύ και οι ντροπές σου». Δεν προλαβαίνω να τελειώσω την σκέψη μου και τους βλέπω να σηκώνονται και να φέυγουν. Πανικός! «Να τους ακολουθήσω;». Τους ακολουθώ, αλλά όχι ακριβώς. Κάνω παρακάμψεις. Πολλές φορές έχει κανείς την εντύπωση ότι όλος ο κόσμος καταλαβαίνει την νοητική εστίαση της προσοχής κάποιου, πόσο μάλλον, εάν πρόκειται και εμπλέκεται άτομο. Δεν σας έχει τύχει να περπατάτε στο δρόμο, να σας προσπεράσει και να πιάσετε με την άκρη του ματιού σας μια όμορφη κοπέλα, να βρεθείτε από πίσω της ακολουθώντας την, χωρίς να αλλάξετε την διαδρομή σας ούτε και την περιπατητική σας συμπεριφορά, και να αισθάνεστε ότι σε κάποια στιγμή θα σταματήσει, θα γυρίσει απότομα προς το μέρος σας ενδεχομένως να σας χαστουκίσει και να σάς πει «καλά, τί πρόβλημα έχεις;», επειδή έχετε την αίσθηση ότι οι πάντες έχουν καταλάβει την σκέψη σας; Έτσι και στην έκθεση. Με το που είδα να φεύγει και σκέφτηκα να πάω να τον συναντήσω, αισθάνθηκα ότι όλοι είχαν μαντέψει τις σκέψεις μου, με κοιτούσαν και κάποιος θα ειδοποιούσε την ασφάλεια λόγω «πολιορκίας» του enteka. Το φαντασιακό σενάριο ήταν εμπλουτισμένο με ακουστικά, μικρόφωνα, μαύρες καμπαρντίνες λες και ήταν κατασκοπική ταινία.

Τους προλαβαίνω στην είσοδο. Παίρνω βαθιά ανάσα και… ούτε θυμάμαι, τί είπα. Είπα ότι είχα στείλει το SMS, ή όχι; Ούτε που θυμάμαι!Ο enteka είπε κάτι του στυλ «εσύ είσαι, που…», «Ναι!» απάντησα. «Κάνουμε ένα μικρό διάλειμμα, να καπνίσουμε. Έρχεσαι;», μού είπε. «Ευχαρίστως!». Ο άλλος κύριος, που μιλούσε με τον enteka είναι και αυτός συγγραφέας και έχει γράψει αυτό το βιβλίο (και άλλα φυσικά), το οποίο μού έκανε εντύπωση από την πρώτη στιγμή, που είχε πέσει το μάτι μου σε κάποιο βιβλιοπωλείο. Μαθαίνω ότι οι συγγραφείς είτε δουλεύουν και αλλού, είτε ψάχνουν και άλλες δουλειές, διότι συνήθως τα χρήματα δεν φτάνουν μόνο από τις πωλήσεις. Μού έρχεται στον νου το εγχειρίδιο της Μανίνας Ζουμπουλάκη. Κάπου πρέπει να λέει ότι ο εργασιακός χώρος δίνει πολλές αφορμές για γράψιμο και ότι σπάνια υπάρχει η περίπτωση του συγγραφέα, που κάθεται στον ελαφάντινο πύργο και έρχεται η έμπνευση. Κάπως έτσι, δεν το θυμάμαι και ακριβώς. Μαθαίνω επίσης ότι οι συγγραφείς έχουν και διαφορετική μεθοδολογία: ο ένας το στήνει στο μυαλό του και το γράφει έτοιμο, αλλά γράφοντας το δεν κάνει επανάληψη, παρά στα πολύ κοντινά στο νέο κεφάλαια, ο άλλος γράφει σχεδόν αυτόματα, μετά σβήνει και διαβάζει και ξαναδιαβάζει μέχρι να έρθει η πολυπόθητη συνοχή και η αίσθηση του ολοκληρωμένου: και οι δύο, πάντως, είναι επιτυχημένοι· τουλάχιστον από την άποψη ότι έχουν ολοκληρώσει και έχουν εκδώσει τα βιβλία τους.

Προσπαθώντας να ξεπεράσω το δικό μου «ακαδημαϊκό» writers block, αλλά και τις τάσεις τελειομανίας απαισιοδοξίας προσπαθώ να βρω το μυστικό του enteka. Άραγε το φυλάσσει ζηλότυπα; Δεν κατάλαβε τις όποιες νύξεις μου (οι ντροπαλοί δυσκολεύονται να μιλήσουν άμεσα πολλές φορές για το όποιο θέμα) ; Ή μήπως όλα είναι φανερά στο blog και στα βιβλία του, τόσο φανερά, ώστε εσκεμμένα ή μη να αποκρύπτεται η «μαγική συνταγή»;

Μού κάνει εντύπωση η μνήμη του και ότι και αυτός με «ήξερε» εξ όψεως. Θυμόταν, που είχα πάει στην παρουσίαση του Χρυσού Βουνού· μού είπε ότι ήμουν με μια κοπέλα και με δυο παιδιά και πως πήγα και τού είπα ότι και «εμείς οι μεγάλοι διαβάζουμε τα βιβλία του και πως θα θέλαμε αντίτυπο με αφιέρωση» (κάτι τέτοιο). Μιλάμε για τους Αόρατους Ρεπόρτερ, την εντύπωση, που μού κάνει η αναφορά σε θέματα καθημερινά, και κάνουμε και μια συζήτηση για την ηρωίδα και την αποτύπωσή της στο εξώφυλλο. Κάνει αναφορές στα προσεχή του λογοτεχνικά σχέδια.

Douze points pour moi! 😀 Ο enteka είναι ακόμη στον Α’ Τόμο, ενώ εγώ έχω τελειώσει τον Δ’ από το Αναζητώντας. Να δούμε, πότε θα αξιωθώ να αγοράσω τον Ε’. Βέβαια για να μην είμαι άδικος ο enteka τον διαβάζει στα αγγλικά σε αντίθεση με μένα που τον διαβάζω στα ελληνικά. Προφανώς η ανάγνωση στην μητρική γλώσσα είναι σαφώς ευκολότερη. Άλλη ομοιότητα: Στο σχολείο πρέπει να βαριόταν τα Μαθηματικά και ο νους του να ταξίδευε αλλού. Διαφορά: Φαίνεται συνεχίζουν να μην τον εντυπωσιάζουν, όταν αντιστοίχως τώρα με ιντριγκάρουν.

Δεν θυμάμαι, τί άλλο ενδιαφέρον είπαμε. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχε. Δεν κρατούσα και κασσετοφωνάκι. Ήθελα να χαρώ την γνωριμία, να τον συγχαρώ για τα βιβλία του και να μού γράψει αφιερώσεις, να ανταλλάξουμε απόψεις και όχι να πάρω «συνέντευξη». Φοβάμαι ότι ενδεχομένως αποχώρησα απότομα και ενδεχομένως άκομψα. Κάποιος που είναι ντροπαλός σε κάποια στιγμή «κολλά» στο θέμα της κοινονικότητας. Ελπίζω να μην προσέβαλα. Ο enteka μού έδωσε αφίσες και καρτ ποσταλ των Αόρατων Ρεπόρτερ και με ξεπροβόδισε.

Απολαμβάνοντας την λιακάδα και την ανάμνηση της συζήτησης, επέστρεψα σπίτι και άρχισα να συναρμολογώ τις σιντιέρες 🙂

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s