1. Ξεκίνησα το blogging στα τέλη Ιανουαρίου 2006. Δεν το ανακάλυψα αμέσως, δεν είμαι από τους πρωτοπόρους. Διάβασα για αυτό σε μια εφημερίδα και είπα να δοκιμάσω. Αμφιταλαντεύθηκα. Το άνοιξα και το είχα να υπάρχει, πήγα να το κλείσω κλπ. Υποθέτω ότι πολλοί από εσάς θα περάσατε ανάλογη φάση.
  2. Παραδέχομαι ότι έχω περάσει από την φάση του υστερόβουλου σχολιασμού και ότι έχω γράψει σχόλια του τύπου: «Πολύ καλό!» ή «Διαφωνώ μαζί σου!» με σημαινόμενο: «Ιδιοκτήτη του ιστολογίου, επισκέπτες και σχολιαστές, έχω και εγώ blog. Διαβάστε και εμένα!» Φυσικά και έχω γράψει και τέτοιου είδους απλά σχολια χωρίς υστεροβουλία και έχω σε άλλα παραπέμψει στο δικό μου blog, όχι για να αυξήσω την αναγνωσιμότητα μου, αλλά διότι νομίζω ότι συμπληρώνουν σχολιάζουν  κλπ το αναρτημένο θέμα. Προτιμώ πλέον το σχόλιο μου να είναι κάτι περισσότερο από το «(δεν) μού αρέσει!», οπότε, εάν δεν έχω κάτι άλλο να πω, απλώς διαβάζω και δεν σχολιάζω.
  3. Σκέφτομαι το blogging είναι από τα πλέον κατάλληλα μέσα για τον λογοτεχνικό «τριτοδεσμίτη» και τον κοινωνιολογοθεωρητικούντα «τεταρτοδεσμίτη» (ΟΚ προδίδω μάλλον την ηλικία μου) και πως θα πρέπει να ευχαριστούμε όλα εκείνα τα «nerds», που αντί να είχαν ασχοληθεί με το εάν η τάδε πρόταση θέλει subjunctive αντί indicative, μαστόρευαν κώδικες, ξεβίδωναν υπολογιστές κλπ. Προφανώς από αυτούς -ή κυρίως από αυτούς- θα έρχονται όλες αυτές οι τρομερές εφαρμογές, που χρησιμοποιούμε είτε είναι blogging, είτε ηλεκτρονικά καταστήματα, είτε οτιδήποτε. Εφήυραν, λοιπόν, τα blogs, στην Αμερική υποθέτω, και όλοι πλέον μπορούμε και γράφουμε: θεωρητικοί και πρακτικοί, σχολιαστές του εφήμερου και του διαρκούς, για τέχνη και για τεχνολογία, για ό,τι θέλετε. Γιατί τα γράφω αυτά; Διότι σκεφτόμουν ότι, όταν άρχισε να εκρήγνεται το φαινόμενο των blogs, πολλοί, που είχαν ήδη, δυσαρεστήθηκαν. Αυτό καταλάβαινα περιδιαβαίνοντας σε blogs. Και σκεφτόμουν: «Χαλαρώστε! Δεν δημιουργήσατε εσείς τα blogs, για να θεωρείτε ότι μόνο εσείς μπορείτε να τα χρησιμοποιείτε!». Υπ’ όψιν ότι αισθανόμουν την δυσαρέσκεια να υπάρχει γενικότερα ως προς το άνοιγμα και όχι π.χ προς την διαφαινόμενη «διαπλοκή» μεταξύ ιστολογίων και δημοσιογραφίας.
  4. Φυσικά ο χώρος των ιστολογίων δεν είναι ο μοναδικός, όπου συναντιέται τέτοια συμπεριφορά και εάν ισχυριζόμαστε κάτι τέτοιο θα ήταν άδικο. Είναι ωραίο να μιλάς για την plebs, όταν διακρίνεσαι από αυτήν. Όταν η διάκριση χάνεται, τότε ανατριχιάζεις με την μαζικότητα. Το έχουμε παρατηρήσει σε αναγνώστες/ακροατές κλπ εναλλακτικών και «εναλλακτικών» αφηγημάτων/μουσικών κλπ. Όσο το κοινό είναι περιορισμένο, έχουν μία αίσθηση ανώτερης ταυτότητας. Όταν το εναλλακτικό γίνεται mainstream, όχι διότι άλλαξε το ίδιο αλλά διότι προσήλθε κόσμος, αρχίζει η κριτική και η δυσφορία της ταύτισης με τους hoi polloi.
  5. Τα «φιλαράκια»: Επειδή διαβάζει ο ένας blogger και σχολιάζει τον άλλον δεν πάει να πει ότι έγιναν και αυτομάτως φίλοι με την πραγματική σημασία της λέξης. Αναμφίβολα κάποιοι θα ήταν ήδη φίλοι και εκτός δικτύου και κάποιοι θα έγιναν και στον πραγματικό κόσμο, αφού ήδη είχαν γνωριστεί στον ψηφιακό. Πολλές φορές η χαλαρότητα, που αφήνει ο blogger, ή που φαίνεται να αφήνει οδηγεί άλλους να παίρνουν αυτοβούλως «δικαιώματα» και να δημιουργούνται παρεξηγήσεις και διότι- μεταξύ άλλων απουσιάζει η αμεσότητα της πραγματικής οικειότητας και της κατά πρόσωπον επαφής. Γράφει π.χ κάποιος blogger (υποθετικό δεν το έχω διαβάσει κάπου) : «….Ανοίγω την πόρτα του σπιτιού μου, έχοντας έναν τρομερό πονοκέφαλο, που προήλθε από τις μ******* του αφεντικού μου να πιάσουμε τους στόχους (σίγα ρε μεγάλε μη πάμε και στον Άρη) και δεν προλαβαίνω να μπω, όταν μια τσιρίδα μπαίνει στ’ αυτιά μου λέγοντας: ‘Μπαμπά, μού υποσχέθηκες παιχνίδι! Πάμε τώρα, τώρα, τώώώώώώώώώώώώώώώώώώώρα!!!!!!!!!». Κάποιος σχολιαστής, παίρνοντας μόνος του δικαιώματα, θα γράψει κάτι του τύπου: «Καλά δεν ήξερες ότι υπάρχουν φαρμακεία, που σε προστατεύουν από τα «ατυχήματα» στο σεξ;», για να απαντήσει οργισμένος ο blogger: «Τι λες ρε χαμένε;» για να ανταπαντήσει ο σχολιαστής, να κλιμακωθεί η κατάσταση κλπ.
  6. Η επισκεψιμότητα: To blog μου δεν έχει τρομερή επισκεψιμότητα και πέρα αυτής δεν ξέρω, τί αναγνωσιμότητα έχει. Σε πειράζει; Και ναι και όχι. Ας είμαστε ειλικρινείς: Όσοι έχουμε ανοιχτό blog θέλουμε να μας διαβάζουν κλπ. Αλλιώς θα το είχαμε κλειδωμένο, σαν ένα ψηφιακό εφηβικό ημερολόγιο. Προφανώς η επισκεψιμότητα στο blog μου «φαγώθηκε» και από την δημιουργία άλλων blogs, όπως και αντιστοίχως θα έγινε και με το δικό μου blog.
  7. Υπάρχει, βέβαια, και η περίπτωση να μην υπάρχει μεγάλη επισκεψιμότητα, διότι αυτά που γράφω ειτε δεν είναι ενδιαφέροντα, είτε δεν είναι καλογραμμένα.
  8. Ας αφήσουμε την δική μου (δίκαιη ή αδικημένη) επισκεψιμότητα. Γενικότερα, γιατί κάποια ιστολόγια έχουν πολλές επισκέψεις (και σχόλια), ενώ άλλα όχι; Οπωσδήποτε θα είναι αποτέλεσμα του συνδυασμού ταλέντου του συγγραφέα (στον τρόπο γραφής, στην επιλογή του θέματος κλπ), όσο και ταλέντου του αναγνώστη ( να μπορεί να διακρίνει την πραγματική καλή δημοσίευση κλπ. Αμφιβάλλετε ότι καλά posts θα έχουν θαφτεί λόγω αταλαντοσύνης των αναγνωστών; ). Νομίζω, όμως, ότι συμβαίνει και κάτι άλλο. Πολλές φορές η μεγάλη επισκεψιμότητα είναι αποτέλεσμα της συμμετοχής σε ένα μεγάλο δίκτυο: ο ένας παραπέμπει στον άλλον και αυτή η αλληλοπολλαπλασιαστική επίδραση επηρεάζει και αυτούς που δεν συμμετέχουν σε αυτό το ευρύ δίκτυο να διαβάσουν και ενδεχομένως να σχολιάσουν, αυτά τα οποία γράφονται και για τα οποία όλη η μπλογκόσφαιρα μιλά. Αντιθέτως, εάν το δίκτυο είναι περιορισμένο ή και ανύπαρκτο, το post δύσκολα «απογειώνεται» και μάλλον χάνεται.
  9. Εν συνόψει, σχετικά με την επισκεψιμότητα και σχολιασμό παρατηρώ τα εξής: Σχολιασμός γίνεται (συνήθως) κυρίως στον δικό μας κύκλο «γνωστών» δημοσιεύοντας απλώς τα σχόλια των άλλων, εκτός εάν οι τελευταίοι σχολιάσουν κάτι με «εκπληκτικό» για εμάς τρόπο. Όποιος έχει μεγάλο κύκλο γνωστών έχει καλύτερες εγγυήσεις στο να διαδοθεί το post του σε ολοένα και μεγαλύτερο κύκλο αναγνωστών.
  10. Εάν και παραδέχομαι ότι όλοι μας ενδιαφερόμαστε για τις επισκεψιμότητές μας, δεν μπορώ να εννοήσω είτε αυτούς, που «πειράζουν» τους μετρητές, είτε αυτούς, που βγαίνουν και τους καρφώνουν. So boring!
  11. Η στάση απέναντι στους ειδήμονες:  Υπάρχουν ορισμένα blogs, τα οποία θα μπορούσαν να θεωρηθούν «τεχνικά». Έτσι θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «ειδήμονες» αυτούς, που συντάσσουν άρθρα σε αυτά: ο Χ blogger είναι ειδήμων για το ποιά συσκευή τηλεόρασης είναι η καλύτερη, ο Ψ για τις οικονομικές αναλύσεις κλπ. Ο προβληματισμός μου δεν είναι τόσο για τους ίδιους τους ειδήμονες, όσο για τους αναγνώστες τους. Είναι λογικό οι τελευταίοι, όταν θέλουν -ας υποθέσουμε- να αγοράσουν μια τηλεόραση,να αναζητήσουν πληροφορίες και κριτική στο blog του ειδήμονος, παρά σε αυτό κάποιου ασχέτου. Λογικό! Όμως, το θέμα είναι ότι πέρα από τον ειδήμονα στις τηλεοπτικές συσκευές blogger Χ, υπάρχει και ο εξίσου ειδήμων blogger X1, ο οποίος συνήθως χάνεται και δεν δίνεται σημασία στην άποψή του. Αυτό ενδεχομένως να αποτελεί παρενέργεια της σχολικής εκπαίδευσης, όπου μαθαίναμε ότι μία είναι η «σωστή» ερμηνεία (η φετιχιστικά καθαγιασμένη), η οποία και δίνει βαθμούς, ενώ οι άλλες δεν ήταν παρά ρίσκο.
  12. Μέσω των blog έμαθα ότι «επαγγελματίας» σε κάτι δεν σημαίνει απαραίτητα και αυτός, που αμείβεται για το κάτι, όπως και ότι οι επιστήμες σού δίνουν πρωτίστως ορισμένες δεξιότητες και ακολούθως κατεύθυνση επαγγέλματος. Χωρίς να υποτιμώ το θέμα της επαγγελματικής αποκατάστασης, τα blog μού θύμισαν ότι οι φιλόλογοι είναι πρωτίστως οι επιστήμονες, που ασχολούνται με τα κείμενα, παρά διορισμένοι ή αδιόριστοι εκπαιδευτικοί. Έχω διαβάσει έτσι αρκετές ενδιαφέρουσες κριτικές βιβλίων. Αντιστοίχως, στον χώρο της μουσικής, δεν πρέπει να είναι κανείς υπάλληλος σε ορχήστρα ή μουσικοκριτικός για να γράψει μια καλή κριτική. Κάποιος, που έχει ασχοληθεί για χρόνια έχει αποκτήσει ανάλογες επαγγελματικές ικανότητες. Φυσικά, υπάρχουν και αυτοί, που γράφουν μεν ερασιτεχνικά, π.χ απλοί αναγνώστες. Όμως, έχουν εντρυφήσει τόσο πολύ, που η γνώμη τους είναι αξιόπιστη.
  13. Ο νομοθέτης, όπως και ο δικαστής, είναι μάλλον ένας άνθρωπος μεσήλιξ και προφανώς συντηρητικών (ασχέτως κομματικής τοποθέτησης) αντιλήψεων, ο οποίος αδυνατεί να κατανοήσει την ταχύτητα της τεχνολογίας και τις κοινωνικές της επιπτώσεις, μια δυσθεώρητη ταχύτητα ακόμα και για αυτούς, που βρίσκονται σε νεότερη ηλικία.Παρ’ ολ’ αυτά δεν θεωρώ ότι είναι προς το συμφέρον μας να απαξιώνουμε την δικαιοσύνη και τους λειτουργούς της. Στα σχετικά με το blogging, το internet κλπ θέματα βλέπουμε την εξής προσέγγιση από τους bloggers: O blogger Χ, σαρώνει βιβλία, «ανεβάζει» όλη του την μουσική συλλογή. σέρνει τα εξ αμάξης. Λόγω των παραπάνω εκδότες, συγγραφείς, συνθέτες, υβρισθέντες «τον σέρνουν» στα δικαστήρια. Ο ίδιος και άλλοι, που συσπειρώνονται γυρω του μιλούν για αδικία, λογοκρισία, «ασχετη» δικαιοσύνη κλπ. Από την άλλη κάποιος χρησιμοποιεί χωρίς αδεια την εργασία του blogger X, ή η «φιλική» κουβέντα (ο.π. σημείο 5) ξεφεύγει υπερβολικά. Ο blogger ζητά την προστασία της δικαιοσύνης και στον «φίλο» δηλώνει περίπου τα εξής: «Το έχεις παρακάνει. Ξέρεις ότι τα ip καταγράφονται. Θα πάω στον εισαγγελέα να αιτηθώ άρση του απορρήτου σου, ώστε να σού κάνω μήνυση!»
  14. Το κίνημα των blogger. Ε, τί; Πώς; Κατ’ αρχάς αυτή η ισοπέδωση είναι τρομακτική. Ας μη μιλήσουμε δε για τις πολιτικές δυνάμεις, που προσπάθησαν και προσπαθούν να «καπελώσουν» το blogging προσπαθώντας να φανούν σύγχρονοι και να πάρουν ψήφους. Δεν μπορώ να δω κανένα «κίνημα». Η ιστολογιόσφαιρα είναι πολυποίκιλλη. Υπάρχουν θεϊστές, άθεοι, αγνωστικιστές, φασίστες, κομμουνιστές, δημοκράτες, φιλελεύθεροι, αριστεροί, δεξιοί, συντηρητικοί, προοδευτικοί, φιλόμουσοι, φίλοι του έντεχνου και fans του λαϊκού, θιασώτες της μοντέρνας τέχνης και ηρακλείς του κλασσικισμού και άλλα πολλά. Συνεπώς, δεν νομίζω ότι μπορούν να μπουν σε ένα καλούπι.
  15. Έστω, ότι υπάρχει αυτό το «κίνημα». Μήπως, όμως, είναι το «κίνημα», της δράσης του καναπέ; Το κίνημα του 1 μέρα/χρόνο δεν παίρνω το αυτοκίνητό μου (και το παίρνω όλες τις άλλες; ) κλπ.
  16. Ξανά ας δεχτούμε ότι υπάρχει αυτό το κίνημα. Τί ιδιότητες θα δίναμε στα μέλη του; Μάλλον ότι αποτελείται από το ηλικιακό group 25-45, ανωτέρου μορφωτικού επιπέδου, έχει ταξιδέψει στο εξωτερικό, μπορεί να πιστεύει ή όχι όμως σίγουρα ζει στην Γη και θα προτιμούσε τον διαχωρισμό της Εκκλησίας από το Κράτος. Εάν παλαιότερα η tolérance είχε να κάνει πρωτίστως με την θρησκευτική ανεκτικότητα, η αντίστοιχη σημερινή έχει να κάνει με τα θέματα φύλου, ταυτότητας και εμφύλων σχέσεων. Δεν εγκρίνουν όλοι οι blogger τις μη-συμβατικές έμφυλες σχέσεις, αλλά η ανεκτικότητα τους κάνει να αδιαφορούν θετικά: «ζήσε και άσε τους άλλους να ζήσουν» ή «αφού δεν με ενοχλεί -αντικειμενικά-, αφού δεν αντιστρατεύεται τα συμφέροντά μου, ας κάνουν ό,τι θέλουν!» Ονειρεύεται μια σύγχρονη Ελλάδα, όπου δεν θα κυριαρχούν το ρουσφέτι, το γρηγορόσημο, το φακελάκι, όπου ο δημόσιος υπάλληλος θα είναι λειτουργός και όχι ο σατραπίσκος ή ο αποδιοπομπαίος τράγος για την κακοδιοίκηση και ο ιδιωτικός δεν θα είναι το «κορόϊδο», που στηρίζει την οικονομία. Όμως, και οι άνθρωποι, που έχουμε οι περισσότεροι συναναστραφεί, δεν πρεσβεύουν τίποτα το διαφορετικό: ανοχή, ορθολογισμός, αμοιβαίος σεβασμός κράτους-πολίτη….για τους άλλους. Διότι, όταν αφορούν αυτούς τους ίδιους, τότε ακούμε τα: «ωιμέ, η κόρη μου πήγε και έμπλεξε με μαυρό/κίτρινο/λευκό/Εβραίο/Χριστιανό/Παναθηναϊκό/Ολυμπιακό κλπ» (βάλτε ό,τι θέλετε), τα «ξέρεις κανέναν, να μού ‘σπρώξει’ το θέμα με εκείνο το (αυθαίρετο) σπιτάκι», «Αίσχος! Πήρα πτυχίο πριν 25 χρόνια (δεν ενδιαφέρθηκα ποτέ πραγματικά να συντηρήσω, έστω, τις επιστημονικές μου γνώσεις) και απαιτούν να δώσω ΑΣΕΠ!» κλπ. Ε λοιπον, νομίζω ότι και οι μπλόγκερ το ίδιο είμαστε: κήνσορες για τους άλλους, αλλά για εμάς τους ίδιους παντα θα πρέπει να ισχύουν, κάποιες «μικρές εξαιρέσεις». Διότι στο κάτω κάτω, με την εξαίρεση, εάν υπάρχουν, πολύ έξυπνων ρομπότ με ανθρώπινα νοητικά χαρακτηρηστικά, οι μπλόγκερ είμαστε και οι ίδιοι άνθρωποι με τους οποίους αλληλοσυναναστρεφόμαστε. Φυσικά, υπάρχουν και αυτοί, που όντως σέβονται και τηρούν μέχρι κεραίας αυτά, που πρεσβεύουν και δεν θεωρούν ότι είναι για τους άλλους. Σε αυτούς, έχω να πω απλά: Respect!
  17. «Οι blogger είναι καλοί, οι δημοσιογράφοι κακοί». Ναι, καλά! Έχουμε ξανακούσει ανάλογες βαρύγδουπες δηλώσεις, όπως: «Οι άντρες είναι έξυπνοι, οι γυναίκες ευήθεις», «Οι γυναίκες ‘θησαυρός’ και οι άντρες ‘γουρούνια’ «, «οι καλοί Εβραίοι και οι κακοί Βουδιστές» κλπ. Δεν ισχύει συνολική καλοσύνη ή συνολική φαυλότητα. Μέσα στην κοινότητα των blogger (αλλά και των δημοσιογράφων κλπ) υπάρχουν και καλοί αγαθοί, αλλά και φαυλεπίφαυλοι.
  18. Το μη-κειμενικά μπλογκ (σε μορφή εκπομπών αφήγησης ή και με εικόνα) είναι διαφορετικά, αλλά έχουν συνάφεια με τα κειμενικά, οπότε θα μπορούσε να γραφεί ένα μικρό σχόλιο εδώ. Προσωπικά, δεν τα πολυπαρακολουθώ, διότι, σε αντίθεση με τα blog, δεν είναι ευνοϊκά στο αποσπασματικό διάβασμα κλπ. Έχω ρίξει, βέβαια, μικρές ματιές. Κάποια αξίζουν και οπωσδήποτε θα αξίζουν και πολλά από αυτά, που αγνοώ. Έχω συναντήσει, όμως, και τέτοια, των οποίων το στήσιμο, η παρουσίαση και η σκηνοθεσία είναι εφάμιλλη του trash, ή στην καλύτερη περίπτωση μοιάζει με το παιχνίδι παιδιών μπροστά στο κασσετόφωνο να παίζουν τους δημοσιογράφους. Δεν το είχατε παίξει, μικροί; Εάν έχετε κάτι ενδιαφέρον να πείτε σε τέτοιου είδους φορμά, απλώς πείτε το και μην αναλώνεστε σε λούπες, αλλαγές ταχύτητας, αναστροφή του ειδώλου κλπ. Δεν γίνεται πιο ενδιαφέρον με τους τρόπους αυτούς. Αντιθέτως, είναι μάλλον απωθητικό.

Πλάκα, πλάκα κλείνω τέσσερα χρόνια ως blogger (το κείμενο αυτό το προετοίμαζα μήνες, όπως τα κανάλια μήνες πριν προετοιμάζουν τα εορταστικά τους προγράμματα). Είναι βέβαιο πως όταν δώσω την εντολή για δημοσίευση και όταν θα ανεβεί μπορεί να έχω σκεφτεί και άλλα σημεία. Γιατί το ανεβάζω τώρα και όχι του χρόνου; (Εάν έχετε προσέξει, τις δημοσιεύσεις μου τις αριθμώ με βάση το 5). Ίσως γιατί βρίσκομαι σε ένα σημειο καμπής και αναστοχασμού. Ενδιαφέρουν αυτά που γράφω; Είναι όντως τόσο ενδιαφέροντα αυτά, που διαβάζω; Τελευταία ανακάλυψη: οι Financial Times, όπου και έγινα διαδικτυακός συνδρομητής. No offence, αλλά αυτά που έχω μέχρι στιγμής διαβάσει στους FT, δεν τα έχω δει σε κανένα ελληνικό blog, αλλά ούτε και σε ελληνικές εφημερίδες. Από την άλλη σκέφτομαι, μήπως με το blogging, αλλά και γενικότερα με το κόλλημα στον υπολογιστή χάνω χρόνο για δραστηριότητες, που θέλω να κάνω στο μέλλον κλπ. Ξέρετε η άμεση ευχαρίστηση, που σε εμποδίζει από την μακροπρόθεσμη κλπ.

Αναστοχασμός, λοιπον!

😀

Advertisements

4 responses »

  1. Ο/Η Penelope λέει:

    To blogging ειναι addiction 🙂 και κατά επέκταση a kind of vanity 😉

  2. Ο/Η enteka λέει:

    πολύ ενδιαφέρουσες σκέψεις. και, νομίζω, το πιο ενδιαφέρον ήταν το 12. Πολλές ευχές για τη συνέχεια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s