Διάβασα μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση της Σουφραζέτας, η οποία αναλύει τους λόγους για τους οποίους θα προτιμούσε να ρίξει την ψήφο της υπέρ της κ. Μπακογιάνη, εάν συμμετείχε στην εκλογική διαδικασία για την ανάδειξη νέου Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας. Μεταξύ άλλων γράφει και τα εξής (τα έντονα στοιχεία είναι της ίδιας της ανάρτησης):

Από το 1981 και μετά, η μόνη φορά που επιχειρήθηκε να γίνει κάποια σοβαρή ιδεολογική συζήτηση στο κόμμα αυτό, ήταν το 1985 επί προεδρίας Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, όταν στις 3 Φεβρουαρίου του 1985 η Νέα Δημοκρατία εξέδοσε  τη “Διακήρυξη της Ελευθερίας”. Το θυμάται κανείς αυτό το κείμενο; Μπααα. Εδώ δεν το θυμάται ούτε η Νέα Δημοκρατία γιαυτό και δεν υπάρχει πουθενά στο διακτυακό της τόπο.

Μού δίνεται πολλές φορές η αίσθηση ότι ο φιλελευθερισμός ήταν/είναι για την ΝΔ, ή τουλάχιστον για σημαντικό μέρος του δυναμικού της στελεχιακού αλλά και απλών ψηφοφόρων, ένα trendy accessoire  μόνο και μόνο για να γίνει πιο ελκυστική στους ψηφοφόρους. Μια «μάσκα», την οποία θα έβγαζε, όταν ο στόχος θα επιτυγχάνατο. Ακόμα χειρότερα, δεν θα ήταν μόνο ένα «ευκαιριακό στολίδι», αλλά κάτι, που θα έπρεπε εν συνεχεία να παταχτεί αμειλίκτως. Όπως στα εξτρεμιστικά επαναστατικά κινήματα, τα οποία στην επιθυμία τους να καταλάβουν την εξουσία είναι αυτά που μιλάνε για το «δίκαιο του αγρότη», «τα δικαιώματα της γυναίκας» κλπ για να τους πατάξουν ακόμα περισσότερο, άπαξ και ο στόχος επιτευχθεί. Ο δε κύριος Μητσοτάκης θα ήταν η «γοητευτική προσωπικότητα», που θα μαγνήτιζε τους ψηφοφόρους, ο «χειραγωγούμενος» ηγετης, τον οποίον θα κινούσαν σαν μαριονέττα και θα «πετούσαν» μόλις θα έπαυε να ήταν χρήσιμος.

Ο φιλελευθερισμός δεν ήταν μόνο ένα δέλεαρ προς τους ψηφοφόρους: για πολλούς ήταν και είναι απλώς ένα ισοδύναμο του αντικομμουνισμού.  Για αυτό ενδεχομένως και να μην μπόρεσε η ΝΔ να εκμεταλλευθεί σε βάθος χρόνου την πτώση του Τείχους πέρα από το αρχικό ορμητικό momentum. Η πτώση του τείχους δεν ήταν, λοιπόν, για αυτήν ο θρίαμβος του φιλελευθερισμού, αλλά το σάλπισμα υποστολής της σημαίας του.

Με αλλεργία στον θεωρητικό λόγο, έχοντας απεμπολήσει την διαμόρφωση του αφηγήματος και των ορισμών στην Αριστερά, η ΝΔ -και ό,τι προηγήθηκε αυτής- φοβάται να διαμορφώσει, ανακαλύψει, παραδεχθεί την ιδεολογία της. Εάν αγκαλιάσει μια αριστερή ιδεολογία αναφανδόν θα έχει χάσει το νόημα της ύπαρξής της, εάν αγκαλιάσει μια δεξιά θα πρέπει να απολογείται στους αριστερούς κλειδούχους του αφηγήματος.

Αποτέλεσμα είναι η ΝΔ να έχει εξελιχθεί στο αποφατικό κόμμα. Δεν έχει διατυπώσει ιδεολογία, έχει, όμως, διακηρύξει ότι δεν είναι «νεοφιλελεύθερο κόμμα».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s