Πρόσφατα βρέθηκα στην Γερμανία -και συγκεκριμένα στο Βερολίνο- στα πλαίσια ενός σεμιναρίου, που έκανα αίτηση να παρακολουθήσω. Δεν μπορώ να σας γράψω πολλά πάνω στην πόλη, αφού το σεμινάριο ήταν τόσο σφιχτό με αποτέλεσμα με το ζόρι να καταφέρω να δω ότι υπήρχε στην διαδρομή μεταξύ χώρων σεμιναρίων και εστιατορίου, κατά την διάρκεια του μεσημεριανού διαλείμματος και τα απογεύματα, όποτε υπήρχε η αντοχή. Επισκεφθηκα, πάντως, τον θόλο του Reichstag, περπάτησα μέσα στο μνημείο των δολοφονηθέντων Εβραίων της Ευρώπης (απ’ έξω μπορεί να φανεί και λίγο άσχετο, να εγείρει ερωτήσεις του τύπου: «πώς τιμούνται οι πεσόντες Εβραίοι με τέτοιο μνημείο;», «αποτελούν τα μπλόκια τσιμέντου έργο τέχνης;» κλπ. Όμως, βαδίζοντας μέσα του το αποτέλεσμα είναι πολύ πιεστικό και αγχογόνο με αποτέλεσμα προφανώς ο καλλιτέχνης να μπορεί να αποδώσει στον επισκέπτη μέρος της αγωνίας και του άγχους, που είχε αισθανθεί και βιώσει αυτή η κοινότητα το λιγότερο την περίοδο 1933-1945. Υπάρχει, πάντως και αμφισημία στο μνημείο από την άποψη ότι μπορεί να δει κανείς μέσα σε αυτό παιδιά, αλλά και ενηλίκους να παίζουν: π.χ κρυφτό ή να δοκιμάζουν τα αλματά τους μεταξύ των «μπλοκιών». Υποβάθμιση, άγνοια κλπ του Ολοκαυτώματος ; Δεν νομίζω. Προφανώς ο καλλιτέχνης προσπαθεί να δημιουργήσει την σωστή ισορροπία μεταξύ μνήμης και καθημερινότητας κλπ. Φυσικά και δεν πρέπει να ξεχάσουμε, αλλά ταυτόχρονα η ζωή συνεχίζεται. )

  1. Πλατείς δρόμοι, μεγάλα πεζοδρόμια. Γενικότερα προσβασιμότητα. Ακόμα και για τους αναπήρους. Αισθάνθηκα αρκετά αμήχανα, όταν καθισμένος κάπου να φαω είδα ότι ήμουν ο μόνος που πρόσεξε την προσέλευση μιας ανάπηρης γυναίκας με καροτσάκι. Μπήκε τόσο φυσικα μέσα, δεν φάνηκε κόπος στο πρόσωπό της, έφαγε, αποχώρησε για λίγο (προφανώς για την τουαλέττα) ξαναεπέστρεψε στην θέση της, τελείωσε το φαγητό της, μιλούσε με την παρέα της. Έφυγε. Φανταστείτε την ανάλογη σκηνή εδώ. Μάλλον δεν μπορείτε να την φανταστείτε, διότι το πιθανότερο θα ήταν η γυναίκα με το καροτσάκι να είχε μείνει μάλλον στο σπίτι της. Στην περίπτωση, που είχε καταφέρει, μετά από απείρους κόπους, να βγει θα μιλούσαμε για «γενναιότητα», «θέληση για ζωή», «παράδειγμα από τις κινητικά εμποδιζόμενους συμπολίτες μας», αντί να ΤΣΑΚΙΣΤΟΥΜΕ να μετακινήσουμε το αυτοκίνητό μας, που σταθμεύσαμε στην ράμπα πρόσβασης δρόμου-πεζοδρομίου, να απομακρύνουμε τον κάδο απορριμάτων από τον «οδηγό τυφλών» , γενικότερα να δημιουργήσουμε πόλεις, που να είναι λειτουργικές για όλους. Ειλικρινά δεν γνωρίζω, εάν το Βερολίνο είναι δομημένο έτσι με τις φαρδειές λεωφόρους πάνω σε μια Οσμανική λογική (μεγάλοι χώροι, ώστε η κρατική εξουσία να μπορεί να επιτηρεί και να καταστέλει τα εν δυνάμει ταραχοποιά στοιχεία). Ακόμα και εάν αληθεύει αυτό σε κάθε περίπτωση, η πόλη είναι εξυπηρετική και για τους πεζούς αλλά και για αυτού/ες, που έχουν «ειδικές ανάγκες».
  2. Στο αεροδρόμιο στην Ελλάδα (πριν φτάσω δηλαδή στο Βερολίνο). Βρίσκομαι στο γκισέ έκδοσης και ζητώ παράθυρο. Η υπάλληλος μού λέει «εντάξει». Μπαίνω στο αεροπλάνω και -γκρρ- δεν μού έχει δώσει θέση στο παράθυρο. Κάθομαι στην θέση παραθύρου. Μπαίνει η Γερμανίδα συνεπιβάτις. «Κάθεστε στην θέση μου!» Ούτε «Νομίζω…», ούτε «Ρε ηλίθιε», ούτε «Με συγχωρείτε…». Απλώς, δήλωσε την κατάσταση και σαφώς απαίτησε η κατάσταση να διαμορφωθεί, όπως θα έπρεπε να είναι διαμορφωμένη. Επέστρεψα στην θέση μου. Σε κάθε περίπτωση θα επέστρεφα, εκτός εάν μού έλεγε ότι δεν την πειράζει. Φυσικά με ευχαρίστησε. Ούτε «γκρμφ!», ούτε επιδεικτικό γύρισμα πλάτης κλπ.
  3. Οι Γερμανοί, όπως και οι άλλοι βόρειοι λαοί, δεν αρέσκονται στην έντονη φυσική επαφή. Η «ακτίνα», που σχηματίζει τον κύκλο του προσωπικού χώρου είναι μεγαλύτερη από αυτήν που έχουν οι νοτιότεροι λαοί. έτσι γράφουν διάφοροι οδηγοί. Έτσι έχουμε ακούσει. Πρέπει να σημειώσουμε πως, εάν παίρναμε τοις μετρητοίς τις συμβουλές των οδηγών θα παρατηρούσαμε δύο Γερμανούς να επικοινωνούν μεταξύ τους με τηλεβόα ( ή με κινητό τηλέφωνο για να μην ενοχλούν και για την ιδιωτικότητα της συζήτησης), καθώς ο ένας θα βρισκόταν στην μια άκρη του δωματίου και ο άλλος στην άλλη. Αυτό, που είδα εγώ ήταν ότι δεν είχαν πρόβλημα να αγγίξουν, αγκαλιάσουν, φιλήσουν χτυπήσουν στην πλάτη. Σύμφωνοι πιο συγκρατημένα, αλλά όχι και απόμακροι, όπως ενδεχομένως να νομίζουμε.
  4. Οι Γερμανοί θεωρούνται όχι μόνο τυπολάτρες, αλλά και πως δεν μπορούν να κατανοήσουν την έννοια του τεκμηρίου της ελευθερίας, εάν υπάρχει τέτοιος όρος. Εάν, παραδείγματος χάρη, πείτε σε έναν Γερμανό να μυρίσει ένα λουλούδι, θα σάς απαντήσει ότι δεν γράφει κάπου ότι επιτρέπεται (Es ist nicht irgendwo geschrieben, daß das Riechen von Blumen erlaubt ist!- θυμάμαι άραγε τα μαθήματα Γερμανικών; ). Με λίγα λόγια τα πάντα απαγορεύονται εκτός από αυτά που ρητώς επιτρέπονται. Η αστυνομία είναι πανταχού παρούσα για να επιβεβαιώνει ότι δεν αναλαμβάνονται πρωτοβουλίες. Είναι, όμως, έτσι; Τί μού δείχνει η απλή καθημερινή εμεπιρική σύγκριση με τα καθ’ ημάς; Οπωσδήποτε ο Γερμανός αστυνόμος, που θα συναντήσετε στον δρόμο δεν μοιάζει με τον μη-οπλοφόρο με το παραδοσιακό καπέλλο- αυγοθήκη bobby, που θα δείτε στο Λονδίνο. Οπλοφορεί, έχει μάλλον απόμακρο ύφος και κοιτάζοντάς τον δεν θα αποφύγετε να μπείτε στον πειρασμό να σκεφτείτε ότι κάποιοι πρόγονοί του ήταν πραιτωριανοί φρουροί, κάποιοι άλλοι άλωσαν την Ρώμη κλπ αλλάζοντας τον ρου της Ευρωπαϊκής και παγκόσμιας ιστορίας. Εάν τον ρωτήσετε, όμως, θα σας βοηθήσει. Λοιπόν, παρ’ όλη αυτήν την αντίληψη που έχουμε για τους Γερμανούς, ότι ζουν σε ένα αστυνομικό κράτος κλπ. είδα στο Βερολίνο πολύ λιγότερους απ’ όσους βλέπω στο κέντρο της Αθήνας. Εξάλλου στο κέντρο της Αθήνας πλέον δεν είναι ότι απλώς βλέπεις αστυνόμους να περιπολούν (αυτούς σπάνια τους βλέπεις), βλέπεις τις κατασταλτικές ομάδες, είτε στημένες ανά δυάδες ανά μερικά στενά είτε αραγμένες στα λεωφορεία. Πολλές φορές έχει κανείς την εντύπωση ότι η Αθήνα είναι κατεχόμενη πόλη. Άβουλη πολιτική και φυσική ηγεσία;  Περίπλοκοι κανόνες εμπλοκής; Ασάφεια αποστολής; Αφηνιασμένοι «μπαχαλάκηδες», «αναρχικοί», «οραματιστές» κλπ; Δεν ξέρω, τί, εάν και πόσα από όλα αυτά συμβαίνουν. Το αποτέλεσμα είναι, πάντως, ένας αδιαόρατος φόβος να κυκλοφορήσεις στην πόλη: Θα σού σπάσουν το αυτοκίνητο; Θα φας καμιά αδέσποτη μολότωφ; Καμιά κλομπιά; Το δε αίσθημα να βλέπεις έναν ροπαλοφόρο, κρανοφόρο αστυνόμο δεν είναι αυτό της ασφάλειας, αλλά του φόβου και της αποξένωσης. Προφανώς και υπάρχει αίσθημα φόβου βλέποντας τον κουκουλοφόρο οραματιστή. Εννοείται, προφανώς, ότι δεν μπορώ να δεχθώ το επιχείρημα, που υποστηρίζουν κάποιοι ότι μπορεί να εμπεδωθεί η τάξη και η ασφάλεια, μόνο εάν αποδεχθεί η Αστυνομία ότι υπάρχουν περιοχές «ταμπού». Η Αστυνομία στα πλαίσια της αποστολής της είναι να μπορεί να δρα παντού στην επικράτεια. Είναι προφανές ότι η ύπαρξή της είναι για την εμπέδωση της ασφάλειας του πολίτη κλπ και όχι για λόγους επίδειξης κλπ. Τέλος πάντων με αυτά και με αυτά, μιας και μακρηγόρησα και για να συνοψίσω, θέλω να πω ότι παρά τον απόμακρο και βλοσυρό Γερμανό αστυνόμο έχω την αίσθηση ότι οι Γερμανοί αισθάνονται μεγαλύτερη ασφάλεια κλπ, αλλά και οικειότητα παρά με την αντίστοιχη σχέση αστυνόμων και πολιτών στην Αθήνα

Σε όλα τα παραπάνω πολλοί θα αντιτείνουν ότι ναι μεν έχουμε προβλήματα, αλλά έχουν και οι Γερμανοί, οι οποίοι συν τοις άλλοις «είναι ξενέρωτοι«, «δεν ξέρουν να ζουν», «όταν εμείς στέλναμε διαστημόπλοια στον Σείριο αυτοί κρέμονταν από τα δέντρα» και άλλα τέτοια ωραία. Μπορεί να στέλναμε διαστημόπλοια στον Σείριο, αλλά τώρα τί; Και σε ό,τι αφορά το ξέρουμε να ζούμε: Σκ*** ξέρουμε! Μόνο τον εαυτούλη μας κοιτάμε! «Ποιός ανάπηρος και μπούρδες; Εδώ βρήκα θέση για το αυτοκίνητό μου και δεν πρόκειται να περπατήσω καθόλου και να κουραστώ.» κλπ.

Άραγε αξίζει να προσπαθείς να συμπεριφέρεσαι πολιτισμένα και να σε λένε και από πάνω και μ***** κλπ ή μήπως το σωστότερο είναι αυτό;

Advertisements

4 responses »

  1. Ο/Η An-Lu λέει:

    Σημειωτέον ότι το Βερολίνο είναι πιο κοσμοπολίτικο από την υπόλοιπη Γερμανία, γιαυτό και οι πάντες είναι πιο άνετοι στις διαπροσωπικές τους σχέσεις. Επίσης είναι ίσως η μοναδική γερμανική πόλη που δεν κοιμάται ποτέ 😉

  2. Ο/Η An-Lu λέει:

    Δεν θα το έλεγα, για παράδειγμα το Μόναχο, μετά τις 6 το απόγευμα, είναι κοιμητήριο ψυχών 😉

  3. Ο/Η Chara λέει:

    To Αμβούργο έχει επίσης ζωή το βράδυ… και είναι super….

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s