Ανεβάζω την δημοσίευση αυτή πριν να κλείσουν οι κάλπες, πριν να μάθουμε τα πιθανά αποτελέσματα μέσω των δημοσκοπήσεων εξόδου και πριν μάθουμε τα επίσημα αποτελέσματα με την καταμέτρηση των ψήφων. Συνεπώς δεν ζητωκραυγάζω συγκεκριμένα ούτε υπέρ της αναβαπτισμένης ΝΔ -εάν τυχόν λάβει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία-, ούτε υπέρ του έλα-να-μας-σώσεις ΠΑΣΟΚ, εάν τυχόν την λάβει αυτό.

Είμαι μήπως ένας «Ταλλεϋράνδος», ή ένας «Ο.Φ.Α», ικανός να μεταβάλει τις αξίες του εν μία νυκτί για να βολέψει τα συμφέροντά του; Δεν νομίζω.

Τότε γιατί τα γράφω αυτά; Πολύ απλά, διότι έχω βαρεθεί να ακούω ότι πάμε από το κακό στο χειρότερο, ότι όσο πιο πίσω στον χρόνο, τόσο πιο καλά, ότι παλιά ήταν μικρά τα σπίτια και μεγάλες οι καρδιές, ότι τίποτα δεν δουλεύει σε αυτήν την χώρα. Υπάρχει τέτοιος εμποτισμός με την κουλτούρα της μαυρίλας και της απαισιοδοξίας, που κάνει τους θρήνους του Ιερεμίου να αποτελούν ευχάριστο αντικαταθλιπτικό ανάγνωσμα. Ασφαλώς και υπάρχουν και δυσκολίες και ελλείψεις και σε κάθε ερώτημα και πρόβλημα, που επιλύεται προκύπτουν πολλαπλάσια λες και είναι η Λερναία Ύδρα. Δεν είναι ότι επιλύονται ή απαντώνται με λάθος τρόπο. Είναι η ανθρώπινη φύση, που στην ικανοποίηση κάποιας ανάγκης θα αναζητήσει την ικανοποίηση κάποιας άλλης κλπ.

Για να περιοριστούμε στον χώρο της οικονομίας και στα προβλήματα, που φέρνει ο πεσσιμισμός σκεφτείτε το εξής: έχουμε ένα Κράτος, το οποίο μάς στήνει φορολογικές παγίδες, επειδή θεωρεί οτι θα το κλέψουμε· πολίτες, που θεωρούν το Κράτος ανεπαρκές εξ’ ορισμού. Επίσης εργοδότες, που συμπιέζουν τους εργαζομένους προσαπθώντας να βγάλουν το μέγιστο του έργου με την μικρότερη αμοιβή κλπ, επειδή είναι βέβαιοι ότι η κατάρρευση, η καταστροφή είναι στην γωνία και τους περιμένει·εργαζομένους, που πάντα θεωρούν ότι τους κλέβουν, όπως αντίστοιχες αντιλήψεις έχουν και οι καταναλωτές, ενώ οι έμποροι συνεχώς «δεν βγαίνουν». Έχουμε αναφερθεί ξανά δε, στον καταστροφικό ρόλο, που παίζει η τηλεόραση στην κατανόηση, αλλά και στην ίδια την οικονομία. Εάν αντιμετωπίζουμε συνεχώς την οικονομία έτσι, πώς θα μπορέσουμε να ξεφύγουμε από την τωρινή, αλλά και από την δομική κρίση; Ο καθένας θα προσπαθήσει να σώσει ό,τι μπορεί πατώντας ακόμη και επί πτωμάτων.

Αυτό, φυσικά, δεν χαρακτηρίζει μόνο τον χώρο της οικονομίας. Χαρακτηρίζει όλη την κοινωνική, αλλά και πολιτική ζωή. Αφού η καταστροφή έρχεται, πρέπει να σώσουμε ό,τι μπορούμε. Τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα με την παρελθοντολαγνεία και την εξιδανίκευση. Κανένα καλό δεν μπορεί να φτάσει το τέλειο. Αποτέλεσμα όλων αυτών το να μιζεριάζουμε. Επίσης, αφού όλα τα θεωρούμε κακά, σχετλία και τρισάθλια δεν μπορούμε να ασχοληθούμε με τα πραγματικά σχετλία, τρισάθλια και κακά.

Η μόνη λύση είναι ένας αισιόδοξος ρεαλισμός. Δεν είπε κανείς να καβαλήσουμε το «ροζ συννεφάκι». Μια ρεαλιστική αντιμετώπιση της πραγματικότητας, όμως, όπου οι δυσκολίες θα μας «ατσαλώσουν» και τα θετικά θα μάς δώσουν περαιτέρω κουράγιο για να συνεχίσουμε είναι αυτό, που χρειάζεται.

Καλή ψήφο και μην ξεχνάτε ότι:

1) Στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, οπότε δεν χάθηκε ο κόσμος εάν βγει ή δεν βγει αυτοδύναμη κυβέρνηση.

2) Εάν βγει το κόμμα της επιλογής σας, αυτό δεν σημαίνει ότι ήρθε ο παράδεισος επί της γής…

3) Ούτε φυσικά και η κόλαση, εάν δεν βγει.

4) Ψηφίστε. Φυσικά και δέχομαι οτι η αποχή είναι πολιτική στάση, όμως με την αποχή αφήνετε τους άλλους να αποφασίζουν για εσάς.

Advertisements

2 responses »

  1. Ο/Η An-Lu λέει:

    Γιά να δούμέ τί θα δούμε…

  2. Ο/Η Ντροπαλός λέει:

    Συμφωνώ. Υπομονή, λοιπόν, και αισιοδοξία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s