Καθώς η παρούσα Κυβέρνηση (ΝΔ) φαίνεται να μην επανεκλέγεται, όπως δείχνουν όπως έδειχναν μέχρι να απαγορευθούν οι δημοσκοπήσεις, οι δημοσιογράφοι ρωτούν, αναρωτιούνται σχολιάζουν -και μαζί με αυτούς και οι πολίτες- για το τί θα πράξει ο Πρόεδρος του κόμματος την επομένη της ήττας. Όλα αυτά έχουν γεμίσει, φυσικά, σελίδες επί σελίδων με αναλύσεις, οι περισσότερες άχρηστες, για το τί είπε ο Πρωθυπουργός, τί εννούσε, τί κρυφό μήνυμα ήθελε να περάσει, τί σημαίνει, που είχε ραντεβού με τον τάδε υπουργό στις 2 και όχι στις 3 το μεσημέρι, γιατί ο υπουργός έβαλε την τάδε γραβάτα.

Ο Πρωθυπουργός με την ιδιότητά του ως Πρόεδρος κόμματος, δήλωσε πως δεν σκοπεύει να παραιτηθεί από την ηγεσία του κόμματός του και πως στο κάτω κάτω δεν είναι και σε κάποια πολύ προχωρημένη ηλικία για να «συνταξιοδοτηθεί». Πολλοί έσπευσαν να μιλήσουν για δείγματα αυταρχικότητας ή και οι καλοθελητές για στρατηγικές, που μπορεί να φέρουν κρίση στην παράταξη. Τα ίδια, φυσικά, ακούγαμε και διαβάζαμε, όταν ο Πρόεδρος της αντιπολίτευσης δεν κατάφερνε να επιτύχει νίκες, ή έστω ικανοποιητικά ποσοστά, σε προηγούμενες εκλογές.

Από την άλλη, βέβαια, όταν οι προοπτικές είναι καλές κανένας δεν αναφέρεται σε προτάσεις παραίτησης. Όπως λέγεται το «άλογο που κερδίζει δεν το αλλάζεις» («Άλογο», ο Πρόεδρος; ο Αρχηγός; Τί αυθάδεια! Απορώ, πώς δεν το έχουν αντιληφθεί ακόμα για να μαστιγώσουν τους αυθάδεις!)

Η εικόνα με έναν αρχηγό κόμματος να παραιτείται, επειδή έχασε, δείχνει έναν φυγόμαχο, αλλά σίγουρα και από την άλλη η επιθυμία του να παραμείνει στην ηγεσία μπορεί να είναι (και) δείγμα εμμονής με την εξουσία, παραγνώρισης της πραγματικότητας κλπ.

Κατά βάθος, το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην παραίτηση ή μη του Προέδρου ενός κόμματος. Όχι ότι δεν είναι σημαντικό, αλλά είναι ένα ασήμαντο σύμπτωμα σε μια παθογένεια. Και η παθογένεια αυτή δεν είναι τίποτα άλλο από την αρχηγική, μοναρχική δομή των κομμάτων. Ο Αρχηγός αποφασίζει για όλα. Ακριβώς! Αρχηγός, λες και πρόκειται για στρατιωτικό σχηματισμό. Οι όροι Πρόεδρος κλπ είναι τις περισσότερες φορές εύσχημοι, παρά ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Ο Αρχηγός αποφασίζει για την πολιτική, για τα στελέχη (στα οποία επαπειλεί πάντα την δαμόκλειο σπάθη της διαγραφής), για την σύνθεση των ψηφοδελτίων κλπ. Όλα αυτά κάνουν τον Πρόεδρο ενός κόμματος σχεδόν Ρωμαίο imperator, του οποίου οι «λόγχες» του «στρατεύματός» του τον προστατεύουν, όσο είναι νικηφόρος, για να στραφούν μετά ενάντία του.

Αυτό, που χρειάζεται είναι η πραγματική δημοκρατία στα κόμματα. Πολλές φορές μας παρουσιάζεται το δίλημμα ότι ένα κόμμα μπορεί να είναι είτε αρχηγοκεντρικό, είτε ένα συνοθύλευμα από χαοτικά ανταγωνιστικώς συνεργαζόμενα γκρουπούσκουλα. Δυσκολεύομαι να το δεχτώ αυτό και θα ήθελα να βρεθεί μια λύση, καθώς η έλλειψη δημοκρατίας στα κόμματα δεν είναι εσωτερική, αλλά επεκτείνεται και πέραν αυτών υποβαθμίζοντας την πολιτική μας ζωή.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s