Στον τρίτο τόμο ο αφηγητής και η οικογένειά του έχουν μετακομίσει σε ένα διαμέρισμα του Μεγάρου Γκερμάντ. Οι Γκερμάντ είναι μία αριστοκρατική οικογένεια με περγαμηνές σε αντίθεση με τον Σουάν, που άνηκε στην αστική τάξη. Εξού και η διάκριση «από την πλευρά του Σουάν»- «η μεριά του Γκερμάντ».

Ο τόμος αυτός, λοιπόν, αποτελεί εξέταση των τρόπων ζωής της «αριστοκρατίας». Αυτής με καταγωγή πριν από την Γαλλική Επανάσταση ή και μετά την Δεύτερη Αυτοκρατορία. Τα μέλη της «ξεγυμνώνονται» από την λεπτομερέστατη γλώσσα και διεισδυτική ματιά του συγγραφέα και η όποια έννοια υπερβατικότητας, ημι-θεϊκότητας κλπ εξατμίζονται. Το δέος, την γοητεία, ακόμα και τον κάποιου είδους έρωτα, τον διαδέχονται η απογοήτευση, η συνειδητοποίηση ότι πρόκειται για ανθρώπους συνηθισμένους, οι οποίοι μπορεί να είναι απίστευτα βαρετοί, τυπολάτρες και να ασχολούνται με το πλέον τετριμμένο. Αυτή την αίσθηση προσπαθεί να μάς μεταδώσει ο συγγραφέας ασχολούμενος λεπτομερέστατα με τις δεξιώσεις και τα δείπνα στα οποία παραβρέθηκε. Η αριστοκρατία, η υψηλή κοινωνία δεν είναι τίποτα άλλο, παρά καθημερινοί άνθρωποι. Ο συγγραφέας τους απομαγεύει και απομαγεύεται πλήρως. Εάν στον πρώτο τόμο υπάρχει μία νοσταλγία για το παρελθόν, εδώ φαίνεται ότι η όποια προσπάθεια συντήρησής του, αναβίωσής του κλπ δεν οδηγεί παρά σε ένα θλιβερό υποκατάστατο, ανάξιο καν να φέρει το παραμικρότερο χαμόγελο.

Πέραν των διαφόρων επισκέψεων του συγγραφέα στα «καλά σαλόνια» υπάρχουν και οι επαφές του με τον Σαν Λου, φιλοξενείται μάλιστα και στον στρατώνα, που στρατωνίζεται ο τελευταίος, ενώ οι σχέσεις τους περνούν από όλες τις διακυμάνσεις καθώς ο Σεν Λου σχετίζεται με κάποια κοπέλα. Η κοπέλα δεν απολαμβάνει την έγκριση των δικών του για αυτό και καταφεύγει στην βοήθεια του συγγραφέα.

Εάν η παρουσία και η απουσία -με όποιον τρόπο- ανθρώπων επηρεάζει το είναι μας και την σχέση μας με τον κόσμο, τότε μπορούμε να υποθέσουμε ότι η αρρώστια και ο θάνατος της γιαγιάς του θα έχουν και αυτλα τον αντίκτυπό τους. Προφανώς τα αναφερόμενα στις σελίδες δεν είναι από τα πιο ευχάριστα, έστω και εάν πρόκειται για έναν φανταστικό ( ; ) ήρωα, όμως, ήταν από τις πιο καλογραμμένες, απολαυστικές και συγκινητικές σελίδες του τόμου αυτού. Η ζωή, όμως, συνεχίζεται -ρεαλιστικά-και έτσι στο επόμενο κεφάλαιο, ο συγγραφέας αναφέρεται σε επίσκεψη που τού κάνει η Αλμπερτίν, η οποία έχει έντονο το ερωτικό στοιχείο, έστω και εάν με τα σημερινά δεδομέα το θεωρούμε αφελές και αθώο.

Ανάμεσα στα άλλα, που συζητώνται αλλά και διατρέχουν το κείμενο είναι η υπόθεση Ντρέϋφους και το πώς είχε διχάσει την γαλλική κοινωνία. Φιλίες ακόμα και οικογένειες είχαν διχασθεί πάνω σε αυτό το ζήτημα.

Μού έκανε μεγάλη εντύπωση η επίσκεψη στην Όπερα. Εάν την σημερινή εποχή η επισκεψη και παρακολούθηση έργων δραματικής τέχνης θέλει προσήλωση, εκείνη την εποχή φαίνεται ότι την αντιμετώπιζαν, όπως σήμερα εμείς την τηλεόραση, όπου βλέπει κανείς, ενώ παράλληλα κουτσομπολεύει κλπ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s