Πριν μερικούς μήνες ο javapapo είχε γράψει ένα post, όπου κατέκρινε την συμπεριφορά ορισμένων χρηστών ΜΜΜ να προωθούν το εισιτήριο τους σε άλλους επιβάτες. Εάν και δεν ακολουθώ την κατακριτέα από αυτόν συμπεριφορά, προσέγγισα διαφορετικά το ζήτημα, όπως και έγραψα στο σχόλιο, που τού έστειλα:

Καλημέρα,
Διαφωνώ και εγώ με την ελληνική κουτοπονηριά, όπως ήταν τα κουμπιά στους κερματοδέκτες ή και πιο σύγχρονα την εισαγωγή αλλοδαπών νομισμάτων ευτελέστερης αξίας αλλά και την απροθυμία μας να καταβάλουμε οποιοδήποτε κόστος και να τα θέλουμε όλα δωρεάν (και φυσικά από την άλλη να απαιτούμε υψηλότατο αντίτιμο για αγαθά και υπηρεσίες, που προσφέρουμε εμείς).

Οι κανόνες μετακίνησης με τα ΜΜΜ είναι οι εξής: 1) Η κατοχή έγκυρου εισιτηρίου. 2)Η διάρκειά του είναι 90′ από την στιγμή της πρώτης «ακύρωσης» 3) Μέσα σε αυτά τα 90′ μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε οποιοδήποτε μέσο του δικτύου συγκοινωνιών.
Δεν έχω δει πουθενά και ούτε αναφέρεται στο εισιτήριο ότι είναι προσωπικό. Συνεπώς, δεν βλέπω κάποια παρανομία, εάν δώσω το εισιτήριο μου σε κάποιον άλλον να χρησιμοποιήσει το υπόλοιπο χρονικό περιθώριο, που τού απομένει. Πρόβλημα μπορώ να διακρίνω μόνο στην συγκεκριμένη περίπτωση. Να δώσω το εισιτήριό μου ακριβώς σε σημείο ελέγχου. Δεν θα έχω κάνει κάτι παράνομο, αλλά ο ελεγκτής θα έρθει σε σύγχυση μη-γνωρίζοντας, εάν ο εξερχόμενος ή ο εισερχόμενος είχε εισιτήριο με αποτέλεσμα να επιβάλει χρηματική ποινή.

Εάν το υπολόγισα σωστά κάθε λεπτό χρήσης ΜΜΜ τιμολογείται προς 1,11 ευρωλεπτά περίπου. Αυτό σημαίνει ότι ένα ταξίδι π.χ 15 λεπτών στοιχίζει 16,65 ευρωλεπτά. Συνεπώς το να πετάξει κανείς το εισιτήριο σημαίνει ότι πετά 83,35 ευρωλεπτά ή τα χαρίζει στα ΜΜΜ.
Υπόθεση κάνω: Ενδέχεται η αρχή των ΜΜΜ μετά από έρευνα (στατιστικές, ομάδες ελέγχου, focus groups κλπ) να υπολόγισε ότι συνήθως ο χρήστης δεν εκμεταλλεύεται το 100% του εισιτηρίου με αποτέλεσμα στο τέλος το λεπτό χρήσης να γίνεται χρηματικά ακριβότερο, άρα να μεγαλώνουν τα έσοδα.
Όσο θα μπορούσαμε να είμαστε δηκτικοί με την «επανάσταση» της διαδοχικής διάθεσης εισιτηρίων, άλλο τόσο μπορούμε να είμαστε με την (ενδεχόμενη) πολιτική ότι κάποιος προσβλέπει ότι θα τιμολογήσει στο 100% υπηρεσίες μέρος των οποίων μόνο θα χρησιμοποιηθεί.
Συνεπώς, θεωρώ ότι ή διαδοχική διάθεση του εισιτηρίου:
1) Δεν είναι παράνομη
2) Δεν αποφέρει κάτι στον δότη, αλλά αποφέρει στον λήπτη, εάν διατεθεί δωρεάν, όπως γίνεται συνήθως.
3) Τα ΜΜΜ δεν ζημιώνονται, αλλά λαμβάνουν το καθορισμένο χρηματικό ποσό για κάθε λεπτό χρήσης.

Συνεπως, κατά την γνώμη μου δεν πρόκειται για κάτι το «επαναστατικό», αλλά για δείγμα ορθολογικής συμπεριφοράς. Απλώς εδώ μάς αρέσει να βαφτίζουμε τα πάντα επανάσταση, ακόμα και εάν είναι το πιο συμβατικό πράγμα στον κόσμο. Έτσι, αντιστοίχως, πιστεύω ότι άδικα οργίζεσαι.
Ο λόγος περί «επανάστασης» ξεστρατίζει τα πραγματικά ερωτήματα το οποία είναι: «Τί υπηρεσίες έχω με το εισιτήριο αυτό;» «Πόσο πληρώνω για κάθε λεπτό χρήσης;» «Μήπως είναι ακριβό;», «Μήπως με καταβολή μεγαλύτερου αντιτίμου/λεπτό χρήσης θα είχα καλύτερες υπηρεσίες;» κλπ
Η «επαναστατική» προσέγγιση προφανώς ικανοποιεί τον μικρούλη μας εγωισμό («την φέραμε στο σύστημα») και τίποτα άλλο.
Προσωπικά επιθυμώ να υπάρχουν αξιόπιστες υπηρεσίες με δίκαιη τιμολόγηση, δίκαιη και για τα δύο μέρη. Όλα τα άλλα είναι «επαναστατικές» πομφόλυγες.
Καλημέρα

Υπάρχουν και λίγα άλλα δικά μου σχόλια-απαντήσεις, μπορείτε να τα δείτε στο post του javapapo, αλλά η βασική θέση είναι η παραπάνω.

Το θέμα το παρουσίασαν και Τα Νέα στις 09/04/2009 με προσέγγιση ανάλογη του javapapo. Ο συγκοινωνιολόγος, που κάνει δηλώσεις είναι αρνητικός, ενώ στο σχετικό «δημοψήφισμα» του θέματος παρουσιάζεται στην διχοτομική λογική «άσπρο/μάυρο» και απουσιάζει η επιλογή ότι το πληρωμένο εισιτήριο, εάν δεν χρησιμοποιείται ταυτόχρονα, μπορεί να χρησιμοποιηθεί από οποιονδήποτε μέχρι λήξεως του χρόνου του.

Για ορισμένους, λοιπόν, η διαδοχική διάθεση των εισιτηρίων ίσως να είναι νόμιμη (με έντονα ερωτηματικά, πάντως), σίγουρα, όμως, δεν είναι ηθική. Μήπως, όμως, θα έπρεπε όχι μόνο να την θεωρούμε νόμιμη και ηθική, αλλά μήπως θα έπρεπε και να την ενθαρρύνουμε; Όχι μόνο οι πολίτες, αλλά και το ίδιο το Υπουργείο Μεταφορών; Να υπάρχουν διαφημίσεις του τύπου: Ταξιδεύω με ενιαίο εισιτήριο ΜΜΜ: Είναι φτηνό! Εϊναι βολικό! Το βρίσκεις παντού! Σε πάει παντού! Έκανες μικρότερη χρονική διαδρομή; Το δίνεις σε έναν φίλο, κλπ. Στο κάτω κάτω στον άνθρωπο, στον οποίο θα το διαθέσουμε, θα είναι αυτός που δυνητικά μη έχοντας την προσφορά μας θα στρεφόταν στην χρήση του ιδιωτικής χρήσεως αυτοκινήτου.

Όμως, αντί να βλέπουμε μία ενθάρρυνση, ώστε ο κόσμος να στραφεί προς τα ΜΜΜ, έστω και με την διαδοχική διάθεση του εισιτηρίου, που στο κάτω κάτω δεν γνωρίζω, πόσο εκτεταμένη συμπεριφορά είναι ή μπορεί να γίνει, βλέπουμε μέτρα, τα οποία ξαναδυσκολεύουν τα ΜΜΜ και κυρίως τα τρόλλεϋ και τα λεωφορεία. Γιατί, τί άλλο θα μπορούσε να είναι παρά παράγων δυσχέρειας, πτώσης της αξιοπιστίας τους κλπ το σκεπτικό να επιτραπεί η είσοδος των ταξί στις λεωφορειολωρίδες, έστω και δοκιμαστικά και με όλους τους περιορισμούς; Και εάν το σκεφτούμε, ακόμα και οι περιοχές εκτός δακτυλίου, όπου επιτρέπεται η είσοδος ταξί στις λεωφορειολωρίδες, αστικές δεν είναι και αυτές; Με ποιά λογική να υπάρχει αυτή η διαφοροποίηση; Μήπως πιστεύουν ότι το Φάληρο, η Αγία Παρασκευή, το Μαρούσι, ο Άλιμος πως είναι εξοχές, όπως ήταν την εποχή των (προ)παππούδων μας; Μήπως ότι οι κάτοικοι των προαστίων χρησιμοποιούν μόνο αυτοκίνητα (και με το τελευταίο μέτρο, γιατί όχι; Αφού με τα ταξί στις λεωφορειολωρίδες, τα λεωφορεία δεν θα έχουν αδιάκοπη ροή).

Πρόσφατα διάβασα και αυτό του το άρθρο σε σχέση με τα ποδήλατα στο μετρό. Το θέμα, φυσικά, δεν είναι μόνο να επιτραπούν τα ποδήλατα στο μετρό και να μην μπαίνουν «τρικλοποδιές», αλλά να υπάρξει γενικότερη πολιτική ευνοϊκή προς το ποδήλατο με δίκτυο ποδηλατοδρόμων. Όχι δεν έχει τόσο νόημα να στήσεις ποδηλατόδρομο σε ένα ήσυχο στενό, όπου ούτε η κίνηση του μηχανοκίνητου παρεμποδίζεται, αλλά ούτε και το ποδήλατο κινδυνεύει. Μεγαλύτερο νόημα έχει να κατασκευασθούν σε βασικούς οδικούς άξονες και να υπάρχει σύνδεση μεταξύ τους: να μπορεί πχ να πάει κάποιος με ποδήλατο χωρίς κίνδυνο και χωρίς να εμποδίζει τα αυτοκίνητα από το Λαγονήσι μέχρι την Εκάλη.

Αντιμετωπίζεται περίεργα ο δημόσιος χώρος στην Ελλάδα και συνεπώς και η κίνηση μέσα σε αυτόν. Ο καθένας είναι επιθετικός και προσπαθεί να τον καταλάβει φοβούμενος την αντίστοιχη συμπεριφορά των υπολοίπων. Και με τους αδικημένους, τί γίνεται; Πώς προστατεύονται από την επίσημη Πολιτεία κλπ; Νομίζω με ανούσιες κινήσεις, που απλώς επιβεβαιώνουν την επιθετική κουλτούρα. Γιατί, τί άλλο μπορεί να είναι το αντί να κάνεις σωστούς ποδηλατοδρόμους (ή αθλητικές εγκαταστάσεις για μαζικό λαϊκό αθλητισμό κλπ) να επιτρέπεις ανά περιόδους το εορταστικό κλείσιμο κατάληψη του δημόσιου χώρου και να αναφωνείς: «αγαπώ το ποδήλατο», «ο αθλητισμός είναι ζωή» κλπ και μετά όλα να γυρίζουν στην προτεραία κατάσταση;

Μόλις διάβασα αυτό.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s