Για το έντιμο της συζήτησης: Πιστεύω. Δεν γνωρίζω, εάν πιστεύω με τον «σωστό τρόπο» -δηλαδή όπως δογματικά απαιτείται να ερμηνεύεται το υπερβατικό-, έχω χαρακτηρισθεί πειραχτικά «άθεος και αιρετικός» ούτε είμαι και τακτικός μέτοχος των ιεροπραξιών. Εξάλλου, εάν το σκεφτούμε όλοι όσοι πιστέυουν μέσα τους σχηματίζουν τις μικρές προσωπικές τους αιρέσεις. Σχετικά με την συμμετοχή τώρα, η συνηθισμένη: σε διαβατήριες τελετουργίες, σε μεγάλες γιορτές κλπ.

Διαβάζω, κυρίως σε ιστολόγια -λιγότερο σε εφημερίδες, βλέπω τίτλους βιβλίων γύρω μου και αισθάνομαι ότι γίνεται ένας πόλεμος, εγώ κάθομαι σε έναν φράκτη και παρατηρώ. Αισθάνομαι λύπη για όσα συμβαίνουν και ενδεχομένως και άγχος, αφού όταν γίνεται κάποιος πόλεμος για τους εμπλεκομένους ισχύει το «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας!». Ποιός είναι ο πόλεμος; Μα φυσικά αυτός μεταξύ των θεϊστών και των αθεϊστών, ο οποίος πολλές φορές μού δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για έναν πόλεμο ανάμεσα σε θεούσους/θεούσες με τους αθεούσους/αθεούσες. Στην ιδεολογική (και ιδεοληπτική) μάχη αυτή έχω ορισμένες απορίες-ερωτήσεις-παρατηρήσεις, τις οποίες απαριθμώ με τον συνηθισμένο ασυνάρτητό μου τρόπο. Ενδεχομένως να υπάρχει μονομέρεια υπέρ κάποιας πλευράς, αλλά νομίζω πως εντίμως ποιών έβαλα το caveat στην κορυφή της δημοσίευσης αυτής.

1) Ένα από τα επιχειρήματα των πιστών στην ύπαρξη του Θεού είναι το εξής: «Οι άθεοι, όταν λένε ότι δεν πιστεύουν, στην ουσία πιστεύουν, διότι εάν δεν υπάρχει κάτι, πώς γίνεται να παραδεχθεί κανείς ότι δεν υπάρχει». Πρόκειται για μια σοφιστεία, η οποία χρειάζεται τέτοια ακροβατικά, την οποία δυστυχώς βλέπω ότι δεν μπόρεσα να αναπαραγάγω σωστά. Με την λογική τους, όμως, εάν έλεγα «*λκιολκλκαασωαεικοεσα» και μού απαντούσε κάποιος «αυτό δεν υπάρχει», θα απαντούσα «ότι για να παραδέχεσαι ότι δεν υπάρχει, το αναγνωρίζεις, άρα υπάρχει». Με αυτήν την λογική γιατί να μην υπάρχει και ο αόρατος ροζ μονόκερως, ή το ιπτάμενο τέρας από σπαγγέττι. Υπάρχει ζήτημα με το ρήμα «πιστεύω»; Δεν νομίζω. Σύμφωνοι το ρήμα «πιστεύω» ξεκίνησε συσχετιζόμενο με την εμπιστοσύνη, όμως, οι αθεϊστές δεν μάς λένε κάτι του τύπου: «υπάρχει Θεός, αλλά δεν Τον πιστεύω( = εμπιστεύομαι, αισθάνομαι την ανάγκη Του κλπ)» μάς λένε: «Ο Θεός είναι ανύπαρκτος», «η θεία ουσία είναι ανύπαρκτη» κλπ. Άρα τα ζητήματα περί εμπιστοσύνης κλπ, πολύ απλά δεν έχουν νόημα.

2) Επειδή το παραπάνω επιχείρημα είναι πολύ περίπλοκο, χρησιμοποιείται και ένα άλλο απλούστερο: «Μπείτε σε ένα αεροπλάνο», λένε, «και παρατηρήστε τους συνεπιβάτες σας, ιδίως όταν το αεροπλάνο βρίσκεται σε περιοχή αναταράξεων. Θα παρατηρήσετε, ότι κανένας δεν είναι άθεος». Πώς το ισχυρίζονται αυτό; Έχουν δει όλους τους επιβάτες, σε όλα τα αεροπλάνα; Στο κάτω κάτω, εάν προβάλλουν αυτό το επιχείρημα, γιατί να μην παραδέχονται και το αντίστοιχο επιχείρημα των αθεϊστών (φυσικά και αυτοί των θεϊστών) : «Μπείτε σε ένα παιδιατρικό νοσοκομείο, στον θάλαμο, όπου μικρά παιδιά περιμένουν να πεθάνουν και θα δείτε ότι όλοι οι γονείς έχουν χάσει την πίστη τους». Αντιστοίχως οι αθεϊστές: έχουν παρατηρήσει κάθε περίπτωση απώλειας πίστης κλπ;

3) Η συγκεκριμένη παρατήρηση δεν έχει να κάνει τόσο με την μάχη θεϊστών έναντι των αθεϊστών, όσο με την προσλαμβανόμενη ανωτερότητα της Χριστιανικής Ορθοδοξίας έναντι των μορφών του Δυτικού -κυρίως- Χριστιανισμού. Υπάρχει ο ισχυρισμός ότι η «επίσημη» Ορθοδοξία, ο κλήρος δηλαδή, οι Σύνοδοι, ο μηχανισμός, που εκφράζει επίσημα το δόγμα, πως δεν είναι κατά της επιστήμης και ότι σέβεται τους διακριτούς ρόλους. Είμαι σκεπτικός σε αυτόν τον ισχυρισμό. Πρώτον σε προηγούμενους αιώνες δεν είχε αναπτυχθεί επιστήμη-ή τουλάχιστον δεν είχε αναπτυχθεί η επιστήμη σε τόσο μεγάλο βαθμό- στον χώρο, που ήταν κατά κύριο λόγο Ορθόδοξος, αλλά και ό,τι ήρθε δεν ήταν χωρίς αναταράξεις. Δεύτερον: Μπορεί να μην έχει πρόβλημα η Ορθοδοξία με το πώς κινούνται οι πύραυλοι, από τί συνίστανται οι αστέρες, πώς μεταφέρεται η εικόνα από τα στούντιο στους δέκτες μας στα σπίτια μας, αλλά όταν τα ερωτήματα έχουν να κάνουν με τον πυρήνα της βιολογίας, της χημείας και της φυσικής, τότε τα πράγματα και η αντιμετώπιση αλλάζουν (όπως αλλάζουν και σε άλλες μορφές του Χριστιανισμού και προφανώς και άλλων θρησκειών).

συνεχίζεται…

Δεύτερο μέρος.

Τρίτο μέρος.

Τέταρτο μέρος.

Πέμπτο μέρος.

Advertisements

2 responses »

  1. […] Ένας παρατηρητής της μάχης θεϊστών-αθεϊστών (II) In Σκέψεις, Φιλοσοφία on Σάββατο, 18, Απριλίου, 2009 at 08:00 Πρώτο μέρος. […]

  2. […] Ένας παρατηρητής της μάχης θεϊστών-αθεϊστών (III) In Uncategorized on Δευτέρα, 20, Απριλίου, 2009 at 08:00 Πρώτο μέρος […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s