Το βιβλίο αυτό του Αυγούστου Κορτώ μού το δώρισαν ο spikon και η σύζυγός του τα περασμένα Χριστούγεννα. Τον συγγραφέα τον είχα απλώς ακουστά, πως έγραφε κιόλας κάπως ιδιαίτερα, αλλά δεν είχα διαβάσει κάποιο βιβλίο του. Οπότε χάρηκα που ήρθα σε επαφή με ένα έργο του.

Το να είσαι καταπιεσμένος ομοφυλόφιλος, να μην έχεις εκδηλώσει ποτέ τον σεξουαλικό σου προσανατολισμό, να μην έχεις ποτέ στην ζωή σου επιτύχει ολοκληρωμένη σεξουαλική επαφή, παρά μόνο μία -και σχεδόν ανολοκλήρωτη και ανηδονική- με το φύλο, που δεν σε ελκύει και από πάνω να κολλάς AIDS και 15 χρόνια μετά να βρίσκεσαι στα πρόθυρα του θανάτου, δεν πρέπει να είναι ό,τι καλύτερο και αυτή είναι η κατάσταση του Νίκου του ήρωα του μυθιστορήματος. Προφανώς ο συγγραφέας μάς θέτει τον εξής προβληματισμό, πέρα από το προφανές, δηλαδή ότι ασφαλής σεξουαλική επαφή είναι αυτή με το προφυλακτικό : μήπως, εάν τού είχε επιτραπεί να εκφράσει ανοικτά τις προτιμήσεις του, δεν είχε πιεσθεί για ετεροφυλοφιλικές επαφές, δεν είχε πιεσθεί για σεξουαλική επαφή γενικότερα, «για να γίνει άντρας» (από αγόρι, οι γονείς του δεν έμαθαν ποτέ για τον σεξουαλικό του προσανατολισμό) , μήπως θα δρούσε πιο συνειδητά και θα είχε αποφύγει την επαφή με τον ιό;

Ο ήρωας παλεύει με τις εσωτερικές του σκέψεις, τους προβληματισμούς του, το άγχος του για το θάνατο και τον φθόνο/συγκατάβαση για την ευτυχία των άλλων. Η ζωή του φαίνεται σχετικά στρωτή. Έχει ένα καφέ στα Εξάρχεια και μια υπάλληλός του η Ζωή είναι κάτι μεταξύ φίλης, μάνας, ερωμένης. 

Αυτά στο πρώτο μέρος, διότι ακολουθεί και ένα δεύτερο, το οποίο δεν είμαι σίγουρος, εάν αποτελεί όνειρο, ταξίδι στο χρόνο κλπ, όπου ο Νίκος ταξιδεύει στο παρελθόν, προσπαθώντας να εμποδίσει την μάνα του να γνωρίσει τον πατέρα του, έτσι ώστε να μην γεννηθεί και να μην κολλήσει τον ιό. Ο χειρισμός του θέματος δεν αφορά τόσο τα παράδοξα του ταξιδιού στο χρόνο, όσο τις σχέσεις γονέων, τέκνων ενδεχομένως μία απεικόνιση της ψυχανάλυσης, τουλάχιστον όπως την αντιλαμβανόμαστε οι περισσότεροι με τα «οιδιπόδεια» κλπ. Σε αυτό το δεύτερο μέρος υπάρχει μία Σοφία και θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι τα ονόματα είναι μάλλον συμβολικά.

Ο τρόπος γραφής του βιβλίου είναι σχεδόν προφορικός, σαν συνεχείς σκέψεις και διάλογοι, ενώ η περιγραφή της καθημερινότητας είναι αρκετά λεπτομερής με τις εικόνες και το περιβάλλον της σύγχρονης Αθήνας. Θα μπορούσε να φανεί είτε σαν φλυαρία, είτε σαν επίδειξη urban γνώσεων, αλλά διαβάζοντας τον υπερλεπτομερή Προυστ δεν μπορώ να πω ότι με παραξενεύει αυτό το είδος προσέγγισης.

Δεν ξέρω, εάν το βιβλίο αυτό μπορεί να ενταχθεί στο λογοτεχνικό είδος LGBT, αλλά εάν η απάντηση είναι «ναι», τότε μάλλον είναι το πρώτο, που διαβάζω. Κάποιο, που είχα προσπαθήσει να διαβάσω παλιότερα, το είχα αφήσει στην μέση. Θέλετε οι προκαταλήψεις («δίκαιες» ή «άδικες»), θέλετε η εμμονή του συγγραφέα να χρησιμοποιεί το πλαίσιο της ιστορίας μόνο και μόνο για να περιγράφει και να θαυμάζει την ψυχή και το σώμα του αντικειμένου του πόθου του έκαναν το βιβλίο απίστευτα βαρετό. Ακόμα και σε ετεροφυλοφιλική σχέση να αναφερόταν, πάλι θα βαριόμουν, εάν δεν υπήρχε τίποτα άλλο πέρα από τον λατρευτικό θαυμασμό.

Εν ολίγοις ενδιαφέρον βιβλίο.

Advertisements

One response »

  1. Ο/Η Spikon λέει:

    Χαίρομαι που σου άρεσε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s