Με το δημοψήφισμα της 8ης Δεκεμβρίου 1974*, το οποίο θεωρείται το πλέον αδιάβλητο από όσα έχουν γίνει για το ερώτημα αυτό στην Ελλάδα, το ερώτημα σχετικά με την αιρετή ή κληρονομική μορφή του Αρχηγού του Κράτους απαντήθηκε υπέρ της πρώτης. Υποθέτω ότι δείγμα της γενικότερης του αποδοχής και της αδιαβλητότητάς του είναι ότι δεν έχει ποτέ ανακινηθεί σοβαρά θέμα επανεξαγωγής του κλπ. Ασφαλώς και υπάρχουν και αυτοί, που είναι θεωρητικά υπέρ της βασιλευομένης (ή εάν θέλετε ακόμα και υπέρ της κατάργησης του θεσμού του Αρχηγού του Κράτους γενικότερα και υποκατάστασής του από συλλογικό όργανο κλπ) μιλούν και γράφουν υπέρ των πιστεύω τους και θα διαφωνούσα, εάν τους λογοκρίναμε.

Έκτοτε, λοιπόν, άνθρωποι που μεγάλωσαν με το προηγούμενο πολίτευμα, που ενδεχομένως και να είχαν συνηθίσει σε αυτό, ακόμα και εάν αντιτίθεντο, έπρεπε να προσαρμοσθούν στο καινούργιο. Αυτό παρενθετικά μάς δημιουργεί προβληματισμούς για την χρησιμότητα και το νόημα του όρκου (για να μη μιλήσουμε ότι «εκβιάζουμε» τα θεία για τα ζητήματα των ανθρώπων). Υπάρχουν άνθρωποι-η ηλικία των παππούδων μας- που ορκίστηκαν στο εθνόσημο της Δημοκρατίας 1923-1936, ακολούθως στο στέμμα, μετά στο «πουλί» και τέλος στο σημερινό εθνόσημο. Υποθέτω ότι θα έχουν δώσει «όρκους ερωτικής πίστης και αφοσίωσης», όπως κάνουν οι ενθουσιώδεις ερωτευμένοι σε μικρότερο αριθμό συντρόφων.

Υπάρχει φυσικά και η νέα γενιά, η οποία οφείλει να κοινωνικοποιηθεί πολιτικά και να εμπεδώσει το υπάρχον σύστημα. Αυτό γίνεται με διαφόρους τρόπους: Με αφηγήματα (θυμάμαι, όταν είχα επισκεφθεί παιδικό τμήμα βιβλιοπωλείων στο ΗΒ υπήρχε πληθώρα βιβλίων σχετικά με την βασίλισσα ως συλλογικής μαμάς ή έστω γιαγιάς), αλλά κατά κύριο λόγο με το σχολείο. Το σχολείο δεν είναι μόνο φορέας παροχής γνώσεων, αλλά και φορέας κοινωνικοποίησης και μεταξύ άλλων και της πολιτικής.

Προφανώς η κληρονομική μορφή του πολιτεύματος απέτυχε λόγω πράξεων, παράλειψεων κλπ των φορέων της, των αντιπάλων της, των υποστηρικτών της. Ενδεχομένως να έπαιξε και ρόλο ο παράγοντας τύχη. Στα σχολεία, βέβαια, η παρουσίαση γίνεται κάπως απλουστευτικά σε ό,τι αφορά τα πολιτεύματα γενικότερα (δεν τίθεται θέμα και ορθά αμφισβήτησης του υπάρχοντος στην χώρα μας πολιτεύματος). Αυτά κακά, τα άλλα καλά. Με την μανιχαϊστική αυτή προσέγγιση οι μαθητές αποκομίζουν την εντύπωση ότι είναι προτιμότερες και υποδείγματα χώρες των τύπων στρατοθεοκρατικοαυταρχοκορπορατιστικών τζαμαχιριγιών, παρά χώρες όπως η Σουηδία ή το ΗΒ (εντάξει δεν ανaφέρω Γαλλία, Γερμανία κλπ, διότι είναι republics). Έστω ότι περίτεχνες και περίπλοκες αναλύσεις είναι δύσκολες από τα παιδιά του Δημοτικού. Σε μεγαλύτερες τάξεις, όμως; Στο Λύκειο; Τόσο ανώριμους θεωρούμε τους μαθητές μας; Η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι μιλώ με τις δικές μου σχολικές εμπειρίες, αλλά έχω την αίσθηση ότι δεν πρέπει να έχουν αλλάξει και πολλά πράγματα.

Η υπερπλούστευση, όμως, λειτουργεί και σε ένα άλλο επίπεδο. Αυτό της φαλλοκρατίας. Γιατί, αναλογισθείτε, ποιό είναι το αφήγημα για τον Κωνσταντίνο τον Α’, στην σύγκρουση του με τον Βενιζέλο; Ότι μεταξύ άλλων ήθελε να είναι ανευθυνοϋπεύθυνος και παρεμπόδιζε τον εκλεγμένο και υπεύθυνο πρωθυπουργό για να κάνει το χατήρι της γυναίκας του, η οποία ήταν αδελφή του Γουιλλιέλμου Β’ της Γερμανίας. Ούτε Ούμπα Πα να διαβάζαμε. Με θεολογική ερμηνευτική: Ο Άνδρας εκδιωγμένος από τον Παράδεισο απέκτησε κρίση και ευθύνη (για αυτό και λογοδοτεί και φέρει συνέπειες), ενώ η Γυναίκα συνεχίζει να είναι φορέας κακού και καταστροφής. Ο λόγος της αποτελεί την σίγουρη οδό προς την απώλεια και θα πρέπει να φιμωθεί.

Θα ισχυρισθείτε-και με το δίκιο σας, βέβαια- ότι στην συγκεκριμένη, αλλά και ανάλογες ιστορικές περιπτώσεις, η γυναίκα δεν είχε θεσμικό ρόλο, δεν μπορούσε να καθορίζει πολιτική κλπ. Ορθόν, δεν διαφωνώ μαζί σας, αλλά πρέπει να αναλογισθούμε τα εξής: πρώτον κατά πόσο είναι δυνατό, λογικό, «σωστό» να μένει κάποιος ανεπηρέαστος και να αποφασίζει μόνος του και δεύτερον (και σημαντικότερο), γιατί η κριτική και ο ψόγος να εξαντλείται στην γυναικεία επιρροή και όχι και στην επιρροή άλλων προσώπων;

Φυσικά και πρέπει να διαφυλαχθεί ο χαρακτήρας του πολιτεύματος. Αναγκαστικά σε μικρές ηλικίες θα γίνουν και υπεραπλουστεύσεις. Όμως, σε μεγαλύτερες δεν είναι δυνατόν να μην αντιμετωπίζουμε αυτούς στους οποίους απευθυνόμαστε, όπως πρέπει, και το κυριότερο δεν γίνεται να προασπιζόμαστε το πολίτευμά μας προσβάλλοντας το γυναικείο φύλο. Με αυτήν την προσέγγιση, δυστυχώς, βλάπτουμε και το γυναικείο φύλο, αλλά και την δημοκρατία (republic)

*: την δημοσίευση αυτή ήθελα να την αναρτήσω τον Δεκέμβριο με αφορμή το Δημοψήφισμα. Η έντονη επικαιρότητα της περιόδου με οδήγησε στην απόφαση να μην την δημοσιεύσω τότε, αλλά να περιμένω καταλληλότερο χρόνο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s