του Αρτούρο Πέρεθ Ρεβέρτε, ήταν το δώρο εορτών Χριστουγέννων 2007-2008, που μού έφεραν ο Γιώργος και η Αναστασία.  Εάν ο Πίνακας της Φλάνδρας, εξ όσων θυμάμαι είναι λίγο συνομωσιολογικός, ο Λοχαγός Αλατρίστε –και υποθέτω όλη η σειρά- ανέμελο ιστορικό ανάγνωσμα, που θυμίζει τις διασκευές βιβλίων, που διαβάσαμε στην προεφηβική μας ηλικία, όπως Οι Τρεις Σωματοφύλακες, το βιβλίο αυτό είναι αρκετά φιλοσοφικό και πολύ πιθανόν αυτοβιογραφικό.

Εν συνόψει: Μονήρης ζωγράφος έχει αποσυρθεί σε έναν πύργο στον οποίο θέλει να αποτυπώσει το σύνολο των μαχών. Μια μέρα δέχεται επίσκεψη από έναν Κροάτη, που έζησε τα γεγονότα της τελευταίας δεκαετίας του περασμένου αιώνα, ο οποίος δηλώνει ότι ήρθε να τον δολοφονήσει. Ο ήρωας διαλέγεται με τον μελλοντικό του θύτη, με τις αναμνήσεις του κλπ σχετικά με τον πόλεμο, τον σεβασμό και την αξιοπρέπεια των εμπλεκομένων και την συμμετοχή/μη συμμετοχή ανθρώπων, όπως είναι οι δημοσιογράφοι και οι δημοσιογράφοι φωτογράφοι.

Ο συγγραφέας χρημάτισε και αυτός δημοσιογράφος καλύπτοντας πολεμικές συρράξεις, οπότε προφανώς στο βιβλίο αυτό θα ήθελε να πραγματευθεί ερωτήματα για τα οποία πολλά θα είχε ίδια εμπειρία.

Πώς μπορεί ο δημοσιογράφος κλπ να μένει ουδέτερος σε έναν πόλεμο; Εϊναι δυνατόν να είναι μια απλή «μηχανή καταγραφής»; Δεν έχει σκεφτεί ποτέ να παρέμβει ώστε, έστω στον μικρόκοσμο που καταγράφει (κατοικημένη περιοχή, στρατιωτικός σχηματισμός κλπ) να προσπαθήσει να αναιρέσει την βία και την οδύνη του πολέμου;

Αυτά τα ερωτήματα θέτει ο συγγραφέας, όπως και την απαισιόδοξή του άποψη για την φύση του ανθρώπου. Δεν δίνει απαντήσεις, αλλά δημιουργεί προβληματισμό.

Εάν κάτι δεν μού άρεσε στο βιβλίο είναι η εκτεταμένη αναφορά στον ερωτικό του δεσμό με συνάδελφο, θύμα της επαγγελματικής της τελειομανίας. Εϊναι προφανές ότι η σχέση του και ο θάνατός της τον επηρέασαν στον σκεπιτικισμό του για την ανθρώπινη φύση, την επιθυμία του να αποσυρθεί από τα εγκόσμια και να ζωγραφίσει τον πίνακα. Μια απλή αναφορά θα αρκούσε. Αντιθέτως, ο συγγραφέας κάνει αρκετές συχνές αναδρομές και με περιγραφές ερωτικών σκηνών λες και θέλει να αποζημιώσει τον αναγνώστη, που διαβάζει για την φρίκη του πολέμου.

Για το βιβλίο διαβάστε εδώ, εδώ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s