Ελπίζω (Εμένα μού λέτε)  , τώρα που δημοσιεύεται το άρθρο αυτό, δίοτι είχα ξεκινήσει μέρες να το συντάσσω και το είχα αποθηκευμένο-λίγες προσθήκες κάνω τώρα, η οργή να έχει κοπάσει, η ζωή να έχει επανέλθει στους φυσιολογικούς της ρυθμους και σημαντικότερο όλων να έχουμε συλλογισθεί (έστω να έχουμε ξεκινήσει) πώς φτάσαμε ως αυτό το σημείο και τί πρακτικά μπορούμε να κάνουμε τόσο για να αποτρέψουμε τέτοια δυσάρεστα περιστατικά, όσο και τις αιτίες, που χρησιμοποίησαν το περιστατικό αυτό ως αφορμή, για να οδηγηθούμε σε αυτή την βίαια εκτόνωση. Πρέπει να έχουμε αυτογνωσία, όμως, ότι όσο και εάν βρίσκουμε ελλατώματα στο υπάρχον πλαίσιο/σύστημα, η δύναμη της συνήθειας και της αδράνειας είναι μεγάλη. Χρειάζονται συγκροτημένα, μικρά βήματα και σε βάθος χρόνου.

Ας γράψω τώρα μερικές σκόρπιες σκέψεις, που έκανα κατά την διάρκεια των ημερών:

  • Πρέπει να αποφασίσουμε, τί είδους αστυνομία θέλουμε και ιδιαίτερα τί είδους συμπεριφορά θέλουμε να έχει κατά την διάρκεια συγκεντρώσεων, που εκτρέπονται σε βιαιότητες. Παρακολουθώντας τα κανάλια έβλεπα δημοσιογράφους να αλλάζουν θέσεις σαν τα πουκάμισα ουρλιάζοντας από «πού είναι η Αστυνομία; Γιατί δεν επεμβαίνει;» μέχρι «Προκλητική επέμβαση! Γιατί βρίσκεται εκεί η Αστυνομία και ερεθίζει τους διαδηλωτές;» Τί Αστυνομία θέλουμε, λοιπόν, παρεμβατική ή όχι; Έχουμε σκεφτεί την πιθανότητα μιας άοπλης, αλλά καλά εκπαιδευμένης Αστυνομίας, για την καθημερινότητα, αλλά να υπάρχουν ένοπλα σώματα μόνο για ιδιαίτερες περιστάσεις, όπως είναι η καταδίωξη ληστών κλπ;
  • Μπορούμε να δεχθούμε σε περιπτώσεις βίαιων επεισοδίων την ύπαρξη μιας επεμβατικής και κατασταλτικής αστυνομίας με σκοπό να απωθεί επιθέσεις και να προστατεύει τους πολίτες και το κράτος (εάν και νομίζω, ότι δυστυχώς προστατεύει με αντίστροφη ιεράρχηση), αλλά δεν μπορούμε να δεχθούμε μία Αστυνομία, που ασκεί υπέρμετρη βία ιδίως σε αυτούς, που έχει συλλάβει. Εικόνες με πηγαδάκια αστυνομικών, που κλωτσούν, δέρνουν, γρονθοκοπούν άτομα, που αδυνατούν να αντιδράσουν είναι ανεπίτρεπτες ακόμα και εάν το άτομο που συνελήφθη είναι επικινδυνότατο.
  • Μήπως θα έπρεπε να σκεφτούμε την εγκατάσταση καμερών στα περιπολικά, στα όπλα, ακόμα και στις στολές των αστυνομικών; Ενδεχομένως να υπάρχει με την μορφή «μαύρου κουτιού», ώστε να μην επιχειρούνται λαθροχειρίες. Θα μπορούσε μάλιστα να ορισθεί και ευρύτερη επιτροπή ελέγχουν του περιεχομένου, πέρα από τους υπευθύνους της Αστυνομίας, π.χ: μέλος ΜΚΟ, μέλος Βουλής, Συνήγορος του Πολίτη κ.τ.ο. Με την κάμερα ενδεχομένως να γνωρίζουμε καλύτερα τα περιστατικά.
  • Αναφέραμε παραπάνω την υπέρμετρη βία, που βλέπουμε να ασκείται ορισμένες φορές από τις δυνάμεις καταστολής. Αυτό συμβαίνει πέρα από τον αδικαιολόγητο ερεθισμό τους και στο ότι δεν βλέπουμε τα πρόσωπά τους, γίνεται μάλιστα ακόμα δυσκολότερο, όταν φορούν τις αντιασφυξιογόνες μάσκες.  Αυτό είναι που τούς επιτρέπει, σε όσους, την υπέρμετρη βία. Μία λύση ώστε να αποθαρρυνθούν είναι να έχουν πάνω στην εξάρτησή τους ευκρινώς τους αριθμούς τους, ώστε να μπορούν να τούς ζητηθούν ευθύνες σε περίπτωση που ξεπεράσουν τα όριά τους. Εάν ο αστυνομικός με αριθμό ΧΨΩ1234 ξέρει ότι θα ταυτοποιηθεί θα το σκεφτεί δύο φορές πριν υπερβεί τις αρμοδιότητές του και ουσιαστικά παρανομήσει. Όταν λέμε ευκρινώς θα πρέπει να είναι διακριτός από αρκετά μέτρα (ή έστω βήματα) απόσταση. Αυτό το λέω επειδή πολλοί ισχυρίζονται ότι έχουν όντως γραμμένους τους αριθμούς τους. Πού; Στις επωμίδες τους; Και με μέγεθος, που σχεδόν πρέπει να κρατάς μεγεθυντικό φακό; Πολλοί θα αντιτείνουν ότι η δυνατότητα ταυτοποίησης του αστυνομικού, που υπερέβη τα όριά του, μπορεί να οδηγήσει σε πράξεις αντεκδίκησης και πρέπει να σκεφτούμε και το περιβάλλον του. Να το τονίσουμε ρητά και κατηγορηματικά: Οι πράξεις αντεκδίκησης είναι ανεπίτρεπτες, παράνομες και ανήκουστες για μία κοινωνία, που θέλει να λέγεται πολιτισμένη. Η δικαιοσύνη είναι ο φυσικός χώρος επίλυσης των διαφορών και αίτησης αποκατάστασης των ζημιών. Πρέπει να παραδεχθούμε, δυστυχώς, ότι υπάρχουν μερικοί, που αυτό δεν το καταλαβαίνουν και θέλουν να αναλάβουν πρωτοβουλίες. Η αστυνομία μπορεί να εγγυηθεί και την ασφάλεια του υπόπτου (ακόμα και μεταφέροντας τον σε κατάστημα κράτησης) και του περιβάλλοντός του. Άρα και του υπόπτου αστυνομικού. Όπως, λοιπόν, γνωρίζουμε τα ονόματα των πολιτών που είναι ύποπτοι για χειροδικίες ή ό,τι άλλο, έτσι πρέπει να γνωρίζουμε και των οργάνων της τάξης, που επέδειξαν υπέρμετρο ζήλο σε βαθμό κατάχρησης εξουσίας. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά. Τα «έλα μωρέ τώρα, πέντε φάπες παραπάνω, δεν έγινε και τίποτα» είναι ανεπίτρεπτο. Όσο για το συγκινησιακό: «Έχει μωρά παιδιά, τί θα γίνουν, εάν αποταχθεί τιμωρηθεί κλπ;», νομίζω ότι είναι σκέψεις, που θα πρέπει να κάνει το όργανο της τάξης πριν υπερβεί τα όρια του, παρά η κοινωνία. Στον δε ισχυρισμό ότι ο ύποπτος του προσφάτου γεγονότος προφυλακίσθηκε να σημειώσουμε ότι υποπτέυεται για καταλυτικό γεγονός. Η σύσταση, η επίπληξη, η αρμόζουσα ποινή πρέπει να υπάρχει ακόμα και για τα μικρά. Έτσι θα αποφευχθούν τα σοβαρότερα και έτσι, εάν θέλετε, θα έχει κύρος προς τους πολίτες.
  • Δεν θέλω να πιστέψω τις θεωρίες συνομωσίας, που λένε ότι μέρος των καταστροφών το κάνει το Κράτος ώστε να ζητήσουν οι πολίτες περισσότερη αστυνόμευση και προστασία, ούτε αυτούς, που με καφενειακή ανευθυνότητα εισηγούνται κάτι τέτοιο. Εξάλλου σήμερα φαίνεται αρκετά παρωχημένη η ιδέα ότι το Κράτος είναι και οφείλει να είναι πάνω από όλα ακόμα και ηθικά.
  • Σε κάποια πλάνα είδαμε ανθρώπους με κουκούλες μπροστά από τα όργανα της τάξης. Δεν ξέρω, ποιός τους έχρισε αυτοπρόσκλητους συμμάχους, αλλά η Αστυνομία δεν τους χρειάζεται.
  • Τα μεμονωμένα περιστατικά δεν χαρακτηρίζουν το σώμα. Δεκτόν! Όπως και τα μεμονωμένα περιστατικά πειραγμένων ταξιμέτρων δεν χαρακτηρίζουν τους ταξιτζήδες, τα μεμονωμένα περιστατικά «φακελακίου» δεν χαρακτηρίζουν τους γιατρούς και τα μεμονωμένα περιστατικά δεσποτοσατραπισμού δεν χαρακτηρίζουν το σώμα των δημοσίων υπαλλήλων. Όμως, επιθυμούμε από τους οικείους κλάδους ρητή καταδίκη των περιστατικών και των προσώπων, που υπέπεσαν σε παράπτωμα και όχι αοριστολογίες και κακώς εννοούμενη συναδελφική αλληλεγγύη.
  • Δημοσιογράφος με τόνο φωνής, που υποδήλωνε θέση, όχι ψύχραιμη περιγραφή: «τού πετάνε μπουκάλια και απαντά με δακρυγόνα». Σχόλια: Η αντίδραση μπορεί να είναι όντως υπερβολική μπροστά στην επίθεση. Από την άλλη δεν έραιναν τον αστυνομικό και με ροδοπέταλα.
  • Η σχέση των πολιτών με την Αστυνομία δεν μπορεί παρά να είναι σχέση αμοιβαίου σεβασμού. Αγάπη δεν μπορεί να υπάρχει, όχι τόσο γιατί δεν αναφερόμαστε σε πρόσωπα, αλλά σε θεσμούς, αλλά για τον απλούστατο λόγο ότι η Αστυνομία είναι ένα αναγκαίο κακό. Όταν φτάσουμε σε μια κοινωνία, όπου δεν θα ενδιαφέρει κανέναν, εάν κάποιος άλλος του πάρει έαν αντικείμενο για να το χρησιμοποιήσει, χωρίς να το ιδιοποιηθεί, αλλά θα είναι και πάλι διαθέσιμο, όταν θα πάψει η αίσθηση της ιδιοκτησίας κλπ, τότε θα μπορούσαμε να συζητήσουμε για κατάργηση της Αστυνομίας, αφού δεν θα υπάρχουν και κλοπές κλπ. Χρειαζόμαστε, βέβαια, και μία κοινωνία, που δεν προσφεύγει καθόλου στην βία κλπ. Τότε προφανώς η Αστυνομία δεν θα έχει λόγο ύπαρξης. Τώρα έχει. Να σημειώσουμε κιόλας, ότι μια κοινωνία χωρίς ιδιοκτησία δεν θα είναι απαραίτητα καλύτερη, όπως ενδεχομένως κάποιοι να ονειρεύονται. Θα είναι διαφορετική.
  • Για άλλη μια φορά βγήκε ο ξενοφοβικός εαυτός μας, αφού ακούγαμε για «ξένους, που έχουν βγει και πλαιτσικολογούν», μέχρι ότι η κρίση οργανώθηκε από τον αποσυρόμενο George Bush για να μας εκδικηθεί, που βάλαμε veto στην ένταξη της ΠΓΔΜ στην Ατλαντική Συμμαχία. Άλλη δουλειά δεν είχε. Μήπως έβαζε και κανέναν από το υπηρετικό προσωπικό του Λευκού Οίκου να του ψυθιρίζει κάθε πρωί, καθώς θα περιέχυνε τις προεδρικές τηγανίτες με σιρόπι σφενδάμης, «Sir, Remember the Greeks!» ;
  • Ο θάνατος ήταν η αφορμή για τις ταραχές. Τα αίτια, πολλοί εγκυρότεροι από εμένα είπαν, ήταν διαφορετικά: έλλειψη προοπτικής, απελπισία στους νέους κλπ. Όμως, νομίζω ότι οι βιαιοπραγούντες καπηλεύθηκαν τα αίτια, όπως και επίσης είχαν θύματα, που δεν έφταιγαν: από τον «πλουτοκράτη», που τού ‘καψαν την λιμουζίνα, μέχρι τον «φτωχό παππούλη», που τού ΄σπασαν το καροτσάκι με τα φυστίκια.
  • Κάποτε ο εχθρός ήταν η «μπουρζουαζία». Καθώς ο τρόπος ζωής της είναι γοητευτικός, αλλά δύσκολος να τον επιτύχεις υλικά, ακόμα και την επίφασή του, εχθρός αναγορεύθηκε ο μικροαστισμός.  Γενικά τα κοινωνικά σημαινόμενα είναι περίπλοκα, αλλά αναρωτιέμαι εάν ξέρει κανείς το περιεχόμενο του όρου «μικροαστός» κλπ: διακρίνω από μία μετωνυμία του παλαιότερου απαξιωτικού plebs ή «βλαχαδερά», μέχρι οι άσχετοι, η μάζα, αυτοί, που στερούνται αισθητικής. Γενικότερα η λέξη ομπρέλλα, που καλύπτει αυτό, που δεν θέλουμε να είμαστε.
  • Κάποιοι γονείς είπαν ότι απαγόρευσαν στα παιδιά τους να παραβρεθούν στις διάφορες εκδηλώσεις, άλλοι ότι τα ενθάρρυναν. Καλώς ή κακώς έπραξαν. Βρήκα, όμως, απαράδεκτους αυτούς που έλεγαν: «Μπορεί να κάνει ό,τι θέλει». Δεν είναι ενήλικα άτομα. Εϊναι κηδεμονευόμενα άτομα και οι γονείς τους έχουν ευθύνη. Το «μπορεί να κάνει ό,τι θέλει», μού έκανε πιο πολύ σε γονεϊκό «που να μπλέκεις», παρά σε προσπάθεια εμπέδωσης της πραγματικής αυτονομίας του παιδιού.
  • Για άλλη μια φορά δεν έγινε σεβαστό το τεκμήριο της αθωότητας, ακόμα και από τα πιο επίσημα χείλη.
  • Αηδίασα με την υποκρισία και την ασυνέπεια.  Αυτών, που αναφέρθηκαν στην γυναίκα και παιδιά, που έχει πίσω του ο κατηγορούμενος αστυνομικός (χωρίς να έχουν ποτέ προβληματισθεί με γυναίκες, παιδιά κλπ, που αφήνουν ύποπτοι συλληφθέντες πχ για ληστείες, κλοπες κλπ), εκείνων, που ενώ διαμαρτυρήθηκαν για τον άδικο θάνατο του παιδιού, δεν διαμαρτύρονται ποτέ για τον θάνατο ενός αστυνομικού, εάν δεν επιχαίρουν κιόλας, και φυσικά αυτών, που θέλουν δικαιοσύνη a la carte: να τιμωρείται ο πολίτης, αλλά όχι ο νταής αστυνομικός, να εξαντλείται η αυστηρότητα της δικαιοσύνης στον αστυνομικό, αλλά καμμία δίωξη για τους δικούς μας. Mon Dieu, εσείς που έχετε αυτές τις απόψεις, νομίζετε ότι στέκεστε απέναντι, αλλά στην ουσία είστε πλησίστιοι. 
  • Η ζωή δεν μπορεί να αξιολογηθεί, ούτε θετικά ούτε αρνητικά: δεν αποτελούν δικαιολογίες ούτε ότι ήταν «έφηβος», «πλούσιος», φτωχός», «αστυνομικός», «μπάτσος», «μεγάλος», «μικρός». Η ζωή έχει ανυπέρβλητη αξία.
  • Σχετικά με το πλέον πρόσφατο γεγονός: το να πυροβολείς κάποιον άσχετο μόνο και μόνο επειδή είναι αστυνομικός υποκρύπτει «λογικές»συλλογικής ενοχής και αυτό είναι ανεπίτρεπτο.
  • Ανεπίτρεπτο είναι επίσης το να αυτοχρίζονται κάποιοι αυτόκλητοι τιμωροί- Όχι στο όνομά μας.
  • Υποθέτω στα γεγονότα της πρόσφατης περιόδου κάποιοι θα πέταξαν πέτρες για τον χαβαλέ και τον μπούγιο. Κάποιοι συνειδητοποιημένα για να «πονέσουν την εξουσία». Δεν μπορώ να τους δικαιολογήσω και ταυτοχρόνως θεωρώ υπεραπλουστευτική την άποψη, που μπορεί να λέει ότι αυτοί που σήμερα πετάνε μια πέτρα, αύριο θα χρησιμοποιούν πυροβόλα όπλα. Όμως, η νομιμοποίηση της «soft» ( ; ) κοινωνικής βίας άνοιξε την όρεξη σε κάποιους να νομίσουν ότι υπάρχει νομιμοποίηση για κάτι πιο δραστικό.  Καμμιά νομιμοποίηση στην βία και την τρομοκρατία.
  • Δημοσιογράφος σχολίαζε για το πρόσφατο γεγονός ότι μιλώντας με πηγές πως τού είπαν, πως φοβούνται ότι οι υπάρχουσες ( ; ) , εν αναπτύξει ( ; ) κλπ ομάδες βίας δρουν αυτόνομα και χωρίς σεβασμό στην ιεραρχία, όπως γινόταν παλαιότερα δείγμα ότι έβαλαν εναντίον ενός εργαζομένου των 700 ευρώ, εν αντιθέσει με παλαιότερα. Το φρικτό ήταν η ανάγνωση , πίσω από τις γραμμές, που υποννοούσε ο δημοσιογράφος. Δηλαδή παλαιότερα η ύπαρξη «ιεραρχίας» και το ότι τα θύματα δεν άνηκαν στην τάξη των αντιστοίχων τότε 700 ευρώ, δικαιολογούσε τις δολοφονίες τους; Δεν υπήρχε καμμία δικαιολογία για τις δολοφονίες και τις απόπειρες και ούτε υπάρχει για την πρόσφατη απόπειρα. Ας μην ξαναφτάσουμε στον «μιθριδατισμό» της παλαιότερης εποχής, όπου λίγο πολύ είχε περάσει η λογική: «Ευτυχώς σε εμένα και τους δικούς μου δεν είχε γίνει τίποτα, αλλά ο Τάδε, που τον πυροβολήσαν κάτι θα είχε κάνει». Όπως και πριν καμμιά δικαιολογία για την τρομοκρατία.

Κλείνοντας δεν γνωρίζω, πώς μπορούμε να σώσουμε τον κόσμο. Ίσως με το να μην έχουμε οράματα, καθώς τα οράματα είναι νεφελώδη και μπορεί να οδηγήσουν σε συγκρούσεις μεταξύ οραμάτων, σε βία κλπ. Υπάρχουν, όμως, μικρά βήματα, που μπορεί να κάνουν τον κόσμο μας καλύτερο, ξέρετε : δεν πετώ τα σκουπίδια μου στον δρόμο, είμαι ευγενικός, δεν παρκάρω στην ράμπα των πεζών κλπ.

    Advertisements

    Σχολιάστε

    Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

    Λογότυπο WordPress.com

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

    Φωτογραφία Twitter

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

    Φωτογραφία Facebook

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

    Φωτογραφία Google+

    Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

    Σύνδεση με %s