Αύριο 4 Νοεμβρίου οι πολίτες των Ηνωμένων Πολιτειών ψηφίζουν για την ανάδειξη του εκλεκτορικού Κολλεγίου, το οποίο θα εκλέξει τον επόμενο Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, ο οποίος θα αναλάβει τα καθήκοντά του την 20 Ιανουαρίου 2009. Οι βασικοί διεκδικητές, όπως γνωρίζετε, είναι δύο. Ο Γερουσιαστής της Αριζόνας Τζων Μακέιν, με το κόμμα των Ρεπουμπλικανών και ο Γερουσιαστής του Ιλλινόις Μπαράκ Ομπάμα.
Τί θα ψήφιζα; Ειλικρινά δεν ξέρω. Δεν έχω ασχοληθεί επισταμένα με το θέμα και ούτε θεωρώ, όσο παρακολούθησα, ότι τα ελληνικά ΜΜΕ προσπάθησαν να ενημερώσουν το κοινό. Νομίζω ότι προσπάθησαν να ανταποκριθούν στις προσδοκίες του κοινού, να τού μεταδώσουν την είδηση, που ήθελε να ακούσει και να δει, όπως ο πωλητής προσπαθεί να βρει τι θέλουν οι πελάτες του, ώστε να το πουλήσει. Όλοι φαίνεται να θέλουν Ομπάμα. Οι εν Ελλάδι υποστηρικτές του Μακέιν φαίνεται να μην υπάρχουν. Πολύ φοβάμαι ότι ενδεχομένως να καταπιέζονται. Σε μια κουλτούρα, που χαρακτηρίζεται πολλές φορές από την καταθλιπτική της ομοιομορφία (παλιά κάποιος έπρεπε να δηλώσει στην ταυτότητά του ΧΟ, έστω και εάν δεν ήταν για να μην χαρακτηρισθεί αποσυνάγωγος μη-Έλληνας) κάτι τέτοιο δεν θα έκανε εντύπωση.
Όπως έχει γραφεί πολλές φορές τον Πρόεδρο των ΗΠΑ δεν τον εκλέγουν ούτε οι επιθυμίες των Ευρωπαίων πολιτών και διανοουμένων. Τον ψηφίζουν (εμμέσως) οι πολίτες των ΗΠΑ, θρησκευόμενοι, άθρησκοι, θρησκόληπτοι, αδιάφοροι, συντηρητικοί, προοδευτικοί. Σήμερα ενδεχομένως να τρομάζουμε με τον θρησκόληπτο αγρότη της «βαθιάς Αμερικής» και να ευχόμαστε να μην μπορούσε να ψηφίσει. Τέτοιες ιδέες είναι προφανώς αντιδημοκρατικές. Μήπως, όμως, μάς λένε και κάτι για την ανθρώπινη φύση; Κάποτε ήταν οι «άθεοι κομμουνιστές» για τους οποίους υπήρχε ιδέα ή και τω όντι αφαίρεση ψήφου. Πολύ ωραίο: Είσαι ελεύθερος να επιλέξεις, αυτό που εγώ θεωρώ σωστό, αλλιώς δεν έχεις δικαίωμα επιλογής!
Νομίζω, πάντως, ότι η άποψη, που θέλει το μεν ένα κόμμα να αποτελείται αποκλειστικά από αγαθούς ορθολογιστές και το άλλο από εγωιστές φανατικούς θρησκόληπτους, είναι λίγο υπεραπλουστευτικό.
Φυσικά η ανάδειξη Προέδρου της Δημοκρατίας της Υπερδύναμης δεν έχει μόνο τοπικούς, αλλά και διεθνείς αντικτύπους. Τι προτιμούμε μια Αμερική με πολιτική απομονωτισμού ή με πολιτική διεθνούς συνεργασίας; Και μέχρι πόσο και πού; Δηλαδή: μια Αμερική, που να κάνει τις «βρώμικες δουλειές», ή μια Αμερική η οποία θέλει και την Ευρώπη και γενικότερα τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο να «λερώνει και αυτός τα χέρια» του;
Σε αντίθεση με ό,τι ενδεχομένως να πιστεύουμε, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ δεν είναι παντοδύναμος εκλεγμένος μονάρχης. Συνεπώς σημασία έχει και η ανανέωση των νομοθετικών σωμάτων. Η Αμερικανική Διοίκηση πρέπει να τα πείσει για να εγκρίνουν ιδέες της και να τις χρηματοδοτήσουν. Δεν υπάρχουν «σίγουροι», ούτε και «πρόβατα», που απειλούνται με διαγραφές; Ε, τι είναι αυτό;
Το εκλογικό σύστημα είναι κάπως ιδιόμορφο και υπάρχει η πιθανότητα να εκλεγεί κάποιος, ο οποίος να υπολείπεται στην λαϊκή ψήφο. Έτσι είναι ο κανόνας. Ενδεχομένως δίκαιος, ενδεχομένως άδικος. Αυτό είναι θέμα, που μπορεί να συζητηθεί. Αυτό, που μού προκαλεί απέχθεια είναι το να θεωρούμε το σύστημα δίκαιο ή άδικο, ανάλογα με το εάν εκλεγεί ο «δικός» μας υποψήφιος, είτε είναι ο Ρεπουμπλικανός, είτε ο Δημοκρατικός.
Οι δημοσκοπήσεις, στις ΗΠΑ που έχουν σημασία, δείχνουν Ομπάμα για Πρόεδρο, αλλά πολλοί δεν είναι σίγουροι, ότι αυτός θα είναι και ο επόμενος Πρόεδρος. Πολλοί λένε ότι θα τον ψηφίσουν ή αρνούνται να απαντήσουν, την πραγματική εκλογική τους προτίμηση και να κοινοποιήσουν την σκέψη τους (Δεν θέλω να ψηφίσω τον Μαύρο-αντικειμενικό είναι Αφροαμερικανός. Δεν θέλω να ψηφίσω τον Άραβα-Παρανόηση. Δεν θέλω να ψηφίσω τον Μουσουλμάνο-Παρανόηση, ομοίως.). Ο φόβος αυτός είναι κάτι σαν ρατσισμός από την ανάποδη.
Ας μην ξεχνάμε επίσης ότι στις προκριματικές για το χρίσμα, αυτό που πλειοψήφησε στο Δημοκρατικό Κόμμα ήταν η αποχή.
Στα καθ’ ημάς τώρα. Είναι αλήθεια ότι ο Μπάρακ Ομπάμα και ο Τζο Μπάϊντεν έχουν αναφερθεί θετικά σε ζητήματα ελληνικού ενδιαφέροντος και έχουν πράξει αναλόγως ως γερουσιαστές. Αντιθέτως, ο Μακέιν δεν φαίνεται να έχει δεσμευθεί ρητορικά.
Όμως, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ εκλέγεται για να υπερασπισθεί τα συμφέροντα της χώρας του πρωτίστως και όχι τα συμφέροντα της Ελλάδας, έστω και εάν νομίζουμε λανθασμένα κάτι τέτοιο. Θεωρώντας μάλιστα τον Πρόεδρο των ΗΠΑ ένα είδος Μεσσία, ίσως και περισσότερο από τους ίδιους τους Αμερικανούς, περιμένουμε να μάς επιλύσει τα εθνικά θέματα για να τον κατηγορήσουμε τις περισσότερες φορές, ότι οι ιδέες, που προτείνει εξυπηρετούν τα σκοτεινά κέντρα, που απεργάζονται την καταστροφή του Ελληνισμού.
Έχουν υπάρξει περιπτώσεις, όπου οι επιδιώξεις των ΗΠΑ βρέθηκαν σε αντίθεση με αυτές της Ελλάδας (διευκρίνιση: δεν το έκαναν με σκοπό να βλάψουν την Ελλάδα, τα δικά τους συμφέροντα υπερασπίζονταν). Ομοίως και εδώ υπάρχει απογοήτευση για συμπόρευση με τα σκοτεινά κέντρα κλπ κλπ.
Τέτοιες απογοητεύσεις και κατηγορίες έχουν υπάρξει και ενδεχομένως και να υπάρξουν και με την ερχόμενη Αμερικανική Διοίκηση.
Φαντάζεστε, όμως, τι συνωμοσιολογία έχει να πέσει, εάν Πρόεδρος είναι ο Ομπάμα; Η ανοησία θα φτάσει μέχρι τα αστέρια και η λογική του μαζικού προβάτου θα θριαμβεύσει για άλλη μια φορά, αφού πολλοί από αυτούς που τώρα εν Ελλάδι «πίνουν νερό στο όνομα του» θα τον καταριούνται (να υποθέσουμε ότι θα βουίξουν οι αναλύσεις για το χρώμα του, ότι «είναι» μουσουλμάνος, ενδεχομένως ταυτοχρόνως και Εβραίος (φαντασιακός εχθρός και αυτός με υπερφυσικές δυνατότητες σχεδόν) και μέλος μυστηριωδών οργανώσεων γήινων και εξωγήινων) περιμένοντας τον επόμενο Μεσσία.

Advertisements

3 responses »

  1. Ο/Η agorafoviagr λέει:

    Φίλε μου Ντροπαλέ, το ζήτημα είναι πως ενώ ο λαός εκλέγει τους αντιπροσώπους του, οι τελευταίοι δεν ξέρεις, αν εξυπηρετούν τα συμφέροντα του λαού, στο βαθμό που είναι υποχρεωμένοι να το κάνουν (βάση των κανόνων της ηθικής και των κανόνων του δικαίου). Συνέχεια βλέπουμε όλο και περισσότερους πολίτες να αισθάνονται προδωμένοι και ξεχασμένοι, από τους βουλευτές. Αυτό δε σημαίνει πως δεν πρέπει να υπάρχουν βουλευτές! Αυτό κατά τη γνώμη μου, σημαίνει, σε παγκόσμιο επίπεδο, πως πρέπει να αλλάξει η νοοτροποία (αλλού λιγότερο και αλλού περισσότερο), του εκπροσώπου του λαού, προς το λαό.
    Με αγάπη πάντα
    Agorafoviagr

  2. Ο/Η ritsmas λέει:

    Πώς τα βλέπεις τώρα τα πράγματα ;

  3. Ο/Η Ντροπαλός λέει:

    Καλημέρα,
    Ίσως πρέπει να αλλάξει και η νοοτροπία των αντιπροσώπων, αλλά και των αντιπροσωπευομένων. Με λίγα λόγια να μην περιμένουμε θαύματα.
    Τα πράγματα τα βλέπω με συγκρατημένη ελπίδα. Ό,τι κάτι θα αλλάξει σιγά σιγά και σταδιακά. Σημαντικότερο, ίσως, ότι το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα θα ξαναγίνει το Κόμμα των πλουσίων, βιομηχάνων, ό,τι θέλετε, αλλά όχι το Κόμμα των θρησκολήπτων.
    Νομίζω ότι όσοι περιμένουν θαύματα θα απογοητευθούν.
    Ελπίζω να διαψευσθω στο ότι θα βγει ο κακός μας εαυτός, εάν ο νέος Πρόεδρος δεν πολιτευθεί σύμφωνα με τις δικές μας προσδοκίες στα εθνικά μας θέματα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s