Όταν ήμαστε μικροί, και δεν ξέραμε τί σημαίνουν δάνεια, πιστωτικές, κάρτες κλπ, είχαμε την αίσθηση ότι όλες οι οικονομικές συναλλαγές γίνονται με μετρητά. Ακόμα και όταν οι γονείς μας ήταν να αγοράσουν ένα σπίτι, ένα αυτοκίνητο, οτιδήποτε μεγάλης αξίας τέλος πάντων, τούς φανταζόμαστε να πληρώνουν με μετρητά λεφτά. Πολλά μετρητά λεφτά. Ούτε τα δάνεια, τα σκεφτόμαστε, καθώς θεωρούσαμε ότι θα βοηθούσε κάποιος θέιος, φίλος κλπ. Είχαμε την εικόνα των γονιών μας να αγοράζουν π.χ. αυτοκίνητο με δεσμίδες στις τσέπες, όπως κάνει ο Σκρούτζ, όταν αγοράζει επιχειρήσεις ανά τον κόσμο.
Η αλήθεια είναι ότι προφανώς υπήρχαν και τότε δάνεια και πιστωτικές κάρτες κλπ, τα οποία τα μάθαμε με τον καιρό. Τώρα είναι το πιθανότερο οι περισσότεροι από εμάς να κινούμαστε με πλαστικό χρήμα. Οι αγορές επί πιστώσει δεν είναι καταδικαστέες, εάν γίνονται με τον σωστό τρόπο. Υπάρχει, όμως, πιθανότητα να ξεφύγει κανείς, όπως επισημαίνει αυτή η
ανακοίνωση της Αμερικανικής Ψυχολογικής Ένωσης. Θα μού πείτε ότι λέει το προφανές. Μπορεί.
Τα τελευταία χρόνια, όμως, νομίζω δεν ήταν μόνο ότι είχε υπερεπεκταθεί η μέθοδος αγορών επί πιστώσει και ο γενικότερος καταναλωτικός δανεισμός, αλλά λίγο πολύ μάς είχαν περάσει την ιδεολογία ότι η χρήση των μετρητών είναι οπισθοδρομική, είναι
banal, δεν είναι παραπάνω για να αγοράζεις τσίχλες και περιοδικά από το περίπτερο και γάλα από το σούπερ μάρκετ. Η χρήση των μετρητών θεωρείτο/αι ύποπτη. Με λίγα λόγια τα μετρητά είχαν χάσει την «κοινωνική τους αξία». Σε πρόσφατη μάλιστα υπόθεση του αστυνομικού δελτίου, αυτό, που είχα αντιληφθεί από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, αφ’ ότου συνελήφθησαν οι ύποπτοι, δεν ήταν ο έπαινος προς τις διωκτικές αρχές για την χρήση αναλυτικών κλπ ικανοτήτων, που επέτρεψαν τις συλλήψεις, αλλά ο ψόγος προς τους υπόπτους ότι κινούνταν με μετρητά, αντί για πλαστικό χρήμα ή κάτι παρεμφερές. Με λίγα λόγια αυτό που ακουγόταν δεν ήταν τόσο το «Μπράβο στην Αστυνομία», αλλά το «Καλά και αυτοί, να αγοράζουν στο ντούκου με μετρητά, ακριβά πράγματα; Είναι δυνατόν;»
Η τελευταία κρίση, όμως, φαίνεται να επαναφέρει κάπως την κοινωνική αξία των μετρητών. Προφανώς όχι στις «μεγάλες αγορές», αλλά τουλάχιστον στις σχετικά μικρότερες.

Advertisements

2 responses »

  1. Ο/Η ritsmas λέει:

    Δεν ξερω αν τα μετρητα όπως τα εννοείς θα επιστρέψουν στη ζωή μας, παρ ότι θα ηταν ίσως μια κάποια λύση. Να γλυτώσουμε από τον δανεισμό που επιβάλλουμε τον εαυτό μας. Είναι σαν αυτομαστίγωμα, τελικά
    χαιρετώ

  2. Ο/Η Ντροπαλός λέει:

    Καλησπέρα,
    Το θέμα είναι, φαντάζομαι, η δύσκολα επιτεύξιμη ισορροπία. Εάν το κείμενο μου άφησε να διαφανεί μία εικόνα εξιδανικευμένου παρελθόντος, τότε λάθος μου. Η πίστωση είναι και αυτή χρήσιμη, ακόμα και συμφέρουσα. Π.χ οι άτοκες δόσεις, αρκεί, βέβαια, να μηνξεγελιόμαστε και πιστεύουμε ότι έχουμε επιπλέον χρήματα στο πορτοφόλι μας.
    Ίσως για όσους δεν είμαστε οικονομολόγοι ο απλός κανόνας να είναι: «Υπολόγισε τα χρήματά σου (φυσικά και κάρτες) και δαπάνησε το πολύ το 100%, καλύτερα λιγότερο, ποτέ, όμως, έστω και 100,000001%»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s