Οι δύο αυτές εφημερίδες, οι οποίες θεωρούνται οι «ναυαρχίδες» του Κεντροδεξιού και του Κεντροαριστερού Τύπου αντιστοίχως, φαίνεται να ευρίσκονται σε ανταγωνισμό μεταξύ τους προς όφελος των φιλόμουσων αναγνωστών και μη. Λέω και μη, καθώς δεν προσφέρονται όλα τα έργα μέσω των εφημερίδων, αλλά προσφέρονται χωριστά.

Ως χωριστά έργα προσφέρονται τα έργα κλασσικής μουσικής. Πέρυσι, η Καθημερινή προσέφερε όπερες με την σφραγίδα της Deutsche Grammophon, ενώ το Βήμα προσέφερε και αυτό όπερες σε συνεργασία με το Βασιλικό Θέατρο της Μαδρίτης (χωρίς να σημαίνει ότι ήταν παραστάσεις από αυτό). Φέτος το Βήμα συνεργάζεται με την Deutsche Grammophon, ενώ η Καθημερινή δεν έχει κάνει (ακόμα ; ) κάποια ανάλογη κίνηση, εάν και είχε προσφέρει αρκετά χρόνια παλαιότερα θεματικές κασσετίνες συνθετών με την σφραγίδα της EMI Classics. Τόσο πέρυσι, όσο και φέτος οι τιμές είναι αρκετά ελκυστικές, ιδίως εάν σκεφτεί κανείς ότι όταν είχαν πρωτοκυκλοφορήσει οι ηχογραφήσεις θα ήταν αρκετά ακριβότερες, ενώ κάποιες που θα μπορούσαν να θεωρηθούν αρχειακές ενδεχομένως και δυσεύρετες. Κακεντρεχείς θα μπορούσαν να ισχυρισθούν ότι οι δισκογραφικές προσπαθούν να «ξεφορτωθούν» το στοκ τους. Χμμ, ο Adam Smith δεν είχε πει ότι «τον επιούσιό μας δεν τον χρωστάμε στην καλοσύνη του φούρναρη, αλλά στην επιθυμία του για κέρδος»; Έτσι και εδώ. Ακόμα και εάν υπήρχε διάθεση να γίνει απαλλαγή από το στοκ, δεν βρίσκω κάτι ανήθικο σε αυτό. Πέραν τούτου οφείλουμε να συμπληρώσουμε και τα εξής: Τα έργα της «κλασσικής» μουσικής δεν είναι τα εφήμερα σουξέ των εφήμερων καλλιτεχνών (έχουν και αυτά φυσικά την θέση και την ώρα τους), όπου πρέπει μόλις περάσει η μόδα τους να πουληθούν «κοψοχρονιά» για να πάρουν την θέση τους στα ράφια τα επόμενα. Τα έργα «κλασσικής» μουσικής είναι διαχρονικά, για αυτό και ο επιθετικός προσδιορισμός. Επιπλέον, όταν οι δισκογραφικές κλασσικής μουσικής βγάζουν σε προσφορά παλαιότερες σειρές τους (είτε μόνες τους, είτε σε συνεργασία με άλλα μέσα), υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες να επιτύχει κανείς αρχειακό υλικό, ερμηνείες αναφοράς κλπ, που δεν μπόρεσε να αποκτήσει κάποτε και που τώρα μπορεί να το κάνει καταβάλλοντας σχετικά μικρό κόστος σε σχέση με τότε. Η ερμηνεία είναι πολύ σημαντική. Διαφέρει από ορχήστρα σε ορχήστρα, διευθυντή σε διευθυντή, ερμηνευτή σε ερμηνευτή. Ενδεχομένως και οι ίδιες οι εταιρίες να έχουν συγκεκριμένη «πολιτική» προσέγγισης των έργων. Ο φιλόμουσος προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ της επέκτασης των ακουσμάτων και της εμβάθυνσης μέσω ακρόασης ποικίλων ερμηνειών του ίδιου έργου.
Τα έργα «κλασσικής» μουσικής, λοιπόν, προσφέρονται αυτόνομα με την συνεργασία-υπογραφή των συγκεκριμένων εφημερίδων.
Οι συγκεκριμένες εφημερίδες, όμως, ανταγωνίσθηκαν και ανταγωνίζονται σε ένα άλλο μουσικό είδος. Πριν μερικούς μήνες το Βήμα είχε προσφέρει τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι, ενώ η Καθημερινή μουσική, που είχε συνθέσει ο Μίκης Θεοδωράκης για κινηματογραφικές ταινίες και επιπλέον την μελοποίηση του Canto General, όπως και ερμηνείες τραγουδιών του από τις Ειρήνη Παππά και Μίλβα. Στην τωρινή περίοδο η Καθημερινή προσφέρει μια κασσετίνα με τραγούδια διαφόρων λαϊκών τραγουδιστών, ενώ το Βήμα επικεντρώνεται στον Τσιτσάνη. Σε αντίθεση με τις σειρές «κλασσικής» μουσικής, τα έργα αυτά προσφέρονται με τις εφημερίδες, στις λίγο πιο ακριβές τους εκδόσεις. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι και οι δύο εφημερίδες θα σκέφτηκαν ότι το αναγνωστικό κοινό θα έπαιρνε ευκολότερα την εφημερίδα με τα 3 ευρώ, εάν μέσα υπήρχε ο Τσιτσάνης ή ο Βαμβακάρης από το να υπήρχε ο Bach ή ο Ravel. Προφανώς θα έχουν δίκιο, εάν σκεφτείτε ότι ζούμε σε μια χώρα, όπου η «κλασσική» μουσική είναι συνυφασμένη με την Μεγάλη Εβδομάδα και τον θάνατο επωνύμων. Πότε άλλοτε ακούγεται; Πότε οι πολιτικοί μας την αγκάλιασαν; Αντιθέτως, οι οθόνες μας έχουν γεμίσει από τηλεπίστες, όπου ακόμα και οι πολιτικοί μας πιάνουν «πρώτο τραπέζι πίστα».
Βαυκαλισμένος στην μοναδικότητά του και στην εθνικιστική του φιλαυτία, πιστεύοντας ότι η «κλασσική» μουσική είναι για τους πεθαμένους και τους…, το «κλασσικότερο», που μπορεί να ακούσει είναι Το Χαμόγελο της Τζοκόντας. Φυσικά, όχι γιατί απαραιτήτως τού αρέσει, αλλά λόγω της εθνικότητας του συνθέτη.
Ας γυρίσουμε στην «κλασσική» μουσική. Προσπαθώντας να ικανοποιήσουν ένα περιορισμένο κοινό, να αυξήσουν τους φίλους της «κλασσικής» μουσικής και φυσικά να προασπίσουν τα οικονομικά τους συμφέροντα, οι συγκεκριμένες εφημερίδες προσφέρουν/πρόσφεραν αυτές τις κασσετίνες. Όμως, κατά την γνώμη μου, λείπει κάτι: Η αναφορά στην ελληνική «κλασσική» μουσική. Μπορεί να μην έχει το βάθος που έχει π.χ η γερμανική «κλασσική» μουσική, αλλά υπάρχει. Πολλοί από εμάς, που ακούμε «κλασσική» μουσική, έχουμε μόνο ακουστά ή έστω έχουμε αποσπασματική ακρόαση έργων τους. Δεν θα ήταν καλό να υπήρχε κάτι αντίστοιχο με τις συλλογές δυτικής «κλασσικής» μουσικής, που προσφέρονται, χωρίς, όμως, να κακοφορμίσει σε κάποιου είδους «πολιτισμικό εθνικισμό».
Για την πρόσφατη προσφορά του Βήματος δείτε:
στον Τελεολογικό
και στην Μουσική η παγκόσμια γλώσσα.
Advertisements

2 responses »

  1. Ο/Η Μάρκο Τ λέει:

    Δυστυχώς, τα έργα λόγιας μουσικής (αυτό που αποκαλούμε «κλασικής») ελλήνων συνθετών πωλούνται πανάκριβα. Εξαίρεση μερικά δισκάκια που άρχισε τελευταία να κυκλοφορεί η NAXOS (Δραγατάκης, Καλομοίρης, έργα ελλήνων συνθετών για σαξόφωνο και ορχήστρα). Ένα CD με μελωδίες του Καλομοίρη που είχε κυκλοφορήσει η ΕΜΙ λίγο τρόμαξα να το βρω.

    Δεν θα συμφωνήσω για το βάθος που λέτε, τουλάχιστον για περιπτώσεις όπως ο Σκαλκώτας. Σήμερα θεωρείται διεθνώς από τους πιο ενδιαφέροντες και αξιόλογους συνθέτες του 20ού αιώνα.
    Αλλά και η «επτανησιακή σχολή», παρ’όλο που είναι σαφώς παιδάκι της ιταλικής μουσικής σχολής, αξίζει την προσοχή μας.

  2. Ο/Η Ντροπαλός λέει:

    Καλησπέρα,
    Ένας Σκαλκώττας δεν φέρνει την Άνοιξη, για να παραφράσω. Συμφωνώ μαζί σας ότι ο συγκεκριμένος συνθέτης θεωρείται από τους σημαντικότερους του 20ου αιώνα και, εάν δεν απατώμαι, εμπεριστατωμένη δισκογραφική έκδοση του έργου του κάνει μία σουηδική εταιρία.

    Ως Επτανήσιος στην καταγωγή, η συγκεκριμένη σχολή μού κινεί το ενδιαφέρον και φυσικά είναι λογική η ιταλική επιρροή.
    (Βέβαια, αξίζει να σημειωθει ότι για την μουσική από την άλλη θάλασσα μας, αρνούμαστε οποιαδήποτε επιρροή και την θεωρούμε ακραιφνώς ελληνική, λες και οι επιρροές είναι κατακριτέες)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s