Κάθε ημέρα είναι και μια μέρα γιορτής. Προφανώς πολλών εορτών, αφού δεν μπορώ να πιστέψω ότι μόνο 365~366 ιδέες κλπ αξίζει να εορτασθούν. Πολλοί ισχυρίζονται ότι αυτές οι επετειακές ημέρες είναι η τέλεια αφορμή για να αδρανήσεις όλον τον υπόλοιπο καιρό. Ποιός ξέρει;
Αρκετά με την φλυαρία. Η 22α Σεπτεμβρίου είναι η OneWebDay, η μέρα συλλογισμού για το πόσο το Internet άλλαξε την ζωή μας. Ο adamo με προσκάλεσε να γράψω τις σκέψεις μου και ελπίζω να έχω καταλάβει καλά την πρόσκλησή του, διότι συνεχίζω να ψιλομπερδεύω τις έννοιες Internet και web (καλά ας μην μιλήσουμε για έννοιες, όπως teleX, UseSth, NetY κλπ.)
Θα αρχίσω με τα αδικτύωτα χρόνια. Θα πάω ακόμα πιο πίσω στα ανυπολογιστικά χρόνια. Τα μόνα αντικείμενα, που είχα, που θα ισχυριζόταν κανείς ότι είχαν σχέση με υπολογιστή ήταν κάτι ηλεκτρονικά παιχνίδια Nintendo Game& Watch, μία παιχνιδομηχανή Atari (και το σύνθημα της μάνας μου, «Το Atari στο πατάρι», εάν δεν διάβαζα). Στο Atari άλλαζες και κασσέττες. Είχα και μια άλλη παιχνιδομηχανή, η οποία δεν σού επέτρεπε παρά να παίξεις τα παιχνίδια, που ήταν πάνω της. Τα πιο πολλά ήταν αθλητικά. Κλασσικό ήταν το τένις, όπου με μια κίνηση ενός ροοστάτη στην συσκευή κινούσες μια γραμμούλα στην οθόνη (τον παίκτη) και προσπαθούσες να αποκρούσεις ένα τετράγωνο (την μπάλα). Υπήρχε επίσης και ένα όπλο για σκοποβολή στην οθόνη.
Για υπολογιστή-υπολογιστή δεν πολυυπήρχε ενθάρρυνση από το σπίτι μου. Οι γονείς μου λίγο πολύ θεωρούσαν ότι δεν είναι για παιδιά. Όχι ότι ήταν κάτι το ακατάλληλο, αλλά ότι θα ήταν μία σημαντική και περιττή δαπάνη για να χρησιμοποιόταν ως παιχνιδομηχανή. Υποθέτω, βέβαια, ότι πολλοί, που είχαν ξεκινήσει με υπολογιστή-ως-παιχνιδομηχανή παιδιά όντες, έχουν εξελιχθεί σε ειδήμονες των υπολογιστών είτε στην αγορά, είτε στον επιστημονικό χώρο. Σημαντική και περιττή, βλέποντας από τότε, πόσο γρήγορη εξέλιξη, πτώση των τιμών και απαξίωση υπήρχε. Με λίγα λόγια προσυπέγραφαν την άποψη: «Υπολογιστή θα πάρεις μεγάλος, όταν σού χρειαστεί».
Υπολογιστή συνάντησα είτε στο φροντιστήριο Αγγλικών, όπου εκείνη την εποχή ήταν μεγάλη καινοτομία να κάνεις το test σε υπολογιστή αντί σε χαρτί, υποθέτω ότι ο υπολογιστής θα ήταν κάτι σαν κράχτης για τα φροντιστήρια, και σε κάτι στοιχειώδη μαθήματα πληροφορικής στην Γ’ Γυμνασίου με 1υπολογιστή/2 άτομα τουλάχιστον, τις πράσινες (άντε πορτοκαλί οθόνες) και τις εύκαμπτες δισκέττες. Τι δισκέττες, σαν 45άρια μουσικά δισκάκια ήταν. Εάν κάτι είχα δει, που έμοιαζε με δισκέττα, ήταν αυτές της Amiga, όταν είδα τον αντίστοιχο υπολογιστή. Στο σχολείο και γενικότερα, αυτό που έπαιζε ήταν ο Amstrad. Νομίζω επίσης ότι υπήρχαν και προσπάθειες για ελληνική συσκευή (με μυθολογικό όνομα, φυσικά, το οποίο δεν θυμάμαι). Το όνομα της συσκευής ακουγόταν περισσότερο και ενδιέφερε περισσότερο. Οι περισσότεροι ρωτούσαν: «Τι computer έχεις;», παρά «Τι λειτουργικό δουλεύεις;». Το λειτουργικό, που μαθαίναμε στοιχειωδώς ήταν η Basic, αλλά φυσικά  μού φαινόταν πιο ενδιαφέρον να μαθαίναμε την LOGO, που διάβαζα για αυτήν στο περιοδικό ΔΥΟ, όπου υπήρχε και κάποιο χελωνάκι και την έκανε πιο εντυπωσιακή.
Νομίζω ότι ο υπολογιστής μπήκε σπίτι μου, αφού είχα μπει στο Πανεπιστήμιο και στην αρχή δεν τον έβλεπα κάτι παραπάνω από μία εξελιγμένη γραφομηχανή για τις εργασίες μου. Εκεί, που πιο παλιά έπρεπε να ξαναγράψεις την εργασία, ή να την ξαναδακτυλογραφήσεις, τώρα είχες την ευκολία να πατήσεις backspace, να κόψεις ένα κομμάτι και να το μετακινήσεις αλλού κλπ. Και φυσικά είχα πέσει και στην παγίδα του kitsch της υπερέκθεσης των δυνατοτήτων που γνώριζα. Ξέρετε: 1η γραμμή σε έντονα δεύτερη σε κανονικά, μισή παράγραφος σε διαφορετικό χρώμα και σε πλαγιαστά. Ένα τσίρκο με λίγα λόγια.
Τώρα για το πότε ακριβώς μπήκα στο δίκτυο, δεν θυμάμαι. Πρέπει να ήταν προς τα τέλη της δεκαετίας του 1990. Και αντιστοίχως με τον υπολογιστή δεν νομίζω ότι τον έβλεπα πολύ περισσότερο από κάτι σαν γραπτή συνομιλία. Οι σελίδες ήταν ακόμα αρκετά φτωχές. Και φυσικά θεωρούσα αρκετά επαναστατικό, όταν η μητέρα μου έλεγε να πάρω τον πατέρα μου τηλέφωνο για να φέρει γυρνώντας μισό κιλό κιμά, αντί να τού τηλεφωνήσω να τού στείλω e-mail. Και φυσικά άνοιγα χωρίς περίσκεψη όλα τα e-mail, που μού έστελναν.Όπως, Από: Μια παλιά συμμαθήτρια. Ποιά να ήταν αυτή, άραγε; Καλά, τόσοι πολύ έχουν e-mail παρεμφερές με το δικό μου: Ntropalos@sth.com, Ntr0palos@sth.net…..Ntropa10s@wasistdas κλπ. Κλικ, για να δούμε την συμμαθήτρια. Δεν την θυμάμαι, πολύ καλά φατσικά. Εδώ είναι γυμνόστηθη!!!Εδώ έχει ανοικτούς τους μηρούς της και κάτι κρατά, μάλλον πρόκειται για κάτι άλλο από «συμμαθήτρια».
Φυσικά και e-mail «δωρεάν πτυχίο», «πρόσφερε λουλούδια» κλπ. Φυσικά και καταχώρηση του e-mail μου σε λίστες ολοσδιόλου αλλοπρόσαλες με τα ενδιαφέροντά μου. Φαντάζομαι ήταν η εποχή, που όχι μόνο δεν ήξερα, αλλά ήθελα και να αφήσω την έννοια του υπάρχειν στο δίκτυο. Ηθελημένα, λοιπόν, ή αθέλητα και σίγουρα με μεγάλες δόσεις αγνοίας μπήκα στο spam. Οπότε δεν είναι να απορώ, γιατί το mail από τον παροχό μου, κατά κύριο λόγο, γεμίζει με spam κάθε ημέρα. Έλαβα και έστειλα αρκετά τεστάκια, εξελάκια, παουερποιντάκια, τα οποία φυσικά τα ξαναέλαβα, και φυσικά, τι ψυχή είχε μια προώθηση στους φίλους μου, του μηνύματος, που θα έδινε την ευκαιρία στον μικρούλη *Justin να κάνει μεταμόσχευση εγκεφάλου, να ικανοποιήσει το παιδικό του όνειρο να αποκτήσει φτερά κλπ, αφού με κάθε κλικ θα τού δωριζόταν ένα σεντ, από μεγάλο ίδρυμα. Όπως όλοι ανακάλυψα ότι, ακόμα και να ήταν αληθινή η υπόθεση του μικρού *Justin αυτός στην χειρότερη περίπτωση είχε πεθάνει, ή στην καλύτερη ήταν ένας ευηπόληπτος κύριος με παιδιά και εγγόνια και η υπόθεσή του, που είχε συγκινήσει ήταν το λιγότερο σαράντα χρόνια πίσω και ότι τώρα είναι πλήρως θεραπευμένος.
Εννοείται ότι θεωρούσα πιο προχώ να μπω online για να δω εάν το /ειλημμένος/ γράφεται ειλημμένος, ή υλιμένος, ή όπως αλλιώς, παρά να κάνω το πιο εύκολο να ανοίξω το λεξικό.
Νομίζω μεγαλύτερη επαφή είχα, όταν πήγα στην Αγγλία, όπου έβλεπα, μεταξύ άλλων, ελληνικές εφημερίδες στο Διαδίκτυο. Όμως ακόμα και στο δεύτερο μου μεταπτυχιακό, που ήταν από κοινωνιολογικής άποψης συναφέστερο με τα δίκτυα, τα μέσα κλπ, δεν νομίζω ότι είχα καταλάβει ακόμα την δυναμική του μέσου. Ίσως να ήταν και το θέμα της dot.com bubble και η λογική καχυποψία, του τί προσφέρει μια εταιρία πέρα από την σελίδα της. Θυμάμαι μία καθηγήτρια να μάς κάνει μάθημα, τότε δεν καταλάβαινα, αλλά υποθέτω ότι εννοούσε διαδικτυακές κοινότητες περιπλοκότερες από απλά chat κλπ, και να συζητάμε στην τάξη, εάν ο ψηφιακός βιασμός, στα σοκάκια της ψηφιακής πόλης είναι αξιόποινος, όχι μόνο online (πχ διαγραφή από την κοινότητα), αλλά και offline και κατά πόσο η πράξη αυτή επηρέαζε την πραγματική προσωπικότητα πίσω από την ψηφιακώς βιασθείσα κλπ. Μού φαίνονταν κινέζικα.
Γυρίζοντας στην Ελλάδα το διαδίκτυο μού φάνηκε χρησιμότατο στην προσπάθεια να συγκεντρώσω υλικό για την διατριβή μου. Εκεί, που θα έπρεπε να κάνω πολλαπλά ταξίδια στο εξωτερικό, ακόμα και για τα βασικότερα, τώρα ήταν δίπλα μου με ένα κλικ, εάν και λόγω κλασσικής ελληνικής γραφειοκρατίας, μού πήρε λίγο καιρό να καταλάβω ότι αυτό, που προσφέρει το Πανεπιστήμιο ήταν κάτι παραπάνω από ένα απλό μέηλ. Και υποθέτω ότι ακόμα και τώρα, δεν έχω καταλάβει το πλήρες των δυνατοτήτων, που προσφέρει.
Γενικότερα και πέρα από το ακαδημαϊκο πεδίο, ανοίγονται άπειρες πόρτες. Και θεωρώ εκπληκτικό ότι μπορώ να βρω, π.χ, ένα χειρόγραφο στο διαδίκτυο. Δεν με ενδιαφέρει, τόσο ότι δεν έχω το προτότυπο, όσο το ότι με ενδιαφέρει ότι μπορώ να το δω, να το σχολιάσω να πάρω πληροφορίες από αυτό κλπ.
Μανιακός με τις εγκυκλοπαίδιες μικρός -και τα λεξικά- πηδώντας από άρθρο σε άρθρο και από λήμμα σε λήμμα η υπερσυνδεσιμότητα, που συναντάται online, μού φάνηκε οικεία. Έχοντας μεγάλο πρόβλημα στο να συγκεντρωθώ και να οργανώσω τον χρόνο μου, έπεσα στην αντίστοιχη παγίδα της σκοπιμοάσκοπης πλοήγησης.
Η γνωριμία μου με τον κόσμο του blogging ήταν μια μεγάλη και σημαντική αλλαγή, αλλά δεν έχω χρόνο να επεκταθώ εδώ και νομίζω ότι ίσως θα ήταν καταλληλότερο να γραφεί σε άλλο άρθρο (ή άρθρα). Επιπλέον, μέχρι στιγμής, δεν μπορώ να θυμηθώ κάτι άλλο.
Προωθώ την πρόσκληση στον zero2one ο οποίος είναι στον χώρο και ειδικός των υπολογιστών (θα έγραφα επίσης για να τον παροτρύνω να ξαναγράψει, αλλά είδα ότι επέστρεψε), όπως και στον enteka, o οποίος θυμάμαι κάποτε σε ένα ποστ του είχε αναφερθεί στο περιοδικό ΔΥΟ.

Υστερόγραφο
Το Internet, η μετάφραση και η προφορά του.

Internet ( ή και Ίν/τερνετ) εάν είσαι στο χώρο, ή αρκετά κοντά σε αυτόν. Όχι μονο αποφεύγεις ΝΑ ΟΥΡΛΙΑΖΕΙΣ, αλλά γράφεις και στα Ελληνικά, αφού υπάρχει η δυνατότητα, έστω και εάν κάποιες φορές κάνεις συγχωνεύσεις, που εδώ που τα λέμε συναντώνται και ευρύτερα (πχ πέσμου, αντί πες μου) κλπ. Πάντως σε περίπτωση ανάγκης δεν θα προβληματιστεις να graceis sta greeklish h fragkolebantinika. Συζητάς σοβαρά με την επόμενη κατηγορία, στο εάν προηγείται η γλώσσα ή η πρακτικότητα, αλλά γενικά προσπαθείτε και οι δυο ομάδες να βρείτε μια ισορροπία, που ούτε την τεχνολογική πραγματικότητα αγνοεί, αλλά ούτε και την γλώσσα.

Διαδίκτυο: Η επίσημη ελληνική μετάφραση. Προσέχεις την γλώσσα, διαβάζεις ιστολόγια και σχολιάζεις στις αναρτήσεις τους, εάν δεν δημοσιεύεις και εσύ ο ίδιος. Προβληματίζεσαι, όταν δεν μπορείς να βρεις ελληνικές λέξεις σε παράγωγα του Internet και το φέρεις λίγο δύσκολα να grapseis kapvs etsi, alla polles fores den mporeis na kaneis allivs.

I-d- ερνέ: Για σένα η μυθολογική Γαλλία είναι ο εναλλακτικός πόλος στον ολετήρα της παγκοσμιοποίησης. Εξ’ ου και η «γαλλική» προφορά. Βέβαια, η λογική μου θα έλεγε ότι η γαλλική προφορά θά ήταν κάτι του τύπου «α/ντερνέ» με έρρινο το α/ν και σταφυλικό το «ρ». Δεν ξέρω, όμως, πώς πραγματικά το προφέρουν οι Γάλλοι, αλλά νομίζω όχι όπως εσύ. Οι υπολογιστές, το διαδίκτυο, το www κλπ καταλαβαίνουν την «νοηματική» ελληνική γλώσσα και αμφιταλαντεύεσαι στο εάν η έλλειψη κάποια φορά ελληνικών χαρακτήρων είναι αποτέλεσμα παγκόσμιας συμομωσίας ή ανάξιο προβληματισμού, καθώς τα πάντα προέρχονται από τους Έλληνες, opote mporeis na graceis me opoio systhma theleis xoris na prodideis thn kosmo8ewria soy.

Advertisements

3 responses »

  1. Ο/Η adamo λέει:

    «Νομίζω επίσης ότι υπήρχαν και προσπάθειες για ελληνική συσκευή»

    Νομίζω αναφέρεσαι στον Kat της Gigatronics.

  2. Ο/Η Sotiris Tsimbonis λέει:

    Νομίζω επίσης ότι υπήρχαν και προσπάθειες για ελληνική συσκευή (με μυθολογικό όνομα, φυσικά, το οποίο δεν θυμάμαι).

    Τα PC αυτά λεγόταν ΙΚΑΡΟΣ ..

  3. Ο/Η Ντροπαλός λέει:

    Σας ευχαριστώ και τους δύο για τις πληροφορίες. Και εγώ μέσα μου αμφιταλαντευόμουν μεταξύ του Ίκαρος και του Πήγασος. Για logo θα έλεγα κάτι σαν ορθογώνια διαφορετικού μεγέθους, που πήγαιναν να συμπληρώσουν έναν κύκλο, αλλά δεν είμαι και σίγουρος.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s