Ο κύριος Γιανναράς είναι κατά την γνώμη μου από τους σοβαρότερους εκπροσώπους του λεγόμενου «πατριωτικού» χώρου. Αμφιβάλλει για το μέγεθος της σημασίας του Διαφωτισμού κλπ (ή τουλάχιστον της «μετακένωσής» του, -ο όρος, που χρησιμοποιεί- στην Ελλάδα), θεωρεί ότι η ύψιστη πραγμάτωση του ανθρώπου βρίσκεται καθώς εντάσσεται σε κοινοτικές μορφές οργάνωσης και φαίνεται να αμφιβάλλει για την σημασία του ατόμου. Πρότυπό του φαίνεται να είναι η «εκκλησία», όχι με την στενή θρησκευτική έννοια, αλλά ίσως με την ευρύτερη, που είχε τα πρώτα χριστιανικά χρόνια, πριν ο Χριστιανισμός γίνει θρησκεία. Εξάλλου, ο κ. Γιανναράς πολλές φορές έχει καταφερθεί ενάντια στην θρησκειοποίηση της μυστικιστικής εμπειρίας. Επίσης, νομίζω ότι ο κ. Γιανναράς είναι συντηρητικός, χωρίς -βέβαια- να γνωρίζω -και να με ενδιαφέρει- ποιό κόμμα ψηφίζει στις εκλογές. Συντηρητικός ων, λοιπον, διακατέχεται από μία απαισιοδοξία: εάν ως χώρα κάνουμε ορθές επιλογές, εάν οι κυβερνώντες μας μάς αξίζουν, εάν μήπως στο παρελθόν υπήρχε μεγαλύτερη ευτυχία παρά σήμερα. Πολλοί θα αποκηρύξουν εν γένει τον συντηρητισμό. Νομίζω, όμως, ότι είναι λάθος. Αποτελεί και γνώρισμα της ανθρώπινης φύσης, αλλά και απαραίτητη δύναμη των κοινωνιών. Εάν δεν υπήρχαν οι συντηρητικοί το «κοινωνικό σκάφος» θα έπεφτε στις όποιες «ξέρες» και στους όποιους «τυφώνες». Εάν δεν υπήρχαν οι προοδευτικοί, το «κοινωνικό σκάφος» θα χαρακτηριζόταν από πλήρη ακινησία.
Προσωπικά διαφωνώ με την κοσμοθέαση του κυρίου Γιανναρά, σέβομαι, όμως, τις απόψεις του και τις διαβάζω με ενδιαφέρον.
Σε μία από τις τελευταίες του επιφυλλίδες, με αφορμή την πρόσφατη πολιτική κρίση, εξέφρασε την γνώμη ότι καλή θα ήταν όχι μία αναθεώρηση του Συντάγματος, αλλά η εκ νέου σύνταξή του. Η αναθεώρηση, πιστεύει, ότι απλώς θα προσπαθήσει να θωρακίσει το υπάρχον σύστημα και να αποκαθάρει και εξιλεώσει τους σημερινούς υπεύθυνους, αντί να φέρει ένα νέο (προφανώς καλύτερο) σύστημα και νέους ανθρώπους. Ας δεχτούμε την λογική του κ. Γιανναρά και ας συμφωνήσουμε ότι μία Συντακτική Αναθεώρηση θα βοηθούσε. Ενδεχομένως να έχει και δίκιο. Δεν θα προχωρήσουμε σε αυτή την υπόθεση περαιτέρω, ούτε θα σημειώσουμε ότι το ίδιο το Σύνταγμα επιτρέπει μόνο την αναθεώρησή του, παρά την κατάργησή του με την σύνταξη ενός νέου. Ας δεχθούμε την υπόθεση ότι είναι δυνατόν.
Συνεχίζοντας, ισχυρίζεται ότι αυτό δεν είναι δυνατόν να γίνει μέσω εκλογών για την ανάδειξη Συντακτικής Συνέλευσης, διότι ο Έλληνας εκλογέας έχει χαμηλά κριτήρια ποιότητας, θα εκλέξει μοντέλλα, ηθοποιούς κλπ. Εδώ δεν μπορώ παρά να διαφωνήσω. Αναφέρει πουθενά το Σύνταγμά μας ότι απαγορεύεται να εκλέγονται μοντέλλα και ηθοποιοί στο βουλευτικό ή σε οποιοδήποτε άλλο πολιτικό αξίωμα; Πρέπει οι πολιτικοί μας να έχουν μεταδιδακτορικές σπουδές; Εάν το σκεφτούμε δε βαθύτερα, πέρα από τα μοντέλλα, ηθοποιούς κλπ, ο κ. Γιανναράς δεν προσβάλλει και τους ίδιους τους ψηφοφόρους; Το εάν είναι καλό ή όχι ηθοποιοί κλπ να αναλαμβάνουν πολιτικά αξιώματα είναι μιά μεγάλη συζήτηση, όπου ο καθένας έχει την γνώμη του και που έχω την αίσθηση ότι δεν μπορεί να υπαρξει απάντηση και υπεργενίκευση από την στιγμη, που κάθε μέλος του πολιτικού προσωπικού αφήνει το δικό του θετικό ή αρνητικό στίγμα. Έτσι υποθέτω θα έχουν υπάρξει πρόσωπα του life style, που θα εξελίχθηκαν σε άξιους πολιτικούς, αλλά και πολιτικοί προερχόμενοι από καθ’ όλα αξιοσέβαστους επιστημονικούς και επαγγελματικούς χώρους, που ως πολιτικοί δεν ήταν τίποτα άλλο από 0. Σημαντικότερη είναι κατά την γνώμη μου η συζήτηση για το, εάν θα επιτρέπεται σε κάποιον να μάς ορίζει τί πρόσωπα μπορούμε να ψηφίσουμε. Κατά την γνώμη μου δεν επιτρέπεται, διότι αναγάγει το πρόσωπο αυτό τον εαυτό του σε υπέρτερο και εάν τού δίναμε τέτοια προνόμια δεν νομίζω ότι θα αργούσε να αξίωνε να μας κυβερνήσει το ίδιο, «για το καλό μας», φυσικά. Μπρρρρρ!!!!! Η Δημοκρατία παραδέχεται ότι δεν υπάρχουν οι τέλειες λύσεις, ούτε φυσικά οι τέλειοι άνθρωποι, που μπορούν να τις προσφέρουν και ότι με τους ποικίλλης μορφής διαλόγους προσπαθούμε να βρούμε την καλύτερη δυνατή. Πολλοί θα πουν την λιγότερο κακή. Άλλοι, προφανώς αναγνωρίζοντας το πεπερασμένο των ανθρώπινων δυνατοτήτων, θα πουν ότι το μόνο που μπορούμε να έχουμε είναι απλώς επιλογές.
Υπάρχουν, βέβαια, πολλοί που θαυμάζουν τις λεγόμενες ‘πειθαρχημένες «δημοκρατίες» ‘. Τάξις-αποτέλεσμα-λειτουργία ωρολογίου. Το θέμα, βέβαια, είναι το εξής: Τα προβλήματα απλώς καλύπτονται, αφού δεν υπάρχει δικαίωμα διαλόγου με συνέπεια, όποια λύση επιλέγει η ηγεσία για κάποιο πρόβλημα να φαίνεται έξω ως «πρόοδος», «βήμα προς τα εμπρός» κλπ. Πειθαρχημένη δημοκρατία δεν μπορεί να υπάρξει. Πολύ απλά δεν είναι δημοκρατία. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να υπακούμε στους νόμους, τους θεσμούς κλπ, αλλά και να τους επιτιθόμαστε ακόμα με θεσμισμένο τρόπο.
Ομοίως είναι απαισιόδοξος στην πιθανότητα προοπτικής ενός νέου Γουδί/ού ( ; ). Η κρατική μας λειτουργία (προφανώς λόγω εσωτερικής ανικανότητας) στηρίζεται στην ΕΕ και κινήματα τέτοιου είδους θα έθεταν την Ελλάδα εκτός αυτής με αποτέλεσμα την κατάρρευση του Κράτους. Είναι επίσης απαισιόδοξος και με το επίπεδο του στρατού. Ο κ. Γιανναράς σημειώνει ότι αναφέρεται στο Γουδί με την αναλογία ενός καταλύτη μεταπολίτευσης και όχι ως κίνημα προς εγκαθίδρυση δικτατορίας. Όμως, σε κάθε περίπτωση, δεν είναι επιστροφή στο παρελθόν τέτοιες ιδέες; Ενδεχομένως στο παρελθόν να υπήρχε κάποια «λογική» από την στιγμή που τα στελέχη των ΕΔ είχαν κάποια «μόρφωση» σε σχέση με τον γενικότερο αναλφάβητο πληθυσμό. Σήμερα, όμως, δεν υπάρχει αυτή η «υπεροχή» και, όπως αναφέραμε παραπάνω η δημοκρατία δεν σχετίζεται με το ακαδημαϊκό επίπεδο. Επίσης πρέπει να σημειώσουμε ότι κινήματα τέτοιου τύπου αποτελούν κατά την ταπεινή μου άποψη πολιτειακή εκτροπή, ασχέτως των μετέπειτα ηθελημένων και αθέλητων αποτελεσμάτων, που μπορεί να έφεραν. Συνεπώς, συνταγματική εκτροπή αποτελεί και η 3/9/1843 και το 1909 και τα κινήματα του Μεσοπολέμου και φυσικά αυτό της 21/4/1967, όπου εάν δεν κάνω λάθος οι πραξικοπηματίες παρουσίαζαν την πράξη τους ανάλογη αυτής του 1909. Δεν γνωρίζουμε, πώς θα ήταν η (πολιτική) μας ζωή, εάν δεν είχε γίνει το 1843, το 1909 κλπ. Κυρίως το 1909, που αποτελούσε το σημείο αναφοράς όλων των κινημάτων. Γνωρίζουμε, ότι έγιναν και ότι έφεραν ορισμένες συνέπειες. Το να τα χαρακτηρίζουμε «καλά» ή «κακά» και όχι ουδέτερα, απλώς δηλαδή κινήματα, οδηγεί σε ιστοριοδιδακτικές αστειότητες. Γιατί μην μού πείτε ότι δεν θεωρείτε αστείο το ότι οι γονείς μας, που πήγαιναν σχολείο επί βασιλευομένης διδάχθηκαν ότι τα Μεσοπολεμικά βενιζελογενή κινήματα ήταν «κακά», ενώ του Κονδύλη «καλό», ενώ εμείς διδαχθήκαμε το αντίθετο.
Η μόνη πιθανότητα, που δίνει ο συγγραφέας για συντακτική αλλαγή είναι η πιθανότητα εθνικής καταστροφής: Να μάς επιβληθεί από την Υπερδύναμη (μάλλον θα εννοεί τις ΗΠΑ) «ένα Μακεδονικό ‘Κόσσοβο’ ή…να προσαρτήσει η Τουρκία την Δυτική Θτάκη κλπ». Η επιλογή αυτή με τρομάζει και πιστεύω ότι ο συγγραφέας της δεν προσδοκά σε αυτή, ώστε να επέλθει η συνταγματική αλλαγή. Δεν είναι δυνατόν να περιμένουμε την καταστροφή της πατρίδας μας και των ανθρώπων της για να επιτύχουμε συνταγματική αλλαγή. Είναι σαν να κόβουμε το κεφάλι, διότι έχουμε καρδιολογικά προβλήματα.
Κλείνοντας να σημειώσω ότι μού κάνει εντύπωση το ακόλουθο: ενώ στις περιπτώσεις, όπου κάποιος θα γράψει ή θα πει για το δικαίωμα των μελών της μουσουλμανικής μειονότητας να αυτοπροσδιορίζονται ατομικά όπως θέλουν ή για την θέση των ετεροδόξων ομολογιών στην Ελλάδα ανοίγει ένας -πολλές φορές θορυβώδης- διάλογος στα ΜΜΕ, και όχι μόνο, τίποτα από αυτά δεν συνέβη με την δημοσίευση του συγκεκριμένου άρθρου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s