Με μια συναυλία εφίστησης της προσοχής για τις κλιματικές αλλαγές, στην οποία δυστυχώς δεν μπόρεσα να πάω, καθώς δεν βρήκα παρέα, εορτάσθηκε χθες στην Αθήνα η Ημέρα της Ευρώπης. Προφανώς, θα υπήρξαν και άλλες εκδηλώσεις, αλλά αυτή ήταν η κεντρική και, που αφορούσε την πλειοψηφία των πολιτών.
Υποθέτω ότι πολλοί θα είχαν άγνοια, όχι τόσο του γεγονότος της συναυλίας, όσο της επετείου ή ακόμα και της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ενδεχομένως κάποιοι άλλοι να ήταν στην καλύτερη περίπτωση συγκαταβατικοί, εάν όχι τελείως ειρωνικοί σκεπτόμενοι: » Ημέρα της Ευρώπης, Συναυλία για το περιβάλλον. Έλα καημένε! Βλακείες!». Για αυτούς οι επέτειοι έχουν νόημα, όταν υπάρχουν παρελάσεις, αφηγήματα για απελευθερώσεις και «απελευθερώσεις», σιδερένια θέληση και…ατσάλινο βύσμα!
Μακάρι να ζούσαμε σε μία ονειρική κατάσταση και να είχαν καταργηθεί στρατοί, αστυνομίες, πόλεμοι, τρομοκρατίες πιθανότητες αυτών κλπ. Επειδή, όμως, δυστυχώς δεν ζούμε σε αυτήν την ονειρική κατάσταση και οι στρατοί υπάρχουν και διαθέτουν, τόσο το ουσιαστικό, όσο και το συμβολικό τους νόημα είμαι υπέρ του να αποκτήσει η Ευρώπη δική της δύναμη αποτροπής. Όμως, έχω την αίσθηση ότι αυτοί, που βλέπουν συγκαταβατικά εκδηλώσεις, όπως την συναυλία γοητεύονται περισσότερο από το μη εκφρασμένο σαδομαζοχιστικό συναίσθημα γοητείας και φόβου, που εκπέμπει η δυνατότητα χρήσης βίας, ακόμα και εντός, παρά από τις πρακτικότητες, δυνατότητες κλπ άμυνας και αποτροπής.
Για κάποιους άλλους η συναυλία θα ήταν η απαρχή της κρίσης, η οποία θα ρίξει την παρούσα κυβέρνηση (προφανώς θα ανήκουν στον χώρο της αντιπολίτευσης), ενώ φιλοκυβερνητικοί θα βλέπουν από διχογνωμία στην κυβερνώσα παράταξη, η οποία την περίοδο 1993-2004 στοίχισε την απώλεια της εξουσίας, μέχρι ποικίλλου τύπου συνομωσίες και θα σκέφτονται ότι «είναι καιρός ο Πρωθυπουργός να «τούς τραβήξει το αυτί»».
Προσωπικά δεν βλέπω, γιατί θα πρέπει να κινδυνεύει μία Κυβέρνηση, καθώς συνομιλούν δύο -μεταξύ άλλων- κομματικά στελέχη. Ο διάλογος είναι ο πλέον κατάλληλος τρόπος για να βρεθούν λύσεις, να αναπτυχθεί ένα κόμμα και η ιδεολογία του κλπ. Πάνω από όλα να δωθούν προτάσεις και λύσεις για την κοινωνία. Με εκνευρίζει αυτή η γοητεία του αυταρχισμού, που συναντάω πολλές φορές σε κομματικά ΜΜΕ: ο Πρωθυπουργός, ο Πρόεδρος του κόμματος κλπ καλείται από ζηλωτές των Μαρά και Ροβεσπιέρρου να «κόψει κεφάλια σύρριζα».
Δεν βλέπω επίσης καμμία συνομωσία εκ μέρους «κάποιου σκοτεινού Ευρωπαϊκου Διευθυντηρίου», π.χ για να πέσει η Κυβέρνηση. Αντιθέτως, στην συγκεκριμένη περίπτωση βλέπω προσπάθεια της Επιτροπής να υπερασπισθεί inter alia την ευημερία των πολιτών. Ας μην λησμονούμε κιόλας ότι οι Επίτροποι δεν εκπροσωπούν το συμφέρον της χώρας τους, αλλά της Ένωσης καθ’ ολοκληρίαν.
Η Ελλάδα συμμετέχει στην Ενωση, συνεπώς είναι αρκετά παράξενο να θεωρούμε ότι υπάρχει αντιπαλότητα εναντίον της.
Τέλος, πρέπει να σημειωθεί ότι μού φαίνεται λίγο δύσκολο να ταυτίσω το Κράτος με την Κυβέρνηση ακόμα και στην περίπτωση, που θα ένοιωθα θιγμένος από τις κινήσεις της Επιτροπής. Η θεωρία, που θέλει το Κράτος να ταυτίζεται με την εκάστοτε Κυβέρνηση, μού φαίνεται πολύ απλά παρωχημένη, εάν τυχόν ίσχυε ποτέ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s