• Ας αρxίσουμε με τα πλέον καινούργια. Προσφάτως ο Αρχιεπίσκοπος, ερωτηθείς για το θέμα του συμφώνου συμβίωσης, λίγο-πολύ δήλωσε ότι η Εκκλησία έχει μεν τους κανόνες της, αλλά δεν μπορεί και να τους επιβάλει σε όσους επιλέξουν διαφορετικά. Η θέση αυτή του Αρχιεπισκόπου δεν πλειοψήφησε στην Ιερά Σύνοδο. Αντιθέτως πλειοψήφησε η επονομαζόμενη «σκληρή γραμμή». Και φυσικά είναι αστείο να διαισθάνεσαι τις πρωτεακές μεταμορφώσεις των ανθρώπων. Αυτοί, που υποστηρίζουν τον κ. Ιερώνυμο (ως αντίθετο του προκάτοχού του Χριστοδούλου) αισθάνθηκαν ότι «καπελώθηκε» από την ισορροπία, που επιτεύχθηκε, ενώ παλαιότερα εξέφραζαν τον προβληματισμό τους, που ο προκάτοχός του με την δυναμική του κλπ φαινόταν να έχει υπό τον έλεγχό του την Σύνοδο. Αντιθέτως, αυτοί, που θα προτιμούσαν έναν άλλον Αρχιεπίσκοπο (ως συνέχεια του Χριστόδουλου), είδαν στην πρόσφατη απόφαση θρίαμβο της δημοκρατίας και του Ορθοδόξου συνοδικού συστήματος, ενώ δεν φαίνεται να είχαν εκφράσει ποτέ τον προβληματισμό τους για την δυναμική και επιβολή, που είχε ο προκάτοχός του στην Σύνοδο
  • Μπορεί να είναι ιδέα μου, αλλά έχω την εντύπωση ότι όλοι αυτοί που φώναζαν για το «άδικο πλειοψηφικό σύστημα», που εξέλεξε τον George W. Bush στην Προεδρία των ΗΠΑ, δεν κάνουν τώρα ουδεμία αναφορά στην αδικία του (ίδιου) συστήματος, το οποίο θα εκλέξει τον διάδοχό του. Προφανώς, θα αντιδράσουν, εάν δεν εκλεγεί αυτός, που προτίμησαν, ενώ θα βρουν το σύστημα λογικότατο, αυτοί των οποίων η προτίμηση ευοδώθηκε.
  • Στην Κύπρο, την περίοδο του δημοψηφίσματος και φυσικά μετά από αυτό, ο Κυπριακός λαός έγινε από ανώριμος ώριμος και από ώριμος ανώριμος , ανάλογα με την στάση του κάθε ενός στο θέμα των ερωτημάτων του δημοψηφίσματος.
  • Όταν ένα κόμμα βρίσκεται στην Κυβέρνηση, το δημοψήφισμα είναι δείγμα λαϊκισμού. Όταν βρίσκεται στην αντιπολίτευση, το δημοψήφισμα αποτελεί ύψιστη μορφή δημοκρατίας. Προσοχή αναφέρομαι στο θέμα του δημοψηφίσματος ως διαδικασίας αυστηρώς, όχι ως προς τα ερωτήματά του. Και αυτό, διότι υπάρχουν ζητήματα, που δεν μπορούν να τεθούν στον κανόνα της πλειοψηφίας.

Όλα τα παραπάνω μάς φανερώνουν κάτι πολύ απλό: ότι έχουμε πρόβλημα με τους θεσμούς: είτε αφορά τα πρόσωπα, που τους στελεχώνουν, είτε τις δομές, που αυτοί μετέρχονται, είτε τις διαδικασίες. Το μόνο, που μας ενδιαφέρει δεν είναι το συμφέρον μας, αυτό είναι φυσιολογικό, αλλά ο εαυτούλης μας και οι άλλοι ας πάνε να…
Είναι αλήθεια ότι πολλές φορές οι θεσμοί φαίνονται ανελαστικοί και αναχρονιστικοί. Πολλοί από αυτούς δομήθηκαν σε παλαιότερη εποχή, εξέφραζαν διαφορετικές προτεραιότητες. Και εκτός του ότι οι προτεραιότητες σήμερα έχουν αλλάξει, η ανελαστικότητά τους φαίνεται ακόμα μεγαλύτερη, λόγω της γραφειοκρατίας, που έχουν αναπτύξει.
Είναι αλήθεια επίσης, ότι πολλές φορές οι θεσμοί είναι άδικοι, αυθαίρετοι ή και αδυνατούν να ανταποκριθούν στις συναισθηματικές ή και πραγματικές μας καταστάσεις. Η αδικία εγκειται στο ότι στελεχώνονται από ανθρώπους και καθώς οι άνθρωποι δεν είναι αλάνθαστοι, ενδέχεται να προκύψουν και λανθασμένες και άδικες εκροές από αυτούς.
Θα πρέπει οι θεσμοί να μένουν ανελαστικοί, δείγματα παλαιολιθικού συντηρητισμού, μη-εκφράζοντας το πνεύμα και τις ανάγκες της εποχής τους; Θα πρέπει στο κάτω κάτω, να είναι ο άνθρωπος υπηρέτης των θεσμών, αντί να είναι οι τελευταίοι υπηρέτες του πρώτου; Δεν θα συμφωνούσα με κάτι τέτοιο. Οι θεσμοί πρέπει να ανανεώνονται και να υπάρχουν υπέρ των ανθρώπων. Με αυτό, που διαφωνώ είναι με την καταδίκη των θεσμών ως έννοια. Εάν και υπάρχει η άποψη, που θεωρεί ότι η φυσική κατάσταση του ανθρώπου είναι διάφορη του πολιτισμού, προσωπικά θεωρώ ότι ο πολιτισμός αποτελεί την φυσική κατάσταση του ανθρώπου και μέσα σε αυτόν περιλαμβάνονται και οι θεσμοί. Υποθέτω, πως όταν ο Locke αναφέρθηκε στο δικαίωμα των πολιτών να θεωρήσουν το κοινωνικό συμβόλαιο άκυρο και να επαναστατήσουν, από την στιγμή, που το Κράτος υπερέβαινε τις αρμοδιότητές του αυθαίρετα, δεν θα σήμαινε την κατάλυση του Κράτους (βασικότατος θεσμός) εσαεί, αλλά την αντικατάστασή του με ένα υπευθυνότερο, που θα σεβόταν το κοινωνικό συμβόλαιο.
Οι θεσμοί είναι κατά την γνώμη μου από τις εγγυήσεις, που διαθέτουμε για την καταπολέμηση των αυθαιρεσιών (δεν μπορούμε να διανοηθούμε, πόσες αυθαιρεσίες θα υπήρχαν, εάν δεν υφίσταντο οι θεσμοί) και ακόμα και εάν αποδεχθούμε την απαισιόδοξη άποψη, η οποία μάς λέει ότι μόνο τα μικρά ψάρια πιάνονται στο δίχτυ, ενώ τα μεγάλα φεύγουν, τουλάχιστον οι θεσμοί τα δυσκολεύουν. Εδώ, βέβαια, θα μπορούσαμε να ανοίξουμε μία ολόκληρη συζήτηση για τον εκσχετισμό των παρανόμων πράξεων, αλλά θα ξεφεύγαμε από το κεντρικό θέμα της δημοσίευσης αυτής.
Μία κοινωνία άνευ θεσμών, είναι κατά την γνώμη μου μία τυραννική κοινωνία, όπου το μόνο μέτρο είναι η δύναμη. Είναι μία κοινωνία πόνου, αυθαιρεσίας, μη-προβλεπτικότητας. Είναι μία κοινωνία δυστυχίας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s