Το υπαινίχθηκα στην προηγούμενή μου δημοσίευση. Το βάδην πολλές φορές αποτελεί αφορμή να επεξεργασθώ ιδέες μέσα μου και να τις ανεβάσω στο μπλογκ. Η χιονόπτωση μού θύμισε και κάτι άλλο: ήταν μία εμπειρία που είχα βαδίζοντας στους χιονισμένους δρόμους της γειτονιάς μου, η οποία με οδήγησε στο να γράψω μία από τις πρώτες μου αναρτήσεις, τότε που δεν ήμουν ακόμα σίγουρος εάν θα κρατούσα μπλογκ, διότι ως γνωστόν ντρέπομαι και θεωρώ ότι αυτά, που γράφω είναι τις περισσότερες φορές ασημαντότητες. Φυσικά και μέχρι να ξεκινήσω να γράφω τις πρώτες αυτές δημοσιεύσεις πέρασε αρκετό διάστημα με ύπαρξη ανενεργού λογαριασμού.
Μού άρεσε πολύ που χιόνισε, εάν και μού άλλαξε τα σχέδια. Το χιόνι δεν το βλέπουμε τόσο συχνά εδώ στην Αθήνα. Έχει κάτι το ρομαντικό. Θυμίζει Χριστούγεννα, γιορτές, ανεμελιά. Δεν ξέρω, εάν θα έλεγαν το ίδιο άνθρωποι από περιοχές, που ζουν το χιόνι και την σκληρότητά του. Υποθέτω, όμως, καθώς θα είναι καλύτερα οργανωμένοι από εμάς ενδεχομένως να γελάνε και μαζί μας. Ανοίγω παρένθεση: ( Όμως, σε αντίθεση με τα κανάλια, που βρίσκουν σε όλα την λύση απλώς φωνάζοντας, το θεωρώ απλώς βλακώδες να εγκαλούμε το Κράτος ως απροετοίμαστο για δύο ημέρες χιονιού το χρόνο, που ενσκύπτουν κάθε δύο χρόνια στην Αθήνα. Η άψογη προετοιμασία θα απαιτούσε αφαίρεση πόρων από αλλού, κάτι που τα ΜΜΕ φαίνεται να μη γνωρίζουν θεωρώντας ότι τα πάντα είναι δωρεάν ή ότι δημιουργείται οτιδήποτε θαυματουργώς και δια μαγείας. Με σωστή συμπεριφορά όλων μας, η υπάρχουσα προετοιμασία θα μπορούσε να θεωρηθεί επαρκής. Έτσι δεν μπορούμε να κατηγορούμε το Κράτος, που μερικοί ανεύθυνοι βγήκαν για βόλτα στο χιόνι με αυτοκίνητα χωρίς να έχουν αντιολισθητικές αλυσίδες (θα μού πείτε, βέβαια, ότι κάποιους τούς βρήκε στο δρόμο) Κλέινω την παρένθεση: ). Φανταζόμαστε το χιόνι σε όρους Grieg, ενώ ίσως στην πραγματικότητα θα έπρεπε να το φανταζόμαστε σε όρους Sibelius (βλ. David Burnett James, Sibelius, The Illustrated Lives of the Great Composers, Omnibus Press, 1989, pp. 9, 11). Όχι χαρούμενες κόκκινες μυτούλες, αλλά γερό συνάχι. Όχι ευκαιρία για κοινωνικοποίηση, αλλά αναγκαστικός αποκλεισμός.
Το πρωί (χθες πλέον) βγήκα από το σπίτι μου και περπάτησα στο χιόνι πηγαίνοντας να αγοράσω κάτι. Το χιόνι σε πολλά σημεία ήταν σπασμένο, λασπωμένο, γκρίζο. Ο πάγος δεν ήταν διάφανος αλλά γκρίζος. Υπήρχε κάτι το μελαγχολικό στην εικόνα αυτή. Η πραγματικότητα, όπως και το πέρασμα του χρόνου είχαν αφήσει τα σημάδια τους. Το πλαίσιο είχε διαρραγεί. Το λερωμένο και σπασμένο χιόνι δεν ήταν το αντίστοιχο του τόπου του έρωτα και των συναισθημάτων του, αλλά το να γυρίσει κάποιος μετά από ώρα στο κρεβάτι, που έκανε έρωτα και να το δει γεμάτο τρίχες, σπέρμα, κολπικά υγρά και ιδρώτα.
Ας είμαστε, όμως, αισιόδοξοι. Πάντα θα υπάρχει η επόμενη φορά, που θα χιονίσει και που εραστής και ερωμένη θα κάνουν έρωτα και η μαγεία θα ξανανθίσει.

Advertisements

One response »

  1. Ο/Η coolplatanos λέει:

    Πρώτον όλοι ασημαντότητες γράφουμε, άρα για ποιο λόγο να ντρέπεσαι; Δεύτερον συμφωνώ μαζί σου ότι υπερβάλλουν τα ΜΜΕ και δεν σκέφτονται όντως ότι δεν είναι δυνατόν να δημιουργείται υποδομή για κάτι που συμβαίνει ανά μερικά έτη. Ασε που και σε χώρες που έχουν συχνά χιόνι δεν νομίζω ότι δεν υπάρχουν δυσκολίες. Τρίτον έτσι είναι η ζωή: Μαγεία και γείωση… σε βρώμικο χιόνι…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s