Εσπέρας. Βαδίζω στην ευρύτερη γειτονιά μου, προάστιο στην ουσία Αθηναϊκού προαστίου. Γιατί βαδίζω; Αφ’ ενός είναι κάτι, που μού αρέσει και με ευχαριστεί, αφ’ ετέρου, καθώς δεν είμαι και πολύ «ζεστός» με το θέμα φυσική άσκηση, είναι ένας καλός σχετικά τρόπος να επιτύχω μία ικανοποιητική και ανεκτή φυσικά κατάσταση και ίσως και να χάσω λίγο βάρος. Πέραν αυτών έχω την αίσθηση ότι βαδίζοντας καθαρίζει το μυαλό μου, αλλάζω παραστάσεις χωνεύω καλύτερα πράγματα, που είδα άκουσα σκέφτηκα. Αρκετές από τις σκέψεις, που έχουν ανεβεί σε αυτό το ιστολόγιο, είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας εργαζομένου νοός με τα πόδια. Δεν ξέρω, εάν ισχύει το όποιος δεν έχει μυαλό έχει πόδια, στην περίπτωσή μου φαίνεται τα πόδια εμμέσως να ενισχύουν το μυαλό. Εξάλλου μία από τις πρώτες δημοσιεύσεις, που έχουν ανεβεί, εδώ ήταν άμεσο αποτέλεσμα και περιγραφή εμπειρίας μου ως ατόμου, που έκανε περίπατο.
Καθώς περπατώ, μπροστά μου ακούγεται ένας ρυθμικός και σχετικά υψηλών συχνοτήτων ήχος. Μοιάζει σαν να βαράει ένα σφυρί απαλά σε μία σανίδα ή σαν ένα μαρτέλλο να βαράει ένα καλαμόφωνο στις ψηλές τις νοτές. Ενα ρυθμικό τοκ-τοκ-τοκ. Εστιάζω την προσοχή μου προς την κατέυθυνση του ήχου και βλέπω μπροστά μου μια γυναίκα να βαδίζει. Βρισκόμουν στο τέλος του οικοδομικού τετραγώνου, ενώ αυτή ήδη είχε διασχίσει τον δρόμο και είχε μπει στο επόμενο οικοδομικό τετράγωνο. Προφανώς θα άκουσε και αυτή αντιστοίχως το ντουπ-ντουπ-ντουπ του δικού μου βηματισμου. Δεν πρόλαβε να στρέψει την κεφαλή της να δει από πού ερχόταν ο θόρυβος και τα νήματα του παλτού της είχαν ανασηκωθεί, όπως ανασηκώνονται οι τρίχες στον λύκο, όταν ακούει να παίζει κάποιος βιολί. Επιτάχυνε, αλλά ήταν τόσο σφιγμένη, που ήταν σαν ένα αόρατο χέρι να την εμποδίζει ταυτόχρονα να επιταχύνει. Καθώς βρισκόμουν σε σχετική μακρινή απόσταση από αυτήν δεν μετέβαλα καθόλου την βαδιστική μου συμπεριφορά. Διότι τις περισσότερες φορές, όταν βρίσκομαι σε σχετικά κοντινή απόσταση, προσπερνώ (πολλές φορές αλλάζω και πεζοδρόμιο) και μετά ακούω από πίσω μου τον βηματισμό να χαλαρώνει
Δεν θα σας φανεί παράλογο ότι συνέδεσα την συμπεριφορά της αυτήν με το ότι διαισθάνθηκε την ύπαρξη μου και ότι αισθάνθηκα προσβεβλημένος και εκνευρισμένος με την συμπεριφορά της.
Δεν μπορώ να εννοήσω και να δικαιολογήσω, γιατί εγώ (και γενικότερα μιλώντας ο κάθε άνδρας) θα πρέπει να θεωρούμαστε εκ προοιμίου ύποπτοι. Λες και περπατά στον δρόμο ένας κλέφτης, ληστής, βιαστής και δολοφόνος. Δεν το δικαιολογώ, διότι εάν το δικαιολογούσα θα έπρεπε να δικαιολογήσω και την σημερινή ένας-άνδρας-είναι-εξ-ορισμού-τουλάχιστον-ύποπτος λογική, αλλά την εποχή, όπου η κάθε γυναίκα ήταν εξ’ ορισμού ύποπτη για μαγεία οι γνώσεις και το ευρύτερο διανοητικό επίπεδο χρειάζονταν ηλεκτρονικά μικροσκόπια, που δεν έχουν εφευρεθεί ακόμα και σήμερα, για να παρατηρηθούν.
Υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Βέβαια αυτές συνήθως είναι για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Πριν μερικές ημέρες ήμουν στον Σταθμό Λαρίσσης περιμένοντας να αναχωρήσει ο συρμός του Προαστιακού σιδηροδρόμου. Καθώς υπήρχαν πολλές γραμμές δεν ήξερα ποιά να επιλέξω. Ρωτώ κάποιον, που κατέβαινε τις σκάλες (σταθμάρχης ήταν, security ήταν; ) μού μουρμούρισε κάτι το ακατάληπτο. Σε ποιό τραίνο, λοιπον, να έμπαινα. Αποφάσισα να μπω σε ένα στην τύχη, ελπίζοντας ότι δεν θα ήταν το λάθος ΚΑΙ θα αναχωρούσε μόλις επιβιβαζόμουν, και να ρωτήσω. Έτυχε ο εγγύτερα στην πόρτα επιβάτης, αυτός με τον οποίον είχα άμεση οπτική επαφή να είναι μια γυναίκα. Κατευθύνθηκα προς το μέρος της με σκοπό να την ρωτήσω. Βλέποντας με να πλησιάζω δεν με αγνόησε, δεν έστρεψε το κεφάλι της προς τα έξω, αλλά αντιθέτως έσπευσε να απομακρύνει τα πράγματά της, που τα είχε ακουμπήσει στο διπλανό κάθισμα, αφήνοντάς μου χώρο για να καθίσω. Την ρωτώ, μού απαντά και καθώς το τραίνο ήταν αυτό, που ήθελα κάθισα δίπλα της και για να δω, πώς θα αντιδράσει. Στην χειρότερη περίπτωση κατσουφιάζοντας και στρέφοντας το κεφάλι προς την αντίθετη κατεύθυνση, στην καλύτερη με μία ευπρεπή αδιαφορία. Εντυπωσιάσθηκα, όταν -αφού κάθισα-προσφέρθηκε να μού δώσει συμπληρωματικές πληροφορίες για την κατεύθυνση, που ήθελα να πάω. Μετά ο καθένας ευπρεπώς συγκεντρώθηκε στην θέση του, στις σκέψεις του και στην δουλειά του.

Advertisements

5 responses »

  1. Ο/Η e t λέει:

    Δε ξέρω αν πρέπει να σου αφήσω ένα σχόλιο ή να γράψω ολόκληρο post… Ανήκω και εγώ στην κατηγορία των γυναικών που όταν περπατούν μόνες τους όταν έχει πέσει το φως, αναστατώνονται στο άκουσμα ή τη θέα ενός μοναχικού περαστικού.Δεν ξέρω γιατί…Αλλά σίγουρα δεν το θεωρώ τόσο περίεργο όσο εσύ.Ίσως είναι ένστικτο, ίσως φταίει ο άδειος δρόμος, ίσως το σκοτάδι, ίσως η έλλειψη ασφάλειας που νιώθουμε όλοι κάποιες φορές, ίσως καταστάσεις που έχουμε βιώσει.Δεν έχει να κάνει σε καμία περίπτωση με το πρόσωπο που βρίσκεται στο δρόμο μου (ή που βρίσκομαι εγώ στο δικό του) έχει να κάνει με την κατάσταση. Είναι κάτι αντίστοιχο με την τάση μου να μαζεύω την τσάντα μου όταν ακούω να με πλησιάζει κάποιο μηχανάκι. Πόσες φορές δεν έχει συμβεί αυτό και γυρνώντας βλέπω κάποιον που ζητά πληροφορίες, μπαμπάδες με παιδάκια, κοπελιές, διανομείς κλπ. Αισθάνομαι άσχημα αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι για αυτό. Μάλλον και στις δύο περιπτώσεις λειτουργεί ασυναίσθητα το ένστικτο της αυτοπροστασίας και δε νομίζω ότι είναι και τόσο τραγικό. Και δυστυχώς τα λέω αυτά εγώ που πραγματικά απολαμβάνω να περπατάω στο τέλος της ημέρας χωρίς συγκεκριμένο προορισμό, γιατί με βοηθά να ηρεμώ από το άγχος και να σκέφτομαι πιο καθαρά.

  2. Ο/Η Ντροπαλός λέει:

    @et
    Καλησπέρα σας,
    Δεν μπορώ να σας αδικήσω και το πιθανότερο είναι ότι και εγώ έτσι θα σκεφτόμουν και ανάλογες συμβουλές δίνω σε φίλες, θείες, ξαδέλφες, γιαγιάδες κλπ.
    Εδώ, που τα λέμε κάποιος θα μπορούσε να κινδυνεύσει ακόμα και από εκεί που δεν το περιμένει, δηλ, ακόμα και από μία γυναίκα, που φαίνεται συνήθως λιγότερο απειλητική από έναν άνδρα (και εκεί συνήθως είναι που πολλοί/πολλές την «πατάνε»)
    Αυτό, που ήθελα να περιγράψω είναι το αίσθημα που νοιώθω ως άνδρας (κάτι σαν ένοχος μέχρι της αποδείξεως του εναντίου), που το αισθάνομαι αρκετά στενόχωρο και ενοχλητικό και όχι τόσο να κατακρίνω την συμπεριφορά των πεζών γυναικών.
    Εάν ενοχληθήκατε, πάντως, με την δημοσίευσή μου σάς ζητώ συγγνώμη.

  3. Ο/Η e t λέει:

    Σε καμία περίπτωση δεν ενοχλήθηκα από την δημοσίευσή σου.Πάντα θεωρούσα ότι ο «αντίλογος» μόνο εποικοδομητικός μπορεί να είναι. Κάθε άλλο θα μπορούσα να πω ότι βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσα την τοποθέτησή σου, γιατί ποτέ δεν έβαλα τον εαυτό μου στη θέση αυτών των περαστικών που εγώ στο άκουσμά τους αναστατώνομαι.Είναι χρήσιμο να ακούς και την άλλη πλευρά. Απλά δεν το ανέφερα γιατί στην προσπάθεια μου να σου δώσω να καταλάβεις τι προκαλεί την αντίδραση αυτή ξεχάστηκα.

    ΥΓ. Διαβάζοντας το «σας» στην αρχή του σχολίου σου είχα μια μικρή ελπίδα ότι αναφερόσουν στο σύνολο των γυναικών που νιώθει έτσι. Αν αναφέρεται σε πληθυντικό αριθμό ας το αφήσουμε στην άκρη 🙂

  4. Ο/Η Ντροπαλός λέει:

    Καλησπέρα και πάλι,
    Ο πληθυντικός ήταν τόσο πληθυντικός ευγενείας, όσο και αναφορά στο σύνολο των γενικών, που σκέφτεται έτσι. Στο κάτω κάτω με το σχόλιο σου δεν αναφέρθηκες μόνο προσωπικά, αλλά και σε όλες όσες έχουν ανάλογα συναισθήματα. Έτσι δεν είναι;
    ΟΚ το παραδέχομαι: Ο ενικός με ψιλοξένισε έτσι που τον είδα τώρα γραμμένο 😀

  5. […] εγείρει ανησυχίες. Σε πρόσφατή μου ανάρτηση, λοιπόν, είχα γράψει για τα άσχημα αισθήματα, που μού είχαν δημιουργηθεί […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s