Πριν από λίγο καιρο, πρέπει να ήταν η περίοδος των εορτών των Χριστουγέννων, η μητέρα μου αγόρασε μία τσαγιέρα άσπρη με σκούρο πράσινο την λαβή -και αυτή του καπακιού, αλλά και ένα «στεφάνι» πάνω σε αυτό- και το επιστόμιο. Πάνω στο σώμα της τσαγιέρας είναι σχεδιασμένα λουλούδια, αλλά μην περιμένετε να γνωρίζω σε ποιό γένος ανήκουν. Η τσαγιέρα πρέπει να είναι εμαγιέ, αλλά ούτε και για αυτό είμαι βέβαιος.
Πάντοτε η μητέρα μου συνηθίζει μετά το μαγείρεμα να μην αφήνει «γυμνή» την εστία, την οποία χρησιμοποίησε. Θα αποσύρει το σκέυος, μέσα στο οποίο μαγείρεψε (για να σερβίρει το φαγητό, για να μην καταπονηθεί έτι περισσότερο με την παραμένουσα στην εστία θερμότητα) και θα βάλει πάνω της κάποιο άλλο σκεύος, συνήθως με λίγο νερό μέσα του. Υποθέτω, χωρίς να είμαι βέβαιος, ότι δεν θέλει να μένει η εστία «γυμνή» για λόγους ασφαλείας. Κάποιο αφηρημένο χέρι μπορεί να ακουμπήσει (κάτι) και να καεί.
Αυτός, λοιπον, ήταν και ο λόγος για τον οποίο αγόρασε η μητέρα μου την τσαγιέρα.
Βλέποντας την -λοιπόν- πάνω στην εστία, μού φάνηκε αρκετά ελκυστική η ιδέα να βράσω μέσα σε αυτήν ενα αφέψημα για να πιώ. Βολικοί οι ταχυβραστήρες, πρακτικά τα φακελάκια, αλλά ήθελα να βιώσω λίγο την «ιεροτελεστία». Εξάλλου ήθελα να βράσω διάφορα βότανα, τα οποία μάλιστα ήταν «χύμα». Θα μπορούσα, βέβαια, να τα καταβυθίσω σε βραστό νερό, να τα αφήσω να βγάλουν την ουσία τους, αλλά είπαμε ήθελα να βιώσω όλη την τελετή, ή έστω να προσπαθήσω.
Βάζω το νερό στην τσαγιέρα, ρίχνω τα βότανα, είχα αποφασίσει να συνδυάσω τσάι του βουνού μαζί με μέντα-λουίζα και λίγο φασκόμηλο, και μετά τοποθετώ την τσαγιέρα στην κεραμική εστία σε μέση προς υψηλή φωτιά (7/12). Η οσμή, που άρχιζε να αναδύεται, καθώς θερμαινόταν το νερό και άρχιζαν να βγαίνουν οι ατμοί ήταν όμορφη και γλυκιά. Οι οιωνοί ήταν αίσιοι. Η ένταση της μυρωδιάς γινόταν ολοένα και πιο δυνατή φτάνωντας στην κορύφωσή της καθώς η τσαγιέρα άρχισε να σφυρίζει, όπως οι παλαιές ατμομηχανές.
Σερβίρω το αφέψημα και τού βάζω λίγο μέλι, όπως συνηθίζω. Το αφήνω λίγω να σταθεί, ώστε να μην καω. Το δοκιμάζω. Εάν η μυρωδιά την ώρα προετοιμασίας ήταν θεσπέσια, η γέυση, η οποία συνδυάζει και την οσμή, ήταν μαγευτική. Το αφέψημα ήταν πλούσιο, γεμάτο. Δεν σού έδινε την αίσθηση ότι ήταν βραστό νερό, όπου είχαν εκλυθεί οι ουσίες των βοτάνων, αλλά ένα ολοκληρωμένο και αδιαίρετο σύνολο. Παρ’ όλους δε τους φόβους μου, μήπως το αφέψημα έβγαινε «βαρύ», «ταγγισμένο», επειδή τα βότανα βρίσκονταν ώρα στο νερό βράζοντας με αυτό κάτι τέτοιο δεν συνέβη (βέβαια θέλω να πειραματισθώ και με το «κλασσικό» τσάι, το οποίο πολλές φορές εάν παρααφήσω το φακελάκι, γίνεται βαρύ και πικρό-θα πειραματισθώ με χύμα, φυσικά).
Χάρηκα πολύ με την μικρή μου, ασήμαντη απόλαυση. Αλλά ίσως και αυτό να μην είναι στην πραγματικότητα η απόλαυση και η ευτυχία; Να εκτιμάς και να απολαμβάνεις αυτά, που έχεις και λελογισμένα να προσδοκάς άλλα. Ο τέλειος μισθός δεν φέρνει την ευτυχία, ούτε το αφέψημα κλπ, εάν δεν αναρωτηθείς: τί έκανα; Πού στέκομαι; Πού μπορώ να πάω; Στην περίπτωσή μου: έβρασα στην τσαγιέρα ένα αφέψημα. Μού αρέσει. Μπορώ να πειραματισθώ και με άλλα. Θα μπορούσα να μιζεριάσω σκεπτόμενος: τί έκανα; Τίποτα…
Ξεφεύγω, όμως, από το θέμα, το οποίο ήταν η ευτυχία της παρασκευής και πόσης αφεψήματος. Γενικποτερες σκέψεις για την ευτυχία και την απόλαυση θα μπορούσαν να γραφούν σε άλλη δημοσίευση ή μπορεί να ενυπάρχουν σε ήδη αναρτημένες.
Πριν κλείσω, όμως, μία απορία: Τί πρέπει να κάνω, ώστε οι μυρωδιές των βοτάνων να μην ποτίσουν την τσαγιέρα μπερδεύοντας το αρώματα και τις γεύσεις τους; Εννοώ δεν θέλω να φτάσω στο σημείο να πίνω π.χ. χαμομήλι, το οποίο να έχει γεύσει τσαγιού του βουνού, δικτάμου, μέντας ή ό,τι άλλου έχω βράσει.

Advertisements

5 responses »

  1. Ο/Η fvasileiou λέει:

    Στην Γενεύη μου είχαν σερβίρει δυόσμο ως αφέψημα. Ο παππούς μου ο συχωρεμένος έπινε βασιλικό -έλεγε ότι ενισχύει και την μνήμη. Εγώ είμαι πιο κλασικός: Προτιμώ το τσάι του βουνού με μέλι, που είναι και καταπραϋντικό.

  2. Ο/Η An-Lu λέει:

    Για να μην εμποτίσουν τα βότανα την τσαγιέρα, υπάρχουν 2 τρόποι:
    1) Να καθαρίζεις καλά την τσαγιέρα μετά από κάθε χρήση ή
    2) Να έχεις βάλει τα βότανα σε χοντρή γυάλινη καράφα ή στο καλσικό πήλινο τσαγιερό, όπου θα ρίξεις μετά το ζεματιστό νερό της τσαγιέρας.

  3. Ο/Η Ντροπαλός λέει:

    @an-lu
    Καλημέρα,
    Δεν σκέφτομαι το 2, διότι θέλω να βράζω τα βότανα, καθώς βράζει το νερό.
    Σχετικά με το 1: Πώς καθαρίζει καλά; Πώς αφαιρούνται τα μικρά φυλλαράκια; Πρέπει να την πλένω με σαπούνι ή όχι (διότι έχω ακούσει ότι και το σαπούνι μπορεί να επηρεάσει)

  4. Ο/Η Amanta λέει:

    προπαντώς μην πλήνεις την τσαγιέρα ποτέ με απορρυπαντικό. Μην φοβάσαι δεν μένουν έντονα αρώματα ώστε να μπερδευτούν. Στην υγειά σου.

  5. Ο/Η Amanta λέει:

    Μπορείς να την τρίβεις με σφουγγαράκι αλλά οχι σαπούνι

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s