Παρατηρώ την ονομασία του λύκου σε διάφορες γερμανικές γλώσσες: Wolf (σε Αγγλικά, Γερμανικά, Ολλανδικά), Ulv (σε Δανικά και Νορβηγικά) Úlfur (στα Ισλανδικά). Από την άλλη, ομοίως, παρατηρώ και την ονομασία της αλεπούς σε λατινογενείς γλώσσες, αλλά και στα Αρχαία Ελληνικά: αλώπηξ, vulpes (στα Λατινικά), vulpe (στα Ρουμανικά) volpe (στα Ιταλικά).
Εάν παρατηρήσουμε λίγο προσεκτικά βρίσκουμε να υπάρχουν ομοιότητες. Ο τριβόμενος φθόγγος, που μπορούμε να υποθέσουμε ότι ξεκίνησε από ημίφωνο ή και από φωνήεν (αναφέρομαι στα u-, w- v-), το σύμπλεγμα lp, lv, lf, το οποίο πέρα από το προφανές κοινό l- έχει και τα «συγγενή» (δεν ξέρω, ποιός είναι ο σωστός όρος) p, v, f.
Υπάρχει άραγε περίπτωση στα πολύ παλαιά χρόνια, όταν οι άνθρωποι μιλούσαν την κοινή Ινδοευρωπαϊκή να υπήρχε μία κοινή λέξη, που χαρακτήριζε και τα δύο ζώα, και η οποία λέξη καθώς εξελίχθηκαν οι γλώσσες επέλεξαν οι μεν να ονομάσουν την αλεπού και οι δε τον λύκο; Αδυνατούσαν οι άνθρωποι να ξεχωρίσουν την αλεπού από τον λύκο, όπως λέγεται-εκτός εάν είναι θρύλος- ότι η ινδική γλώσσα αδυνατεί να ξεχωρίσει το κόκκινο από το πορτοκαλί; Υπήρχε περίπτωση, όντως να μην είχαν ακόμα διαχωριστεί τα δύο αυτά ζώα και να ονόμαζαν έναν κοινό τους πρόγονο; Και πώς να ήταν αυτή η λέξη; Μήπως κάτι σαν *w-lkw(p; )-s;
Η ελληνική λέξη, βέβαια, μού τα χαλάει λίγο. Παρεμβάλλει ένα «ω» μεταξύ «λ» και «π» και δεν γνωρίζω, εάν ποτέ ξεκινούσε με ημίφωνο. Άραγε προφερόταν ποτέ η «αλεπού» στην Ελληνική *walpe:ks; Ήταν άραγε έτσι η εξέλιξη της λέξης; *Fάλπηξ (*walpe:ks)-> *Fαλώπηξ (*walo:pe:ks)-> αλώπηξ (alo:pe:ks)->αλώπηξ (alopiks)-> αλεπού (alepu). Ναι ξέρω, πέρασα απότομα από το «αλώπηξ» στο «αλεπού», αλλά τώρα, πώς φαγώθηκε το «ξ» και το «ω» έγινε «ε», δεν γνωρίζω και ακόμα περισσότερο δεν μπορώ να φαντασθώ.
Δεν ξέρω, εάν στο αντίστοιχο σχήμα θα μπορούσαν να βάλω τον «λύκο», «lupus», «lobo», «loup» κλπ. Ναι υπάρχει και εδώ το διαχωρισμένο, βέβαια, «l», «p», αλλά έχω την εντύπωση ότι οι συγκεκριμένες λέξεις συγγενεύουν περισσότερο με αυτές που αναφέρονται στο φως, π.χ. luce, Licht κλπ, ενδεχομένως αποτέλεσμα της τάσης του λύκου να ουρλιάζει στο φεγγάρι. πολύ πιθανόν οι Ινδοευρωπαίοια πρόγονοί μας να θεωρούσαν ότι ο λύκος με το ουρλιαχτό του να καλούσε το φεγγάρι να βγει με όλη του την λαμπρότητα και «λύκος» να σήμαινε κάτι σαν «αυτός, που έχει φως», ή «αυτός, που φέρει το φως».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s