Υποθέτω ότι η ταινία El Greco φιλοδοξεί να αποτελέσει την φετινή «μεγάλη ελληνική παραγωγή διεθνών αξιώσεων. » Δεν γνωρίζω το κόστος της, αλλά υποθέτω ότι θα είναι υψηλό, καθώς διάφορες εταιρίες συμμετέχουν ως συμπαραγωγοί, συγχρηματοδότες κλπ. Υποθέτω, ότι πολλοί θα ισχυρισθούν ότι επιθυμούν να διαμορφώνουν προς ίδιον όφελος τις προτιμήσεις μας. Εγώ, προτιμώ να βλέπω ότι ασκούν τον ρόλο της πολιτιστικής κοινωνικής ευθύνης, που τούς αναλογεί. Πολύ φοβάμαι ότι στην προσπάθεια η ταινία να αποτελέσει «την μεγάλη ελληνική παραγωγή διεθνών αξιώσεων», η μπάλα κάπου χάνεται, η ταινία πλατειάζει, ενδεχομένως και για να δειχθεί ο πλούτος της παραγωγής, με αποτέλεσμα να γίνεται κουραστική και να χάνεται ο ειρμός της.
Η ταινία υποτίθεται ότι δείχνει την διαδρομή του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου από (μετά(;))βυζαντινό ζωγράφο στην Ενετοκρατούμενη Κρήτη στον ζωγράφο έργων, όπως η ταφή του Κόμητος του Οργκάθ. Καθώς, ο Θεοτοκόπουλος είναι ευρύτερα γνωστός ως εκδυτικισμένος Έλληνας ζωγράφος, ενδεχομένως να ήταν καλύτερο να επικεντρωνόταν κανείς στην Κρητική του περίοδο. Βέβαια, στην Ελλάδα, αυτό θα ενείχε τον κίνδυνο η αφήγηση να ξεφύγει και αντί να είναι ουδέτερη και ενημερωτική (ενδεχομένως και με τις όποιες ποιητικές άδειες) να γίνει ένα συνοθύλευμα ελληνορθοδοξοβυζαντινού αυτοθαυμασμού για το μεγαλέιο της φυλής κλπ..
Σπονδυλική στήλη της ιστορίας είναι η σχέση του ζωγράφου με τον Guevara, έναν Ισπανό ιερωμένο και εξελίσσεται σε Ιεροεξεταστή. Ο Guevara είναι θαυμαστής του Θεοτοκόπουλου. Αυτός δε ο θαυμασμός του φαίνεται να έχει μάλλον ομοφυλοφυλικές αποχρώσεις και είναι η μη ανταπόκροση του ζωγράφου και η ειρωνία του πορτραίτου, που θα μετατρέψουν τον θαυμαστή σε διώκτη. Σχετικό, ομοφυλοφιλικών αποχρώσεων, μοτίβο υπήρχε και στην Ιερή Παγίδα της Βιτάλη και αυτό με κάνει να σκέφτομαι, μήπως και στην τέχνη υπάρχουν «μόδες», καθώς κάτι ανάλογο είχα παρατηρήσει, την περίοδο, που προβαλλόταν το έργο Capote, όπου η «μόδα» φαινόταν να επιτάσσει την αστυνομοδημοσιογραφική λογοτεχνία. Φυσικά, πέρα από τις προσωπικές σχέσεις οι δύο άντρες αντιπροσωπεύουν δύο διαφορετικούς κόσμους: ο ένας του σκότους, της αντίδρασης, ο άλλος του φωτός και της προόδου. Ειλικρινά, δεν γνωρίζω, εάν όντως ο Θεοτοκόπουλος καταδιώχθηκε ποτέ από την Ιερά Εξέταση, ή εάν ήταν μία ποιητική αδεία των δημιουργών της ταινίας.
Το ίδιο σκεπτικός είμαι και για την υποτιθέμενη σχέση του Θεοτοκόπουλου με την κόρη του Βενετού διοικητή στην Κρήτη. Φαντάζομαι ότι οι δημιουργοί ήθελαν να δείξουν έναν μη-συμβατικό έρωτα, αλλά σε αυτές τις εποχές ήταν τόσο αντισυμβατικός, που μάλλον δεν θα μπορούσε να είχε υπάρξει. Δεν θυμάμαι, εάν πέρα από το πορτραίτο της Μαγδαληνής ζωγράφισε και άλλα με αυτήν ως μοντέλο, αλλά εάν συνέβη αυτό στο έργο το υψηλό μοντέλο δεν θα πόζαρε συνεχώς. Συνήθως στήνονταν άλλα μοντέλα για να δημιουργηθούν οι πτυχώσεις στα ρούχα κλπ, ενώ το κύριο πρόσωπο πόζαρε στην τελική φάση. Πολλές φορές μάλιστα, όταν επρόκειται τα πορτραίτα να χρησιμοποιηθούν ως «φωτογραφίες» για προξενιό γινόταν ρετουσάρισμα. Το πινέλο του ζωγράφου, ήταν το ανάλογο των ψηφιακών προγραμμάτων επεξεργασίας του σήμερα.
Με προβλημάτισε επίσης, η ενδυμασία των Βενετών της Κρήτης, όπως και των εκεί στρατιωτών. Μού θύμισαν περισσότερο Ισπανούς, παρά Βενετούς. Δεν ξέρω, όμως, εάν αυτό ήταν αβλεψία της παραγωγής ή εάν όντως είχε διαδοθεί η ισπανική μόδα σε όλη την λεκάνη της Μεσογείου. Επίσης, άραγε οι Κρήτες ήταν από τότε μονομερείς με το μαύρο στα ρούχα τους;
Επιθυμώντας να απευθυνθεί στο διεθνές κοινό, η ταινία είναι κατά βάση αγγλόγλωσση με τα ελληνικά, τα ισπανικά και τα ιταλικά να δίνουν έναν «τοπικό» τόνο. Ειλικρινά δεν γνωρίζω, πώς αντιδρούν οι Γερμανοί, οι Λιθουανοί, οι Ιταλοί, οι Γάλλοι, οι Μπουρκιναφασιώτες κλπ, όταν ακούν έναν ομοεθνή τους να μιλά αγγλικά, αλλά εγώ- όπως και οι περισσότεροι που το είδαν-ψιλοέφριξα με την προφορά.
Ο σκηνοθέτης, προσπάθησε να ζωντανέψει κάποιους πίνακες, δημιουργώντας το στήσιμο των μοντέλων κλπ για την δημιουργία τους. Ενδεχομένως και ο ζωγράφος να δούλευε όντως έτσι. Δεν ξέρω. Μπορεί να δούλευε έτσι, μπορεί και από την φαντασία του
Η ιδέα αυτή μου θύμισε κατά πολύ την ταινία Το κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι. Εκεί βλέπουμε τον σκηνοθέτη να βάζει τον ζωγράφο να βλέπει τους πίνακές του στην καθημερινότητα, παρά να τους στήνει. Το δε κινηματογραφικό εφφέ ήταν σκάλες ανώτερο. Αισθανόσουν ότι έβλεπες τον πίνακα τρισδιάστατο.

Advertisements

One response »

  1. Ο/Η wetex λέει:

    les, αλλά εγώ- όπως και οι περισσότεροι που το είδαν-ψιλοέφριξα με την προφορά.

    lol. kai ego. i tainia se genikes grammes den itane kati to idiaitero. ego piga etsi gia na ipostirixo tin prospathia…leme tora.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s