Πριν μερικές ημέρες πήγα και είδα τον Ρατατούη και ενθουσιάστηκα. Από τις ομορφότερες ταινίες, που έχω δει σε όλα τα επίπεδα.
Ο τίτλος του έργου ατύχησε στην Ελλάδα, αλλά δεν ξέρω πώς θα μπορούσε να τον αποδώσει ο μεταφραστής. Ο πρωταγωνιστής δεν λέγεται Ρατατούης, αλλά Ρεμύ -εκτός εάν μετονομάσθηκε Ρατατούης στην μεταγλωττισμένη έκδοση- και είναι ένας αρουραίος (rat αγγλιστί). Από την άλλη ratatouille είναι μία από τις πολλές παραλλαγές-στην συγκεκριμένη περίπτωση η γαλλική- της εφευρετικότητας και της ανάγκης της αλλοτινής (τουλάχιστον) μεσογειακής αγροτικής φτώχειας: διάφορα λαχανικά ανακαταμένα μαζί μαγειρεμένα με ελαιόλαδο και σε πλούσια σάλτσα τομάτας (=παρένθεση, οι πολέμιοι της παγκοσμιοποίησης, την οποία κατηγορούν για το κάθε δεινό, που έχει ενσκήψει στην ανθρωπότητα κλπ και στο έθνος, πώς και δεν καταγγέλουν την εισαγωγή της τομάτας από την Λατινική Αμερική και την συνεισφορά της στην αλλοίωση της «αυθεντικής» ελληνικής κουζίνας; ). Σωστά το καταλάβατε. Στην Ελλάδα το λέμε τουρλού ή μπριάμ.
Ο Ρεμύ, λοιπόν, δεν είναι ένας όποιος όποιος ποντικός, αλλά ένας ποντικός λαίμαργος, με την αρχαία και αμαρτωλή έννοια του όρου, που περπατά στα δύο πόδια ώστε να είναι καθαρά τα μπροστινά, όταν τρώει. Η επιλογή των δημιουργών να βάλουν έναν αρουραίο για πρωταγωνιστή και μάλιστα κοντά σε κουζίνες ήταν πολύ τολμηρή, ιδίως εάν σκεφτούμε όλες τις αρνητικές πολιτισμικές αναφορές, που φέρει αυτό το ζώο. Από την άλλη ενθυμούμενος ότι σε μία παρέα, που είχα βρεθεί, υπήρχε και μία εκπαιδευόμενη μαγείρισσα, η οποία είπε ότι η απόλυτη «καθαρή» κουζίνα, ιδίως σε αυτές, όπου η λειτουργία είναι σχεδόν 24ωρη είναι αδύνατη, ίσως να μην είναι αδύνατες οι πιθανότητες λαθραίων επισκέψεων. Προφανώς σε αυτές τις περιπτώσεις το ζητούμενο είναι η όσο το δυνατόν καθαρότερη κουζίνα.
Ο Ρεμύ θα βρεθεί στο Παρίσι, το οποίο σχεδιάζεται αρκετά λεπτομερώς -και με ανταπόκριση στην πραγματικότητα: φανταστείτε ότι ακόμα και οι πινακίδες των αυτοκινήτων είναι στον τύπο, που έχου οι κανονικές γαλλικές πινακίδες- και στο εστιατόριο του Gusteau, ενός διάσημου σεφ, ήδη νεκρού. Το εστιατόριό του είχε χάσει ένα αστέρι και -ακόμα χειρότερα- ο διάδοχός του χρησιμοποιεί την αίγλη του ονόματός του για να προωθήσει καταψυγμένα σκευάσματα. Οι δημιουργοί του έργου έθιξαν το ζήτημα, τόσο των κατεψυγμένων φαγητών, της ταχυφαγίας, αλλά ακόμα και της κλασσικής γαλλικής φρίκης της αναίρεσης της ποιότητας στο φαγητό. Διότι, όπως μπορείτε να φανταστείτε, στα πολλά επίπεδα δικαίωσης του έργου και λύσης του δράματος, το κατεψυγμένο ετοιματζίδικο αποσύρεται υπέρ της κανονικά μαγειρεμένης ποιότητας. Στο εστιατόριο αυτό θα έρθει να ζητήσει δουλειά ο άγνωστος γιός του Gusteau. Το ότι είναι γιός του ούτε ο ίδιος δεν το γνωρίζει. Με τα πολλά θα προσληφθεί ως λατζέρης. Απρόσεκτος θα καταστρέψει μια σούπα και θα προσπαθήσει ανεπιτυχώς να την διορθώσει. Ευτυχώς θα παρεμβεί ο Ρεμύ, η σούπα θα γίνει τέλεια, και όλοι αναμένουν από τον λατζέρη να επαναλάβει την συνταγή του, ακόμα και ο νέος σεφ, που την θεωρεί αποτέλεσμα τύχης και ελπίζει σε αποτυχία του.
Θα έχετε αντιληφθεί ότι γίνεται παιχνίδι μεταξύ του υποθετικού και του πραγματικού μάγειρα, όπου αναπτύσσεται μία φιλία, συνεργασία ακόμα και τσακωμοί.
Στο έργο περιγράφεται υποθέτω η πραγματικότητα των κουζινών, ενδεχομένως και με κάποιες υπερβολές. Ενδεχομένως ιστολόγοι μάγειρες να μπορούν να το επιβεβαιώσουν ή να το διαψεύσουν. Η μαγειρική, μού φαίνεται από τα πιο ενδιαφέροντα και «καλλιτεχνικά» τεχνικά επαγγέλματα, αλλά αυτή η κουλτούρα της σχεδόν στρατιωτικής ιεραρχίας και πειθαρχίας μού φαίνεται ανυπόφορη. Έτσι, δεν νομίζω ότι ποτέ θα μπορούσα να ασχοληθώ επαγγελματικά με αυτήν, εάν προσανατολιζόμουν επαγγελματικά σε κάτι πιο «χειρωνακτικό».
Σημαντικό ρόλο στην κουλτούρα της κουζίνας έχουν και οι κριτικοί και φυσικά υπάρχει και ένας τέτοιος, του οποίου η αρχιτεκτονική του χώρου προς το γραφείο του μοιάζει με φέρετρο. Όπως μπορείτε να φανταστείτε είναι περίεργος, ξινός και με έφεση να θάβει μάγειρες και εστατόρια. Εάν το συγκεκριμένο εστιατόριο έχασε το αστέρι του, είναι απόρροια κριτικής του.
Επειδή, όπως φαίνεται: α) δεν είμαι καλός στις περιγραφές ταινιών, β) στην πραγματικότητα ο σκοπός μου σε αυτό το ποστ δεν ήταν αυτός κάνω ένα τεράστιο άλμα και σάς λέω ότι σε κορύφωση του έργου σερβίρεται στον κριτικό ratatouille, ο οποίος- φυσικά ενθουσιάζεται. Πέρα από το λογοπαίγνιο, που περιγράφηκε στην αρχή, η επιλογή ενός απλού καθημερινού πιάτου δεν ήταν τυχαία. ενδεχομένως οι μάγειρες να είναι σαν τους συνθέτες. Ένας συνθέτης με προσπάθεια, εμπειρία κλπ θα συνθέσει περίτεχνες συνθέσεις για οκταπλή χορωδία, διπλή ορχήστρα, μεγάλα σύνολα, συνδυασμό σύγχρονων και παλαιών μέσων. Θέλει, όμως, «κότσια» για να συνθέσει ένα κουαρτέττο εγχόρδων, εάν και φαίνεται τόσο απλό. Για αυτό και συνήθως το πιάνουν σε περιόδους ωριμότητας και καταθέτουν σε αυτό τις καλύτερες συνθετικές τους σκέψεις. Αντιστοίχως κάποιος μάγειρας με την εμπειρία του θα φτιάξει «πουλόβερ αστακού με καρφίτσα αχινού και ντραπέ φόρεμα από χταπόδι», αλλά είναι στα απλά και καθημερινά, όπου φαίνεται το πραγματικό ταλέντο του. Σε μία καλοψημένη μπριζόλα, σε μία ομελέττα, σε ένα μπριάμ (ή για την περίπτωσή μας ratatouille).

Advertisements

2 responses »

  1. Ο/Η Spikon λέει:

    Αααααα! Γιατί είπες την υπόθεση; Spoiler! Τέλος πάντων! Δεν το ήξερα οτι το ratatouille είναι φαγητό. Αφου το μεταφράσαν «Ο Ρατατούης» τι περιμένεις; Πάντως το μπριάμ είναι νοστιμότατο. Ιδίως με φέτα. Μιαμ μιαμ!

  2. Ο/Η Ντροπαλός λέει:

    Όπως έγραφε και κάποτε ένα life style περιοδικό δεν είναι σικ να γράψεις στον κατάλογο μπριάμ, για αυτό γράφεις ratatouille. Είναι το αντίστοιχο με το «τρυφερά κομμάτια κρέατος σε πίττα αγκαλιασμένα από σως γιαουρτιού με βότανα», αντί για το πιττοσούβλακο με τζατζίκι.Προφανώς, βέβαια, το ratatouille θα έχει κάποια διαφορά από το μπριάμ, αλλά και ξεχωριστά μέσα τους θα έχουν διαφορές ως παραδοσιακές συνταγές.
    Τόσο το μπριάμ όσο και το ratatouille στηρίζονται στην μελιτζάνα, η οποία δεν είναι και από τα αγαπημένα μου φαγητά!!!
    Στις δε διακοπές μου η θεία μου είχε πρόγραμμα: Δευτέρα μπριάμ, Τρίτη Ιμάμ, Τετάρτη Μουσακά, Πέμπτη Παπουτσάκια και πάλι από την αρχή.
    Μελιτζάνα και φέτα: μπρρρρρρ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s