Του Γιώργου Σκαμπαρδώνη
Ιστορικό μυθιστόρημα το χρονικό πλαίσιο του οποίου είναι η επίσκεψη του τότε Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας Καρόλου ντε Γκωλλ το τριήμερο 17 με 19 Μαΐου 1963 στην Θεσσαλονίκη, η οποία και αποτελεί το χωρικό πλαίσιο.
Επώνυμος ήρωας του βιβλίου είναι ο Στρατηγός Κωνσταντίνος Δοβρόμηρος, διοικητής της ΚΥΠ, τραυματίας και ήρωας του Πολέμου του ’40.
Στρατιωτικός, πιστός προφανώς στο τρίπτυχο «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» αποτελεί προφανώς πρότυπο υπηκόου-το 1963 υπήρχε η βασιλευομένη- και οικογενειάρχη. Η πραγματικότητα, όμως, είναι διαφορετική. Η σύζυγος του-αρκετά χρόνια νεώτερη- διατηρεί παράνομο ερωτικό δεσμό, ενώ ο γιός του μαθητής γνωστού εκπαιδευτηρίου έχει σαφώς ψυχολογικά προβλήματα και αντικοινωνική συμπεριφορά.
Αποστολή του στρατηγού είναι να διαφυλάξει την ζωή και την επίσκεψη του υψηλού της Ελλάδος προσκεκλημένου από οποιαδήποτε προβοκάτσια, που θα μπορούσαν να διαπράξουν οι μη-ανήκοντες στον εθνικόφρονα χώρο.
Για την αποστολή αυτή θα στηριχθεί σε «εθνικόφρονα» στοιχεία, τα οποία κάθε άλλο παρά άμεμπτα είναι: Μικροκλέφτες, μικροαπατεώνες, τακτικοί επισκέπτες της Αστυνομίας και της Χωροφυλακής εκβιάζοντες και εκβιαζόμενοι από τις τελευταίες με την παροχή πληροφοριών. Και εδώ έγκειται η «αντίφαση»: η νομιμότητα του Κράτους, η ομαλή ροή της καθημερινότητας στηρίζεται στους παρανόμους. Παράνομοι, βέβαια, οι οποίοι αποδέχονται το υπάρχον σύστημα. Εάν, λοιπον, ενδιαφέρεται για κάτι το τελευταίο είναι η συντήρησή του και όχι οι πολίτες, τους οποίους οφείλει να υπηρετεί. Αυτοί είναι τα θύματα των νομιμοφρόνων-παρανόμων. Υποθέτω ότι ο συγγραφέας δεν εγκαλεί απαραίτητα το τότε Κράτος της Δεξιάς, αλλά το οποιοδήποτε Κράτος ασχολείται πρωτίστως με τον εαυτό του, παρά με τους πολίτες/υπηκόους του, όπως οφείλει. Μάλιστα μετονομάζει την δική του αδράνεια και απορρόφηση πόρων για την αναπαραγωγή του ως κάτι το απαραίτητο για τους υπηκόοους/πολίτες και σε βάρος, φυσικά- των τελευταίων.
Υπηρεσίες, που θα είχαν πρώτιστη αποστολή την ασφάλεια του υψηλού προσκεκλημένου είτε δεν γνωρίζουν ότι στελέχη τους συνομωτούν, είτε ασχολούνται μόνο με την «μόστρα». Συμφωνώ με τον reader’s-diggest ( η κριτική του είναι στην δημοσίευση «Χίλια καντάρια βούτυρο σε ξύλινο τομάρι»-δυστυχώς δεν βρίσκω τρόπο να παραπέμψω ακριβώς στην συγκεκριμένη, οπότε παραπέμπω στο αρχείο του σχετικού μήνα) ότι η σκηνή με την εμμονή το άγημα τιμών να είναι γαντοφορεμένο είναι από τις πιο ευρηματικές και ενδεχομένως να μην απέχει και πολύ από την πραγματικότητα του corps.
Ο τίτλος μας πληροφορεί ο reader’s-diggest είναι παραλλαγή μίας παροιμοίας, μάλιστα αυτή δίνει ως τίτλο της δημοσίευσής του. Ξέρει κανείς, τί σημαίνει;
Γενικά το βιβλίο μού άφησε πολύ καλές εντυπώσεις.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s