Καθώς η τηλεόραση αποτελεί το κύριο μέσο «επικοινωνίας» μας με την ευρύτερη κοινωνία, η ύπαρξή της επιρρεάζει και την πολιτική έκφραση και συμμετοχή. Για αυτόν τον λόγο τα πολιτικά κόμματα επιλέγουν και στελεχώνουν μέρος των ψηφοδελτίων τους με πρόσωπα αναγνωρίσιμια στην τηλεόραση. Παλιά αυτά τα πρόσωπα τα ονομάζαμε «επώνυμοι». Τώρα τα λέμε «λαμπ(ε)ρά».
Τα «λαμπ(ε)ρά πρόσωπα» συνήθως κατακρίνονται. Οι περισσότεροι θεωρουν ότι αποτελούν απλώς κράχτες των κομμάτων και ότι μετά δεν συνεισφέρουν σε τίποτα. Ακόμα και στα πάνελ, που τα καλούν, είτε δεν λένε τίποτα-συμμετέχοντας σαν γλάστρες-, είτε λένε κοινοτοπίες. Σε μερικές περιπτώσεις αυτό είναι αληθές. Σε άλλες δεν είναι και πάνω από όλα, αυτό που μετρά δεν είναι η απόδοση στην τηλεόραση, αλλά η απόδοση στην Βουλή. Και υποθέτω ότι θα υπάρχουν «λαμπ(ε)ρά» πρόσωπα, τα οποία τίμησαν την εμπιστοσύνη των κομμάτων και των ψηφοφόρων τους. Πρόσωπα, που ακόμα και εάν δεν ήξεραν, διάβασαν, ασχολήθηκαν έτρεξαν.
Συμπληρωματική σε αυτήν την κριτική είναι και η θέση «η πολιτική στους ειδικούς», που συνήθως εκφράζουν τα ίδια άτομα: Ο γιατρός στο υπουργείο υγείας, ο μηχανικός στο δημοσίων έργων κλπ. Μα ο καλύτερος γιατρός δεν σημαίνει ότι θα είναι και ο καλύτερος υπουργός υγείας. Ενδεχομένως αυτό, που να χαρακτηρίζει την πολιτική να είναι η ανάληψη της ευθύνης και οι επιλογές. Ενδεχομένως ένας μηχανικός να κολλήσει στο, εάν πρέπει να κατασκευαστεί μία γέφυρα ή μία σήραγγα. Ένας πολιτικός (μπορεί, βέβαια, να έιναι και μηχανικός) θα συγκρίνει τα υπέρ και κατά και των δύο, όπου συνήθως η σύγκριση δεν είναι παράλληλη και έυκολη, και θα επιλέξει.
Όλοι αυτοί, βέβαια, που λένε όχι στα λαμπερά πρόσωπα και η πολιτική στους ειδικούς, δεν έχω ακούσει να λένε τίποτα για τους ψηφοφόρους και την δικήτους θέση στην πολιτική διαδικασία. Μήπως θα έπρεπε και εκεί να υπάρχει «εξειδίκευση»; Ποιά είναι η θέση τους στην γνωσιοκρατική, ας την ονομάσω αυθαίρετα έτσι, ψήφο; Μια ιδέα που, εάν θυμάμαι καλά, την είχε εκφράσει ο κ. Κουτούπης πριν από χρόνια στον Οικονομικό Ταχυδρόμο. Με αυτήν η βαρύτητα της ψήφου επιρρεαζόταν από το επίπεδο των γραμματικών κλπ γνώσεων. Είχες πτυχίο δημοτικού; Είχες μία ψήφο! Γυμνασίου; Δύο! κλπ (ή αντίστροφα οι κάτοχοι μεταδιδακτορικού είχαν ακέραια ψήφο ενώ οι υπόλοιποι κλάσματα αυτής). Θα ήθελαν να μην έχουν ακέραια ψήφο;
Προσωπικά διαφωνώ, τόσο με την άκριτη καταδίκη των «λαμπ(ε)ρών» προσώπων, όσο και με την θεωρία της γνωσιοκρατικής ψήφου. Τουλάχιστον, βέβαια, το επιχείρημα για την γνωσιοκρατική ψήφο στηρίζεται σε κάποια λογική. Η κριτική στα «λαμπ(ε)ρά» πρόσωπα πολλές φορές στηρίζεται στην εικόνα, που τα ίδια τα μέσα δημιουργούν για αυτά ή ακόμα και οι έριδες μετσξύ των ίδιων των «λαμπ(ε)ρών» προσώπων.
Η δημοκρατία είναι το σύστημα της δοκιμής και του λάθους και της αποδοχής ότι η τέλεια λύση στα προβλήματα δεν υπάρχει. ‘Η καλύτερα, όπως επικαλείται ο κ. Μανδραβέλης, πως στην ζωή δεν έχουμε λύσεις, παρά μόνο επιλογές. Εξάλλου τίποτα δεν μάς εγγυάται ότι ο άνθρωπος με τα σούπερ-ντούπερ πτυχία θα κάνει καλύτερη επιλογή είτε ως ψηφοφόρος, είτε ως πολιτικός από μία ειρωνικώς αποκαλούμενη «γλάστρα». Η ψήφος μας, η συμμετοχή μας στην πολιτική διαδικασία, ακόμα και εάν ανήκουμε στην συνομοταξία των φελλών, είναι που θα συνεισφέρουν στην προσπάθεια επίλυσης των προβλημάτων και αύξησης της ευημερίας μας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s