Καθώς οι θερινές διακοπές βαίνουν- και μάλιστα λόγω εκλογών- και μετά τα πρόσφατα γεγονότα και δυστυχώς λόγω πυρκαγιών- για πολλούς γρηγορότερα- προς το τέλος τους προβληματίζομαι για κάποια δήλωση-ερμηνεία σε σχέση με αυτές, την οποία ακούω τόσο από πολλούς, όσο και αναπαράγεται από τα κανάλια. Το ότι αναπαράγεται από τα κανάλια δεν πρέπει να μάς κάνει εντύπωση, διότι είναι μία απαισιόδοξη δήλωση και ως γνωστόν η (ελληνική) τηλεόραση τρέφεται από την απαισιοδοξία.
Η δήλωση αυτή είναι σε γενικές γραμμές η ακόλουθη: Ο κόσμος δεν πάει διακοπές τώρα, όπως παλιά. Πού τότε που πηγαίναμε έναν μήνα. Τώρα δέκα ημέρες πάμε και αυτές με το ζόρι. Δεν υπάρχουν λεφτά.
Τώρα, βέβαια, το κατά πόσο η γύρα του μαρκουτσοφόρου δημοσιογράφου, ο οποίος βγαίνει κανα δυό τετράγωνα γύρω από το στούντιο και ρωτά αναγάγεται σε «στατιστική έρευνα», αυτό είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο. Υποθέτω, λοιπόν, ότι όπως και ο δημοσιογράφος έχω και εγώ το δικαίωμα στα μικρά αυθαίρετα συμπεράσματά μου, τα οποία έχουν, όμως, μία διαφορετική προοπτική.
Δεν θα διαφωνήσω ότι παλιά οι περισσότεροι πηγαίναμε διακοπές (θερινές) περίπου ένα μήνα. Εκεί που διαφωνώ είναι στο ότι δεν παρατηρούμε τις αλλαγές, που έχουν επέλθει στην ζωή μας. Οι διακοπές, που κάναμε ήταν για πολλούς από εμάς «στο χωριό» με τον παππού και την γιαγιά (ως παιδιά κάναμε παραπάνω από μήνα. Οι γονείς μας ήταν που έκαναν μήνα διακοπές ερχόμενοι κατά τον Αύγουστο στο χωριό για να μας πάρουν μαζί τους στο τέλος του, για να ετοιμασθούμε για το σχολείο). Τώρα που για πολλούς από εμάς οι γονείς μας έχουν γίνει, ήδη, για τα παιδιά μας παππούδες, αλλά ταυτόχρονα μόνιμοι κάτοικοι του άστεως, η έννοια διακοπές στο χωριό τείνει να γίνει κάπως άκυρη. Φυσικά για πολλούς από εμάς δεν υπήρχε παππούς και γιαγιά στο χωριό, και έτσι οι γονείς μας νοίκιαζαν κάποιο σπίτι σε κάποιο παραθαλάσσιο, τις περισσότερες φορές, μέρος. Εάν η δουλειά (του πατέρα συνήθως) ήταν αρκετά απαιτητική ή ο ίδιος ήταν εργασιομανής κλπ, οι διακοπές γίνονταν σε κάποιο παραθαλάσσιο μέρος της ευρύτερης περιοχής, όπου γενικά κατοικούσαμε (π.χ. για τους κατοίκους της Αττικής η Ν. Μάκρη, το Ζούμπερι, το Μάτι, το Σούνιο κλπ).
Δεν ξέρω, εάν υπήρχαν περισσότερα χρήματα τότε για να πηγαίναμε διακοπές, ή ακόμα και λιγότερα, αλλά τότε ήμαστε λιτοί κλπ, αυτό που νομίζω ότι υπήρχε τότε ήταν λιγότερες ευκαιρίες και εναλλακτικές και συνεπώς θα μπορούσαμε να ισχυρισθούμε και χαμηλότερη «ποιότητα» διακοπών. Η έννοια, παραδείγματος χάριν, των χειμερινών διακοπών δεν υπήρχε. Εάν έπαιρνε κάποιος διακοπές τα Χριστούγεννα ή το Πάσχα ήταν κυρίως για να κάτσει στο σπίτι του, παρά για να πάει κάπου. Στην ουσία, δηλαδή, τις έκαιγε τις ημέρες του, διότι δεν υπήρχε να πάει κάπου. Αντιθέτως σήμερα, κάτι η προσπάθεια ανάπτυξης και χειμερινού τουρισμού, κάτι τα (διακοπο)δάνεια κλπ υπάρχουν πραγματικές ευκαιρίες για διακοπες και μέσα στο χειμώνα. Παλαιότερα δεν άκουγα την περίοδο των Χριστουγέννων ή του Πάσχα: «Σκεφτόμαστε να πάμε στην Αράχωβα, στο Καρπενήσι, στην Καστοριά κλπ». Τώρα το ακούω ολοένα και συχνότερα. Και ενδεχομένως και να είναι καλύτερα να σπάει κανείς τον εργασιακό του χρόνο, παρά να δουλεύει έντεκα μήνες για να κάθεται τον έναν. Κάτι ανάλογο είχα γράψει και σε σχέση με το σχολικό έτος και την κατανομή των διακοπών του (δείτε κάτι ανάλογο εδώ).
Επιπροσθέτως πολλοί, είτε το χειμώνα είτε το καλοκαίρι, ταξιδεύουν και σε χώρες του εξωτερικού, κάτι που γινόταν λιγότερο, όσο πηγαίνουμε χρονικά προς τα πίσω. Γιατί αυτήν την αλλαγή στην συμπεριφορά των διακοπών δεν μάς την λένε τα κανάλια, αλλά προβάλλουν την μιζέρια;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s