Οι περισσότεροι, το πιθανότερο όλοι, σε κάποια στιγμή της ζωής μας αντιμετωπίζουμε κάποια αδιέξοδα, κάποιες δυσκολίες και μάς φαίνεται η ζωή βουνό και μας στενοχωρεί. Αισθανόμαστε τελματωμένοι και δεν ξέρουμε, τί πρέπει να κάνουμε για να προχωρήσουμε. Κάποιοι υποτασσόμαστε στην μοίρα μας. Άλλοι προσπαθούμε να το αντιμετωπίσουμε μόνοι ή με την βοήθεια των φίλων μας. Πολλές φορές βοηθάει, άλλες όχι. Κάποιοι τρέχουμε στα κανάλια «για να πούμε τον πόνο μας». Βέβαια, αυτό δεν νομίζω ότι βοηθά. Εξάλλου δεν γνωρίζω καν, εάν όλοι αυτοί που βγαίνουν στις σχετικές τηλεοπτικές εκπομπές «για να πουν τον πόνο τους», έχουν όντως σημαντικά προβλήματα ή τα κάνουν σημαντικά με την βοήθεια δελέατος, που ενδεχομένως να δίνουν τα κανάλια. Οπωσδήποτε, πολλοί από αυτούς είναι χαμηλού μορφωτικού και οικονομικού επιπέδου με λίγες προσλαμβάνουσες, αλλά όσο και να θεωρούν ότι η τηλεόραση μπορεί να βοηθήσει, μού κάνει εντύπωση, που δεν τους πειράζει να βγουν να τα πουν σε όλον τον κόσμο, ιδίως όταν σκέφτεται κανείς ότι άνθρωποι, που ανήκουν σε τέτοιες ομάδες πρέπει να έχουν ανελαστικότερους κώδικες τιμής από άλλες («τί θα πει ο κόσμος!», «να μη το μάθει η γειτονιά! κλπ). Εκτός, βέβαια, εάν έχουν την (ψευδ)αίσθηση ότι στην τηλεόραση δεν φαίνονται. Ίσως να είναι η ανάλογη επίδραση με το να βρίσκεται κάποιος στον δημόσιο χώρο (και εδώ καταχρηστικά εννοώ την συνύπαρξη με άλλους ανθρώπους σε οποιονδήποτε χώρο: με λίγα λόγια, όταν κάποιος βρίσκεται σε ένα σπίτι (ιδιωτικός χώρος) με παρέα κλπ θεωρό ότι βρίσκεται σε δημόσιο χώρο) ή στο ιδιωτικό μεν, περίβλεπτο δε, αυτοκίνητο. Θα έχετε παρατηρήσει, πόσοι λίγοι και με πόση προσοχή και διακριτικότητα άνθρωποι στον δημόσιο χώρο επιδίδονται στην ρινωρυχία. Αντιθέτως, θα έχετε προσέξει πόσοι περισσότεροι και με τί μεγαλύτερη άνεση οδηγούν ρινωρυχόντες -όταν τους σταματήσει ο ερυθρός σηματοδότης μπορεί και να θαυμάσουν τα ευρήματα- έχοντας την ψευδαίσθηση ότι δεν φαίνονται.
Κάποιοι, για να γυρίσω στο κύριο και σοβαρό θέμα της δημοσίευσης, θα πάρουμε κουράγιο και θα διαβούμε το κατώφλι ενός ψυχολόγου για να μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε και να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημά μας. Ο συνδυασμός ενός επαγγελματία και του κοινωνικού περιγύρου θεωρείται ότι είναι αρκετά επιτυχημένος. Ενδεχομένως, το να πάει κάποιος μόνο σε ψυχολόγο να βοηθηθεί περισσότερο από το να μιλήσει απλώς σε φίλους, μάλλον, όμως, θα βοηθηθεί λιγότερο από το να συνδυάσει και τις δύο πηγές αρωγής και υποστήριξης.
Βέβαια, όταν λέμε ότι πήγαμε/σκεφτόμαστε/απευθυνθήκαμε κλπ σε ψυχολόγο εννοούμε στην πραγματικότητα τον ψυχοθεραπευτή. Ο ψυχολόγος είναι ο επιστήμονας, του οποίου το αντικείμενο της μελέτης είναι η μελέτη του ανθρώπινου νου, η συμπεριφορά και οι αντιδράσεις στα ερεθίσματα του περιβάλλοντος κλπ (υποθέτω ότι επαγγελματίες ψυχολόγοι μπορούν να δώσουν έναν σωστότερο ορισμό). Ψυχολόγος είναι και ο επαγγελματίας στον οποίο πολλά σημερινά παιδιά έχουν την τύχη να πάνε για να δουν ποιά είναι τα ταλέντα και οι κλίσεις τους για να επιλέξουν σπουδές και επάγγελμα, κάτι που δεν γινόταν παλαιότερα. Ψυχολόγος είναι (ή οφείλει να είναι) ο υπάλληλος στο τμήμα προσωπικού μιας (σοβαρής) εταιρίας, που θα μας δώσει εργασία αρμοδιότητες και ευθύνες σε κάποιον τομέα, που πάει με τις κλίσεις και τις προτιμήσεις μας. Ο ψυχοθεραπευτής είναι μία από τις εξειδικεύσεις του ψυχολόγου (τώρα, εάν ειδίκευση στην ψυχοθεραπεία είναι λογικό να παίρνουν μόνο οι ψυχολόγοι ή και άλλοι επιστήμονες των ανθρωπιστικών και κοινωνικών επιστημών είναι μια μεγάλη συζήτηση για την οποία δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη). Δεν είναι, λοιπόν όλοι οι ψυχολόγοι ψυχοθεραπευτές, όπως δεν είναι όλοι οι ψυχολόγοι Σύμβουλοι Επαγγελματικού Προσανατολισμού κλπ.
«Μικρό το κακό» θα πείτε «εάν ταυτίζουμε τον ψυχολόγο με τον ψυχοθεραπευτή. Εμείς την ισορροπία μας ψάχνουμε να βρούμε. Το ποιά είναι η σωστή λέξη δεν μας ενδιαφέρει!». Μάλλον δίκιο έχετε. Κάποιους άλλους, όμως, οφείλει να τους ενδιαφέρει, διότι μπορεί να δημιουργηθούν καταστάσεις (ενδεχομένως να έχουν ήδη δημιουργηθεί) οι οποίες στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να οδηγήσουν σε αφαίμαξη της τσέπης μας χωρίς να επιλυθεί το προβλημά μας, στην χειρότερη σε επιδείνωση της κατάστασης σε μεγαλύτερα προβλήματα κλπ.
Η Ελλάδα δυστυχώς είναι η χώρα του «είσαι ό,τι δηλώσεις». Πολλοί είτε καλή είτε κακή τη πίστει παρουσιάζονται ως ψυχοθεραπευτές ή εκμεταλλεύονται υπέρ τους την αδυναμία διάκρισης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι αστρολόγοι, οι αναγνώστες καρτών ταρώ κλπ. Η αλήθεια είναι πως δεν θα πουν ότι είναι ψυχολόγοι, αλλά ερευνητές ψυχικών φαινομένων. Θα πετάξουν την λέξη «ψυχολογία» με την μη-επιστημονική έννοια (όπως λέμε: «σήμερα έχω καλή ψυχολογία»), θα πουν ότι το επάγγελμά τους είναι συμβουλευτικό. Δεν θα αποσαφηνίσουν ότι δεν είναι ούτε ψυχολόγοι, ούτε ψυχοθεραπευτές αφήνοντας τον κόσμο να παρανοήσει.
Έτσι, εάν απευθυνθούμε σε κάποιον ψυχοθεραπευτή και αρχίσει να μας μιλά για ζώδια, για καταπιεσμένες εμβρυακές μνήμες, για ενεργειακή ανισορροπία με την ενέργεια του σύμπαντος κλπ, καλό θα είναι να φύγουμε, αφού δεν έχουμε απευθυνθεί σε ψυχολόγο αλλά σε κάτι άλλο. Ούτε φυσικά σε ψυχοθεραπευτή. Να μην μας βοηθήσει και να χάσουμε τα λεφτά μας είναι το λιγότερο.
Έστω ότι ο ψυχοθεραπευτής, που πήγαμε δεν είναι αστρολόγος, γκουρού κλπ. Πάλι τα πράγματα δεν είναι εύκολα. Υπάρχουν πάρα πολλές σχολές ψυχοθεραπείας. Πολλοί μάλιστα εφαρμόζουν και εκλεκτικές και συνθετικές μεθόδους. Δεν είναι, όμως, όλες οι σχολές αναγνωρισμένες. Όταν λέω «αναγνωρισμένες» δεν εννοώ να τις έχουν αναγνωρίσει αυτός που τις σκέφτηκε και ο κύκλος, που διαμορφώθηκε γύρω από αυτόν. Εάν κάποιος σκεφτεί π.χ την *μπλογκοψυχοθεραπεία και ιδρύσει και σύλλογο, εταιρία κλπ και κύκλο γύρω του, δεν σημαίνει ότι είναι αναγνωρισμένη ψυχοθεραπεία. Εννοώ να έχουν μετρηθεί με κατάλληλα επιστημονικά εργαλεία. Να μην τα λένε μία έτσι και μια αλλοιώς για να βγαίνουν πάντα σωστές και φυσικά αυτό, που πρέπει να διασώζεται είναι η πραγματικότητα και όχι να προσαρμόζεται η πραγματικότητα ώστε να επιβεβαιώνεται η θεωρία αυτού που την συνέλαβε. Για αυτόν τον λόγο αισθάνομαι δύσπιστος στις επώνυμες θεραπείες, π.χ στην *ντροπαλιανή σχολή και λιγότερο στις άλλες, π.χ *μπλογκοψυχοθεραπεία.
Υπάρχει τρόπος προστασίας; Κάποιοι θα πουν ναι. Μπορεί και να είναι, νομίζω, όμως, ότι είναι ελλιπής: Το επάγγελμα του ψυχολόγου (και στην περίπτωση μας του ψυχοθεραπευτή) μπορεί να το ασκεί μόνο όποιος έχει αναγνωρισμένο πτυχίο ψυχολογίας. Είναι δικαίωμά μας, όταν επισκεπτόμαστε έναν ψυχολόγο να ζητήσουμε να δούμε τα πτυχία του, ή να τα έχει σε εμφανές μέρος. Ενδεχομένως, εάν δεν έχει αναγνωρισμένο πτυχίο να είναι δικαίωμά μας και υποχρέωσή μας να κοινοποιήσουμε εμμέσως (και εδώ άλλο πρόβλημα σε ποιόν φορέα; Μήπως υπάρχουν και άλλοι; ) ή αμέσως την παρατυπία στις αρμόδιες αρχές.
Όμως αναλογιστείτε το εξής. Υπάρχει η περίπτωση να πάτε σε κάποιον με πτυχίο ψυχολογίας, ο οποίος ενδέχεται να μην έχει κάνει ειδίκευση σε ψυχοθεραπεία. Εννοώ, φυσικά, σε επιστημονικά αναγνωρισμένη μέθοδο. Υπάρχει επίσης η πιθανότητα να έχει πτυχίο ψυχολογίας αλλά να έχει κάνει ειδίκευση σε μη-επιστημονική σχολή και να χρησιμοποιεί το κύρος της επιστήμης του για να νομιμοποιήσει μη-παραδεδεγμένες μεθόδους. «Ο ψυχολόγος που πάω έχει πτυχίο και εφαρμόζει *φεγκσουιανή ψυχοθεραπεία. άρα είναι έγκυρη μέθοδος και επιπλεόν το φεγκ σούι έχει επιστημονικές βάσεις» Είναι το ανάλογο με την περίπτωση των «εναλλακτικών» θεραπειών. Πολλοί, που τις εφαρμόζουν είναι γιατροί με αποτέλεσμα αυτοί που επισκέπτονται τέτοιους γιατρούς να πιστεύουν ότι θεραπεύονται βάσει πιστοποιημένων επιστημονικά μεθόδων. Εάν ο νόμος απαιτεί ο εναλλακτικός γιατρός να είναι και κάτοχος πτυχίου «κανονικής» ιατρικής (δεν ξέρω, εάν υπάρχει- όντως- αυτή η απαίτηση), νομίζω ότι αυτό δεν συμβαίνει επειδή η εναλλακτική αναγνωρίζεται, αλλά για να υπάρχει ένα ελάχιστο επίπεδο προστασίας για τον ασθενή, που θα επισκεφτεί τον «εναλλακτικό».
Νομίζω ότι αυτή η απαίτηση ότι ψυχολογικές (άρα και ψυχοθεραπευτικές) υπηρεσίες ασκούν μόνο όσοι έχουν αναγνωρισμένο πτυχίο ψυχολογίας είναι προς όφελος των επαγγελματιών του κλάδου. Χρειάζεται, όμως, και κάτι παραπάνω ώστε να διασφαλίζονται και όλοι όσοι θέλουν να απευθυνθούν σε ψυχολόγο για την επίλυση των προβλημάτων τους. Κάτι, που να τους πιστοποιεί ότι έχουν πάει σε έναν τέτοιο και που ασκεί το επάγγελμά του επιστημονικά και όχι σε κάποιον, που είναι πολύ πιθανόν αντί να βελτιώσει να επιδεινώσει ακόμα περισσότερο την ψυχική αλλά και την οικονομική τους υγεία.

Advertisements

10 responses »

  1. Ο/Η coolplatanos λέει:

    Βασική προϋπόθεση για να είναι καλός ένας ψυχοθεραπευτής είναι να έχει ολοκληρώσει ο ίδιος το δικό του κύκλο ψυχοθεραπείας. Δεν αρκεί να έχει δίπλωμα απλά μίας αναγνωρισμένης σχολής. Επειτα το είδος της ψυχοθεραπείας μπορεί να είναι αναλυτικό ή απλά συμβουλευτικό. Δεν κάνουν όλοι οι ψυχοθεραπευτές αναλυτική ψυχοθεραπεία. Κατά κύριο λόγο αναλυτική κάνουν οι ψυχίατροι που έχουν παράλληλα τελειώσει και ιατρική. Οι του newage που παραπέμπεις από όσο έχω δει σε κάποιες εδώ εκδόσεις δανείζονται θεωρητικές μεθόδους κυρίως από τη γιουγκική σχολή και πρακτικές από διάφορες εναλλακτικές μεθόδους. Ομως αγαπητέ μου ντροπαλέ επειδή κάτι τυχαίνει να ξέρω παραπάνω στο πρακτικό επίπεδο: Βασικότατη προϋπόθεση για θεραπεία οποιουδήποτε προβλήματος είναι η βαθιά επιθυμία του «ασθενούς» να θεραπευθεί και ένα υγιές ψυχικό κύτταρο. Ετσι θα μπορούσε να θεραπευθεί ακόμα και αν τον ξεμάτιαζε η γιαγιά της γειτονιάς του, ή τον διάβαζε ο παπάς, ενώ δεν θα τα κατάφερνε ακόμα και αν πήγαινε στον καλύτερο επιστήμονα ψυχολόγο ή ψυχίατρο. Διότι όταν δεν έχει τη διάθεση να λύσεις το πρόβλημά σου είναι δεδομένο ότι θα επιλέξεις το λάθος πρόσωπο είτε για να κολλήσεις και να τα σκας αναπαράγοντας το βασικό σενάριο της ζωής σου, είτε για να τον οδηγήσεις να σκίσει όλα του τα διπλώματα και να σε πετάξει έξω από το γραφείο του, είτε για πολλούς και διάφορους άλλους λόγους που πάντα θα θυμίζουν το βασικό σενάριο της ζωής σου. Με λίγα λόγια η ψυχοθεραπεία σε ψυχολόγο απαιτεί να μην έχεις σοβαρό πρόβλημα χαρακτηροδομής. Αν έχεις τέτοιο δύσκολα θα θεραπευθούν σε ψυχολόγο και δύσκολα θα βρεις άκρες και θα βγαίνεις μετά να βρίζεις τους ψυχολόγους ως άσχετους, διότι θα αρνείσαι τη βασική προϋπόθεση που θέτει η έναρξη μίας θεραπείας: Ευθύνη για την πρόοδό σου. Ο Θεός ο ίδιος δεν μπορεί να βοηθήσει κάποιον αν δεν θέλει να βοηθηθεί. Διότι οι επιστήμες που αφορούν την ανθρώπινη ψυχή δεν είναι μαθηματικά όπου ένα και ένα κάνουν δύο… Η μεταβίβαση, αντιμεταβίβαση, ασυνείδητο κλπ άλλα που παίζονται μέσα σε ένα τέτοιο σετ είναι τόσο ανεξέλεγκτα που ψεύδεται όποιος ισχυρίζεται ότι τα ελέγχει πλήρως. Απλά είναι τυχερός και θέλει την ηρεμία του και δεν του τυχαίνουν επαγγελματικές ματαιώσεις… με πελάτες… Ο οποιοσδήποτε σοβαρός άνθρωπος σε αυτό το αντικείμενο θα σου έλεγε ότι δεν θεραπεύονται όλα, ούτε από τον ίδιο άνθρωπο όσο καλός και να είναι σαν επιστήμονας. Παίζουν ρόλο πολύ περισσότερα πράγματα από τα διπλώματα…

  2. Ο/Η coolplatanos λέει:

    Συμπληρωματικά: Ενας άνθρωπος ψημένος, με εμπειρία ζωής και κωλοπετσωμένος έστω και με λιγότερα διπλώματα μπορεί να είναι πιο αποτελεσματικός σαν ψυχοθεραπευτής παρά ένας καλά καταρτισμένος θεωρητικά, αλλά άσχετος με τη ζωή συνολικά… Διότι η πράξη από τη θεωρία διαφέρει πάρα πολύ. Αυτό θα στο πουν και βιβλία σχετικά με παθήματα ψυχολόγων όταν πρωτοξεκίνησαν άπειροι και ενθουσιώδεις και θα στο δείξει και η ίδια η ζωή όταν θα βρεις μπροστά σου ίσως ανθρώπους έμπειρους – σοφούς που με μία κουβέντα τους σε καίρια στιγμή μπορεί να ανατρέψουν ολόκληρο το σενάριο της ζωής σου σε θετική κατεύθυνση, εκεί που ένας ψυχολόγος άσχετος με την πραγματικότητα της ζωής μπορεί να ξοδέψει άπειρες συνεδρίες για να πάρει χαμπάρι τι συμβαίνει και να αντιδράσει σωστά. Ασε που υπάρχει και η θεωρία ότι ο πελάτης θα σε οδηγήσει στα λάθη εκείνα που θα τον βοηθήσουν να λύσει τους δικούς του κόμπους. Κι αυτό ειπωμένο όχι από τσαρλατάνους… Ο άπειρος λοιπόν, αλλά καλός επιστήμονας θα νομίζει ότι κάτι δεν κάνει καλά, ενώ ο έμπειρος ενστικτωδώς θα πάει εκεί που θέλει ο πελάτης, αλλά γρήγορα θα αντιληφθεί και τι παίζεται και θα παρατηρήσει τα θετικά αποτελέσματα του «λάθους» χειρισμού. Ο άπειρος απλά θα νιώσει ματαίωση… σαν επαγγελματίας

  3. Ο/Η Ντροπαλός λέει:

    Καλησπέρα,
    γράψατε Βασική προϋπόθεση για να είναι καλός ένας ψυχοθεραπευτής είναι να έχει ολοκληρώσει ο ίδιος το δικό του κύκλο ψυχοθεραπείας. Δεν αρκεί να έχει δίπλωμα απλά μίας αναγνωρισμένης σχολής.
    Εννοείτε, δηλ. να έχει υπάρξει και ο ίδιος «πελάτης» ψυχοθεραπευτή; Δεν είμαι σίγουρος ότι θα συμφωνήσω. Στο ένα άκρο θα σας έλεγα, δηλ. οι χειρουργοί πρέπει να χειρουργηθούν για να χειρουργήσουν; Στο άλλο, το κλασσικό «μάντρα» πολλών φίλων της ψυχανάλυσης: «Εάν δεν ψυχαναλυθείς, δεν μπορείς να κάνεις ψυχανάλυση». Τέλος πάντων, καθώς δεν είμαι βέβαιος και κυριότερα, καθώς δεν είμαι ειδικός, ενδεχομένως να δεχόμουν ότι μία οπτική από την μεριά του πελάτη θα βοηθούσε.
    Είπατε το είδος της ψυχοθεραπείας μπορεί να είναι αναλυτικό ή απλά συμβουλευτικό. Έχω την εντύπωση ότι υπάρχουν και άλλες σχολές επιστημονικά αναγνωρισμένες, όπως φυσικά και άπειρες ψευδεπιστημονικές.
    Θα συμφωνήσω ότι μεγάλο ρόλο παίζει και η επιθυμία του ανθρώπου να θέλει να ξεπεράσει το πρόβλημά του. Πάντως, έχω την εντύπωση ότι πηγαίνοντας κάποιος σε «κανονικό» ψυχοθεραπευτή και όχι new age, ακόμα και στην περίπτωση που θέλει απλώς να επαναλαμβάνει καταστροφικά σενάρια, βρίσκοντας ταυτότητες, ο ψυχοθεραπευτής στην καλύτερη περίπτωση θα τον θεραπεύσει στην χειρότερη θα τού δείξει ότι δεν είναι έτοιμος. (τουλάχιστον θέλω να ελπίζω) Τώρα δεν γνωρίζω, τί σημαίνει «υγιές ψυχικό κύτταρο», αλλά δεν συμφωνώ ότι μόνο η θέληση και η placebo προσέγγιση θα μπορούσαν να τον βοηθούσαν μακροπρόθεσμα. Όσο για τον ιερέα, ρόλος του είναι να μεσολαβεί την συγχώρεση του Θεού, όχι να κάνει ψυχοθεραπεία.
    Θα επαναλάβω, βέβαια, ότι δεν είμαι στον χώρο και πως μεταξύ άλλων το ποστ ήθελε να καταδείξει ότι το υπάρχον πλαίσιο δεν διασφαλίζει κατά την γνώμη μου απολύτως τους πελάτες

  4. Ο/Η Spikon λέει:

    Δύσκολο θέμα. Εξαιτίας της θετικής μου κατεύθυνσης έχω την τάση να τα βλέπω τα πράγματα ορθολογιστικά. Έλα όμως που στα ψυχολογικά προβλήματα δεν είναι έτσι… Μακάρι να μπορούσαμε να πούμε: «Α, επειδή κάνεις αυτό φταίει εκείνο». Γι’αυτό το λόγο κι εγώ πιστεύω πως τέτοιου είδους επιστήμες που άπτονται της ανθρώπινης ψυχολογίας πρέπει να υπηρετούνται απο ανθρώπους που έχουν μελετήσει πολύ αλλά που έχουν κυρίως την διάθεση να ακούσουν.

  5. Ο/Η coolplatanos λέει:

    Από τη μεριά του πάλαι ποτέ πελάτη μίλησα… και από πολύ διάβασμα που χρειάστηκε να κάνω παράλληλα για να κατανοήσω πως δουλεύει όλο αυτό και από συμμετοχή κατόπιν σε σεμινάρια με επαγγελματίες του χώρου. Ναι, η ανάλυση του ίδιου του αναλυτή είναι εκ των ουκ άνευ. Δεν νοείται ψυχοθεραπευτής που δεν έχει κάνει τη δική του ανάλυση και δεν έχει κάνει και εκπαίδευση σε κλινική ψυχολογία μέσα σε κάποιο σχετικό νοσοκομείο. Είναι προϋπόθεση για να του δοθεί άδεια άσκησης επαγγέλματος ψυχοθεραπευτή και παρακολουθείται στις αρχικές του περιπτώσεις πελατών από επόπτη ψυχοθεραπευτή έως ότου φανεί ότι μπορεί να τα καταφέρει μόνος. Ασχετα αν στην Ελλάδα είσαι συχνά ό,τι δηλώσεις… Συμβουλευτική ψυχολογία παρέχουν ίσως όσοι δεν έχουν κάνει ανάλυση της δικής τους προσωπικότητας, αλλά απλά έχουν κάνει κάποιες θεωρητικές σπουδές και έχουν περάσει μόνο από κάποια εργαστήρια ομαδικής ψυχοθεραπείας. Ο ψυχοθεραπευτής όχι απλά πρέπει να έχει κάνει ψυχοθεραπεία πριν ξεκινήσει ο ίδιος να εργάζεται σαν ψυχοθεραπευτής, αλλά ενδιάμεσα δεν αποκλείεται να χρειαστεί να ξανακάνει αρκετές φορές.
    Σχολές διαφορετικών θεωρητικών και πρακτικών προσεγγίσεων υπάρχουν πράγματι πάρα πολλές όχι όλες σε πανεπιστημιακό επίπεδο εν Ελλάδι. Για την ακρίβεια δεν γνωρίζω την πανεπιστημιακή ύλη όπου δεν αρκεί για να εργασθείς σαν ψυχοθεραπευτής, μπορεί να εργαστείς και απλά σε μία διαφημιστική όταν τελειώσεις από εκεί. Δηλαδή οι κατευθύνσεις είναι πολλές. Οταν τελειώσεις το Πανεπιστήμιο πρέπει να βρεις ένα χώρο, κλινική, ανοιχτό κέντρο ή ό,τι άλλο να κάνεις πρακτική άσκηση και παράλληλα τη δική σου ανάλυση και κατόπιν χρίζεσαι ψυχοθεραπευτής. Οσοι ξεκινάνε να κάνουν τέτοια δουλειά απλά με πανεπιστημιακό δίπλωμα είναι σίγουρα τσαρλατάνοι… πίστεψέ με… Διότι ξέρουν από ψυχολογία πελάτη λιγότερα από όσα ξέρεις ακόμα και εσύ που δεν έχεις κάνει ποτέ σου ψυχολογία… Δυστυχώς έχω γνωρίσει και τέτοιους που επιχειρούσαν εν είδη φιλικής παρέμβασης να με συμβουλεύσουν και δεν ξέρανε την τύφλα τους… Περισσότερα καταλάβαινα εγώ από ψυχολογία παρά οι ίδιοι… Είμαι σχετική διότι στα νιάτα μου έχω περάσει και από σχολή κοινωνικών λειτουργών που επίσης για να χειρισθούν περιπτώσεις δεν κάνουν μεν ανάλυση διότι δεν είναι ψυχολόγοι, αλλά εποπτεύονται στην εξέλιξη των περιπτώσεων τους και μέσα στη σχολή υφίστανται μία σειρά από διαδικασίες ώστε να ξεπεράσουν προκαταλήψεις, στερεότυπα κλπ όσο γίνεται. Δεν ξέρω τώρα πια αν ως κρατικές αυτές οι σχολές λειτουργούν με ίδια ποιότητα. Τότε που πήγαινα εγώ ήταν ημικρατικές κάτω από την εποπτεία του Υπουργείου Υγείας. Η μία ανήκε στη ΧΕΝ με υψηλό επίπεδο μαθημάτων, η άλλη στην Εταιρεία Προστασίας Ανηλίκων. Γύρω στο 1980 περίπου έγιναν κρατικές και εντάχθηκαν στα τότε ΚΑΤΕΕ αν θυμάμαι καλά πως λέγονταν. Ομως ξέφυγα από το θέμα. Ναι, ο ψυχοθεραπευτής θα ήταν αδύνατο να δουλέψει σοβαρά αν δεν έχει κάνει ανάλυση δική του. Διότι μέσα στο σετ βγαίνουν θέλει δεν θέλει και δικά του πράγματα στην επιφάνεια. Αν δεν τα γνωρίζει πώς θα τα χειριστεί; Από τέτοιους ατζαμήδες που δεν ολοκλήρωσαν τη δική τους ανάλυση πριν καταπιαστούν με άλλους ανθρώπους έχουν γίνει χοντράδες… Οσο για το υγιές ψυχικό κύτταρο εννοώ ότι όταν απλά έχεις νεύρωση τότε τα πράγματα είναι σχετικά απλά, όταν έχεις ψύχωση δεν είναι καθόλου απλά διότι βασικό χαρακτηριστικό του ψυχωτικού είναι ότι κατά κανόνα (με ελάχιστες ίσως σπάνιες εξαιρέσεις και αν…) ότι δεν παραδέχεται ότι έχει πρόβλημα. Γλαφυρά η διαφορά νευρωτικού με ψυχωτικό είναι ότι ο μεν πρώτος χτίζει παλάτια στην άμμο και το ξέρει, αλλά ο δεύτερος κυριολεκτικά τα κατοικεί… Δεν θέλω να πω περισσότερα και ας με διορθώσει κάποιος πιο ειδικός αν διαβάσει το σχόλιο και θεωρεί ότι έχω κάποιες λάθος πληροφορίες. Αλλά αυτή ήταν η δική μου εμπειρία από το χώρο πριν μερικά χρόνια. Οσο για τον ιερέα όπως λες συχνά χωρίς να το ξέρει κάνει ψυχοθεραπεία όταν τυχαίνει να είναι «σοφός» άνθρωπος όχι σε όλες τις περιπτώσεις. Κατά τα άλλα ψυχοθεραπεία κάνουμε καθημερινά επίσης χωρίς να το ξέρουμε μέσα από τις σχέσεις μας με όλους γύρω μας. Απλά όταν κάποια στιγμή φτάνουμε να είμαστε δυσλειτουργικοί στην καθημερινότητά μας από κάτι που διατάραξε την ψυχική μας ισορροπία χρειάζεται να καταφύγουμε σε ψυχοθεραπευτή για να μην αποδιοργανωθεί περαιτέρω η ψυχική μας υγεία. Για περιπτώσεις αναποφασιστικότητας ή απλής κρίσης σε κάποια θέματα στην αμερική πια από όπου μας έρχονται κι όλες οι μόδες υπάρχει και ο φιλοσοφικός σύμβουλος. Τέτοιος είναι ο συγγραφέας του Πλάτωνα ή πρόζακ.

  6. Ο/Η coolplatanos λέει:

    Οσο για θεωρητικές σχολές θυμάμαι μερικές. Γιουγκική, φροϊδική προσέγγιση που είναι οι επίσημες συνήθως, αντλεριανή, συστημική, από τις νεότερες μάλλον και μεταμοντέρνες αν τα θυμάμαι καλά, υπαρξιστική (νομίζω ιδρυτής ο Ρόλο Μαίη χωρίς να είμαι σίγουρη γιατί η μνήμη μου συχνά με απατά πια, αλλά π.χ. Ιρβιν Γιάλομ ψυχίατρος και συγγραφέας είναι αυτής της θεωρητικής σχολής), θεραπεία τύπου γκεστάλτ (γερμανική νομίζω σχολή), ραϊχική, αντιψυχιατρική (Ρόναλντ Λαιγκ και άλλοι που δεν θυμάμαι), Λακανιστές, γαλλική σχολή και άλλες που τώρα δεν θυμάμαι. Ομως όλα αυτά δεν υπάρχουν σε πανεπιστημιακό επίπεδο στην Ελλάδα. Υπάρχει π.χ. για τους ραϊχικούς σύλλογος που παρέχει εκπαίδευση σε όσους ήδη έχουν τελειώσει κάποια αναγνωρισμένη σχολή. Για την αντλεριανή υπάρχει κάτι ανάλογο. Για τη Γκεστάλτ έκανε και πάλι για ήδη πτυχιούχους και επαγγελματίες ένα εκπαιδευτικό σεμινάριο το ινστιτούτο Γκαίτε. Αρχές δεκαετίας του 90 ήλθε στην Ελλάδα και το dramatherapy από μία βρετανίδα που δίδαξε σε μερικά σεμινάρια. Δεν είναι new age αυτό. Εχει σχέση με προσέγγιση μέσω μύθων για λύση συγκρούσεων, αλλά όχι για ψυχωτικά άτομα, μόνο για νευρωτικά. Ξεκίνησε αρχικά από Αμερική και πάλι σαν τάση. Το αμερικάνικο dramatherapy δίνει περισσότερο σημασία στους ρόλους μέσα σε κάποιο δρώμενο η βρετανίδα, Su jennings έδινε περισσότερο σημασία στη χρήση του μύθου και στη συνέχεια στους ρόλους. Υπάρχουν αυτή τη στιγμή ιδιωτικά κέντρα στην Ελλάδα που λειτουργούν πάλι για πτυχιούχους επαγγελματίες του χώρου, είτε για όσους έχουν τελειώσει κάποια σχολή τέχνης, θέατρο, κεραμική κλπ. Ολοι οι ψυχοθεραπευτές μπορεί να χρησιμοποιούν μία ή πολλές τεχνικές γι’ αυτό κατά κανόνα παρακολουθούν πέρα από τις βασικές τους σπουδές και διάφορες τέτοιες προσεγγίσεις. Διότι δεν «πιάνουν» οι ίδιες τεχνικές σε όλους τους ανθρώπους και σε όλους τους τύπους προβλημάτων. Ο,τι μπορεί να είναι θεαματικά αποτελεσματικό σε κάποιον σε κάποιον άλλο μπορεί να μην επιδράσει καθόλου. Η συστημική δίνει νομίζω ιδιαίτερη σημασία στη διάδραση της σχέσης. Εκεί όμως αν ο θεραπευτής δεν ξέρει καλά τον εαυτό του μέσω ανάλυσης καληνύχτα… Μάλιστα το καλύτερο είναι όταν έχει κάποιος σοβαρό πρόβλημα να απευθυνθεί σε ψυχίατρο. Δυστυχώς στην Ελλάδα όμως οι περισσότεροι ψυχίατροι προτιμούν την τακτική του χαπακώματος είτε υπάρχει ανάγκη είτε όχι. Ελάχιστοι γνωρίζουν από ανάλυση. Γι’ αυτό έχουν κερδίσει έδαφος οι ψυχολόγοι. Η φαρμακευτική αγωγή αν ξεκινήσει επιπόλαια για κάποια ελαφριά περίπτωση στη συνέχεια είναι δύσκολο να βοηθηθεί ψυχοθεραπευτικά, διότι τα χάπια επιφέρουν αλλοιώσεις στην προσωπικότητα του ασθενούς και είναι απίθανο να βγει άκρη…

  7. Ο/Η coolplatanos λέει:

    και τέλος μετά από όλα αυτά τα κατεβατά, πολύ μου αρέσει το template που έχεις βάλει σήμερα. φρέσκο και φωτεινό…

  8. Ο/Η coolplatanos λέει:

    α! και ξέχασα. Οχι ο χειρούργος αναγκαστικά μαθαίνει χειρουργική στου κασίδι το κεφάλι…, αλλά τουλάχιστον έχει κάνει ανατομία πριν και έχει δει τις βασικές δομές του ανθρώπινου σώματος. Ο ψυχοθεραπευτής πως θα κατανοήσει τη δομή ενός άλλου ανθρώπου αν δεν ξέρει καν τη δική του; Νομίζεις είναι απλό το θέμα της αυτογνωσίας; Νομίζεις αρκεί να ξέρεις θεωρητικά πώς αντιδρά κάποιος; Μπορεί να σου έρθει άνθρωπος που να αυτοχαρακιασθεί ή να είναι επιθετικός ή χίλια δύο άλλα. Πώς θα το αντιμετωπίσεις αν δεν γνωρίζεις τους φόβους σου, τις προκαταλήψεις σου, τις ανασφάλειες σου, τα δικά σου στερεότυπα κλπ. πάνω στα οποία ο ασθενής για να αμυνθεί μπορεί να παίξει μαζί σου και να σου κάνει τα νεύρα τσατάλια μέσα σε δευτερόλεπτα και να βγεις κουρέλι από τη συνεδρία. Το ότι μαθαίνεις θεωρητικά κάτι σημαίνει πως κατανόησες και τι σημαίνει πραγματικά; Κάνεις μεγάλο λάθος. Πώς θα χειρισθείς μεταβίβαση που θα κάνει ο ασθενής συναισθημάτων που αφορούν οικεία του πρόσωπα πάνω σου και πως θα χειριστείς τη δική σου πιθανή αντιμεταβίβαση δικών σου συναισθημάτων στο δικό του πρόσωπο αν δεν έχεις κάνει φύλο και φτερό πρώτα τον εαυτό σου. Το να στείλεις κάποιον να κάνει ψυχοθεραπεία χωρίς δική του ανάλυση πριν είναι σαν να τον στέλνεις ξυπόλητο στα αγκάθια… Φέρνεις παράδειγμα τα περί ψυχανάλυσης. Ναι, κάτι ανάλογο είναι πράγματι. Διότι διαφορετικά αν κάποιος έχει ένα πολύ απλό πρόβλημα δεν θα πάει σε ψυχοθεραπευτή του αρκεί ένας φίλος, ή ένας φιλοσοφικός σύμβουλος όπως σου είπα που απλά θα τον βοηθήσει να βάλει σε τάξη τις σκέψεις του ή και ένας παπάς το ρόλο του οποίου αμφισβητείς. Μερικές φορές η απλή υποτιθέμενη συγχώρεση του παπά αρκεί για να ανακουφιστεί ένας άνθρωπος και να συνεχίσει τη ζωή του κανονικά. Ομως όποιος καταφεύγει σε ψυχολόγο δεν έχει μία απλή κρίση, έχει πολύ πιο χρόνιο πρόβλημα με νευρωτικά συμπλέγματα. Αλλιώς δεν θα χρειαζόταν ψυχοθεραπεία. Ο ψυχολόγος δεν είναι απλά παίρνω ένα χάπι και μου περνάει ο πονοκέφαλος. Σπάνια είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζονται έτσι απλά με δύο τρεις επισκέψεις. Οταν χρειάζεσαι μόνο δύο τρεις επισκέψεις σημαίνει ότι μπορούσες ακόμα και να τις αποφύγεις διότι δεν είχες πραγματικά ανάγκη από ψυχοθεραπεία, αλλά από μία συζήτηση για να ξεδυαλίνεις κάτι μέσα σου.

  9. Ο/Η Κώστας λέει:

    Δεν είναι οι γνώσεις της ψυχολογίας μέσα μου που λειτουργούν σαν αυτοσκοπός, όπως μου είπαν οι περισσότεροι που άκουσαν το απλό απλούστατο αίτημά μου.

    Βλέπω όμως ότι τις ίδιες διαπιστώσεις με την Ψυχολογία, έχουν και άλλες επιστήμες που έχω μελετήσει (και συνεχίζω να μελετώ, επειδή το πεδίο τους είναι ανεξάντλητο):

    – Θεωρητική Μουσική (Αρμονία). «Χρειάζεται κορύφωση για να ενταθεί το ενδιαφέρον σε ένα κομμάτι», «στη συνέχεια χρειάζεται η λύση» (κάτι θυμίζει από την ψυχανάλυση), «όταν δεν μπορείς να λύσεις μία συγχορδία, πρέπει να γυρίσεις στην προηγούμενη να τη διορθώσεις ώστε να μπορέσει να λυθεί η τελευταία» (τραυματικές εμπειρίες παιδικής ηλικίας και θεραπεία τους ώστε το άτομο να μπορέσει να λειτουργήσει στη ζωή του), Το πρόγραμμα του Τμήματος Μουσικών Σπουδών των Πανεπιστημίων Αθήνας και Θεσσαλονίκης περιλαμβάνει περίεργα μαθήματα όπως «Ψυχολογία» και «Ειδικά θέματα ψυχολογίας»

    – Πληροφορική και συγκεκριμένα, Βελτιστοποίηση μηχανών αναζήτησης (Search Engines Optimization), «πρέπει να χρησιμοποιείς τις κατάλληλες λέξεις- κλειδιά για να ανέβει η ιστοσελίδα σου στην κορυφή αναζήτησης αναγνωστών της Google, με κανόνες όπως “βάλε τις έστω λάθος συνδέσεις που κάνει ο πολύς κόσμος στην ομιλία του” ή “βάλε συνομιλίες και επιχειρήματα όπως αυτά που ακούγονται στις μεσημεριάτικες εκπομπές της τηλεόρασης” (επανάληψη νοητικού φίλτρου, υπεργενίκευσης, συμπεράσματος χωρίς επαρκή μαρτυρία, προσωποποίησης που χρησιμοποιούν έντεχνα οι τηλεπαρουσιαστές, και που απλά προέρχονται από τα διδάγματα της «Γνωσιακής Θεραπείας», αλλά χρησιμοποιούνται για μάρκετινγκ).

    Οι Αρχαίοι Έλληνες μάθαιναν 4 επιστήμες συγχρόνως (βλ. Μπαμπινιώτη, Λεξικό για το Σχολείο και το Γραφείο σελ. Τετρακτύς= το σύνολο των διδασκομένων σαν πακέτο επιστημών στην Αρχαία Ελλάδα, γεωμετρία, αριθμητική, αστρονομία και Αρμονία δηλ. μουσική)

    Βλ. Irving Yalom, Η θεραπεία του Σοπενάουερ, σελ. 61 «Το ταλέντο είναι σαν τον σκοπευτή που χτυπάει έναν στόχο, τον οποίο οι άλλοι δεν μπορούν να πετύχουν. Η μεγαλοφυϊα είναι σαν τον σκοπευτή που χτυπάει ένα στόχο, τον οποίο οι άλλοι δεν μπορούν να δουν». Στο Ευαγγέλιο γράφει «εάν σε σκανδαλίζει ο οφθαλμός, εξόρρυξόν τον» (βγάλε το μάτι σου, δηλαδή).

    Δηλαδή, μου κάνει κακό που γνωρίζω καλά μία από τις παραπάνω επιστήμες, που όμως συνδέεται στενά με τη Θεωρητική Μουσική και την Πληροφορική, σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, και μέρος της «θεραπείας» είναι και να πάψω να την γνωρίζω, όπως μου εισηγήθηκαν ορισμένοι, που είδαν με κακό μάτι τις γνώσεις μου;

    Πού μπορώ να βρώ έναν άνθρωπο που να με βοηθήσει (όχι να με πριονίσει στο μέγεθος του συρταριού του για να ταιριάζω με το γραφείο του) αλλά να υλοποιήσω τις σαφείς σαφέστατες υποδείξεις και μέτρα που αναφέρει ο Jeffrey Young στο απλό απλούστατο βιβλίο του «Ανακαλύπτοντας ξανά τη ζωή σας», (για να ξεφύγω από παγίδες/σχήματα όπου δεν με βοήθησαν άλλοι με «θεραπείες»), που το μόνο του μειονέκτημα (του βιβλίου) είναι ότι χρειάζεται και μια ελάχιστη αλλά οπωσδήποτε ανθρώπινη συμπαράσταση θεραπευτή (χωρίς ειδικές γνώσεις ειδικών δύσκολων πολύχρονων θεραπειών που καταλήγουν να ασχολούνται όχι με υπαρκτά προβλήματα αλλά με την «θεραπευτική σχέση»);

    • Ο/Η Ντροπαλός λέει:

      Καλημέρα,
      Δεν γνωρίζω, εάν οι άλλες επιστήμες βοηθούν. Αυτό προφανώς μένει να φανεί μέσα από ευρύτερες μελέτες. Όπως μένει να αποδειχθούν μέσα από μελέτες και διάφορες άλλες ατομικές «τεχνικές» (π.χ εάν εγώ ισχυρίζομαι ότι αντιμετωπίζω τα προβλήματά μου με την τεχνική π.χ να μετρώ τα σύννεφα στον ουρανό, αυτό δεν σημαίνει ότι απαραίτητα θα «δουλεύει» μάλλον για όλους).
      Δεν μπορώ να απαντήσω στην ερώτησή σας. Θα πρέπει να απευθυνθείτε σε ειδικό, ιδιότητα που εγώ δεν κατέχω (βρίσκομαι από την άλλη πλευρά της θεραπευτικής σχέσης). Όχι σε κάποιον, που παριστάνει τον ειδικό. Και εδώ βρίσκονται οι δυσκολίες, που αναπτύχθηκαν ως προβληματισμός στο συγκεκριμένο ποστ.
      Υποθέτω ότι ο ειδικός θα πρέπει να οριοθετήσει σαφώς το όποιο αίτημα με σκοπό να βοηθήσει και όχι για να ταιριάξει τον πελάτη «στις διαστάσεις του συρταριού του» και να παρουσιάσει τάχα επιτυχία.
      Το βιβλίο το έχω διαβάσει και εγώ, αλλά σε κάποια σημεία με δυσκόλεψε να το δουλέψω μόνος μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s