Σκηνικό: Τραπέζι, επίσημο ή ανεπίσημο-δεν έχει σημασία. Τρως, πίνεις, κουβεντιάζεις περνάς καλά. Σε κάποια στιγμή κάτι έρχεται στο τραπέζι, ας πούμε λίγο τυρί και αυτομάτως σού πυροδοτείται ένα θέμα συζήτησης για να ανοίξεις στην ομήγηρη.
«Έφαγα τις προάλλες Camembert/Πυρηναίων/Gruyere/Provolone (βάλτε ό,τι θέλετε) και το βρήκα νόστιμο τυρί». Δεν έχεις προλάβει να προφέρεις το «νόσ»
από το νόστιμο και τα επιτιμητικά βλέμματα πέφτουν επάνω σου. Εάν τα βλέμματα έβγαζαν κεραυνούς, όπως στα κόμικ και στα κινούμενα σχέδια, σίγουρα θα σε είχαν αποπλήξει. Εάν οι συνδαιτημόνες σου είχαν πρόσβαση στα ΜΜΕ θα καλούσαν σε πάνδημο διαδήλωση και θα στηλίτευαν τους κακούς ξένους, που με την εκμαυλιστική τους σαγήνη σε παγίδεψαν μακριά από το πατρώο τυρί. «Η φέτα είναι το καλύτερο τυρί» θα πει ο ένας. «Η φέτα αναγνωρίσθηκε από την ΕΕ» (όποτε μας συμφέρει η ΕΕ είναι καλή, όποτε όχι να πάνε να χαθούν οι «Κουτόφραγκοι») λέει ο άλλος. «Η παρασκευή της φέτας περιγράφεται στον Όμηρο. Είναι, λοιπόν, ιστορικό και αρχαίο τυρί, πώς και προτιμάς άλλα τυριά, ω σχετλίε;» (εκεί ανταπάντηση για να τους πειράξεις, είναι να τους πεις-εάν θυμάμαι καλά- ότι τυροκομική παρασκευή περιγράφεται στις δραστηριότητες του Πολυφήμου, ενός πλάσματος, που μάλλον θα το έλεγες «βάρβαρο»). «Οι ξένοι δεν έχουν τυριά! Πρόκειται για ψευδοκατασκευές με πατάτα». «Οι ξένοι πληρώνουν τα ΜΜΕ, για να διαφημίζουν τα τυριά τους, τούς κάνουν και μαγκιώρική συσκευασία και σού πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες». Ανάλογη συζήτηση, εάν τύχει και τους πεις ότι δοκίμασες πχ ιταλικό ή ισπανικό λάδι. Το ξένο είναι πάντα ελλατωματικό. Δεν σε προφυλάσσει από τον καρκίνο και από τα καρδιαγγειακά νοσήματα. Έχει νόθες προσμίξεις, με άλλα έλαια χαμηλής-φυσικά-ποιότητας, ίσως και με ορυκτέλαια.
Προσοχή, εσύ ποτέ δεν είπες ότι το Χ ξένο τυρί είναι καλύτερο από την φέτα, ή το ελληνικό λάδι χειρότερο από το ξένο. Δεν υποτίμησες την εθνική παραγωγή στα αντικειμενικά της σημεία, μόνο και μόνο για τον λόγο ότι είναι ελληνική (υπάρχουν διάφοροι λόγοι «περιφερειακοί», που οδηγούν σε έκπτωση αξίας, αλλά θα αναφερθούν παρακάτω). Ούτε έδωσες αξία στο ξένο, διότι είναι ξένο (κατοπτρικά και εδώ υπάρχουν «περιφερειακοί» λόγοι, που δίνουν συγκριτική υπεραξία). Είπες απλώς ότι βρήκες κάτι νόστιμο. Οι άλλοι είναι, που σαν τις λεχώνες σκύλες, που υπερασπίζονται τα κουτάβια τους, ξιφουλκούν για να προστατεύσουν την γευστική τιμή του έθνους.
Διαβάζεις ένα έντυπο, βλέπεις μια εκπομπή στην τηλεόραση ή την ακούς στο ραδιόφωνο. Θέμα της η έκφραση του θρησκευτικού συμαισθήματος στην (ελληνική) Ορθοδοξία. Διαβάζεις, διαβάζεις, διαβάζεις. Ακροάζεσαι, ακροάζεσαι, ακροάζεσαι. Παρακολουθείς, παρακολουθείς, παρακολουθείς και μένεις με την απορία για το πώς τελικά εκφράζεται αυτό το θρησκευτικό συναίσθημα. Το μόνο, που μαθαίνεις είναι για την έκφραση του θρησκευτικού συναισθήματος των Καθολικών και Προτεσταντών, που φυσικά είναι ελλαττωματικό. Η προοπτική στις εικόνες τους στερείται πνευματικότητος, τα αγάλματά τους είναι τρισδιάστατα υλικά αντικείμενα, συνεπώς δεν μεταδίδουν στον πιστό την αίσθηση της υπέρβασης. Η πολυφωνική τους μουσική
κοσμική επίδειξη και όχι ύμνος προς το Θείο.
Μήπως, όμως, αντί να ψάχνουμε τα υπαρκτά ή φανταστικά ελλαττώματα των άλλων θα ήταν καλύτερο να τονίζαμε τα δικά μας προτερήματα, προσπαθώντας παράλληλα να διορθώσουμε τα όποια ελλαττώματα. Στην έκφραση του θρησκευτικού συναισθήματος πχ: δεν θα ήταν καλύτερο να ασχοληθούμε με την πνευματική, αισθητική και καλλιτεχνική σημασία των βυζαντινών εικόνων, αντί να ασχολούμαστε με το πώς θα υποτιμήσουμε την Δυτική Χριστιανική εικαστική έκφραση; Γιατί να μην προβάλλουμε την λιτή «δωρικότητα» του Βυζαντινού ομοφωνικού μέλους (το οποίο πρέπει να το επαναφέρουμε στην «δωρικότητά» του, διότι δυστυχώς πλέον η ψαλμωδία έχει καταντήσει νταλκαδιασμένος αμανές), αντί να προσπαθούμε να βγάλουμε προβληματικό το δυτικό; Τέλος, μήπως πρέπει να μας προβληματίσει η ακινησία στην έκφραση του θρησκευτικού συναισθήματος; Ακόμα περισσότερο, μήπως πρέπει να μας προβληματίσει η εκγραφειοκρατισμός της θρησκευτικής αρχιτεκτονικής; Σε αντίθεση με παλαιότερα, όπου υπήρχαν διαφορές στην θρησκευτική αρχιτεκτονική, οι οποίες, προφανώς, έδεναν αρμονικά με το τοπίο, σήμερα είτε στην Κέρκυρα και την Κεφαλονιά, είτε στην Ρόδο, τις Κυκλάδες, την Αθήνα, την Θεσσαλία κλπ, την ίδια Εκκλησία θα δει κανείς. Άντε το πολύ πολύ στις Κυκλάδες να είναι ασβεστωμένη. Δημιουργείται η εντύπωση, ότι έγινε κάποτε κάποιος αρχιτεκτονικός διαγωνισμός/ανάθεση μελέτης, έγκριση και μετά η ακινησία. Καμιά κίνηση για πρωτοτυπία, για διαφοροποίηση. Το διαφορετικό φέρνει φόβο. Το ίδιο, το απαράλλακτο και ακίνητο είναι μεν ασφαλές, αλλά τόσο ασφαλές, που πνίγει ακόμα και αισθητικά.
Ας επιστρέψω από τα υψηλα στα ταπεινά της τραπέζης, με τα οποία ξεκίνησα αυτήν την δημοσίευση. Μία διευκρίνιση: Προσωπικά η φέτα μού φαίνεται απεχθές τυρί γευστικά, όπως και στην όσφρηση. Καλή τη πίστει, δέχομαι ότι είναι υγιεινό τυρί, πού προσφέρει τις απαραίτητες θρεπτικές ουσίες σε όποιον το τρώει. Επιλέγω και τρώω άλλα τυριά. Και εάν σπεύσετε να με κατηγορήσετε ότι επιλέγω ξένα, θα σάς πω το εξής: Ναι τα επιλέγω και δεν ντρέπομαι για αυτό. Επιπλεόν τρώω και ελληνικά τυριά και τα βρίσκω και αυτά νόστιμα: έχω φάει λαδοτύρι Μυτιλήνης, Μανούρι, Κατίκι Δομοκού, Σαν Μιχάλη Σύρου, Γραβιέρα Νάξου, Φορμαέλλα Αραχώβης, Μαστέλλο Χίου κλπ. Μένουν πολλά, φυσικά, που θα ήθελα να δοκιμάσω, είτε αποτελούν τυριά ΠΟΠ
και ΠΓΕ είτε όχι
! Το Χ ξένο τυρί δεν το θεωρώ καλύτερο, αλλά ούτε και χειρότερο από το Ψ ελληνικό. Οποιοδήποτε τυρί είτε ελληνικό είτε ξένο, μού αρέσει ή δεν μού αρέσει από μόνο του και εάν τυχόν το συγκρίνω θα το συγκρίνω με ίδιο τυρί πρωτίστως (πχ παρασκευασμένο από άλλο τυροκόμο) και δευτερευόντως με παραπλήσιο τυρί. Το κριτήριο μου δεν είναι ποτέ η εθνικότητα του τυριού για την ανωτερότητά του γευστική ή οποιαδήποτε άλλη. Και πουθενά δεν έχω δει να είναι δικαιωμένος ο ισχυρισμός ότι τα ξένα τυριά είναι ψευδοκατασκευές με πατάτα. Φυσικά υπάρχουν τυριά, που ενδεχομένως, έχουν μέσα τους πατάτα από την συνταγή τους και το γνωρίζεις ή «τυριά», που δεν είναι τέτοια, αλλά υποκατάστατα τυριού, οπότε και αυτό κανείς πάλι το γνωρίζει!
Η φέτα, πάντως, εγείρει πολλά πάθη. Παλαιότερα ήταν που την αντέγραφαν οι «ξένοι» και η κακιά Ευρωπαϊκή Ένωση δεν την προστάτευε. Τώρα, που έχει αποκτήσει την «στάμπα» του αποκλειστικώς ελληνικού τυριου, η Ευρωπαϊκή Ένωση πάλι φταίει, που δεν εμποδίζει τους αντιγραφείς. Φυσικά, κανείς δεν λέει τίποτα για τις περιπτώσεις Ελλήνων τυροκόμων, που παρασκευάζουν φέτα, χωρίς να τηρούν τις «παραδοσιακές» διαδικασίες, τις απαιτούμενες πρώτες ύλες κλπ. Αξίζει, όμως, να επικεντρωνόμαστε τόσο πολύ στην φέτα; Αυτό το ερώτημα το θέτω διότι:
1) Η φέτα είναι κάποιο γενικό τυρί, που παρασκευάζεται σε όλη την Ελλάδα (και ορθότερα στον ηπειρωτικό κορμό και στην νήσο Λέσβο, κάτι που έκανε εάν θυμάμαι καλά να διαμαρτυρηθούν οι Ιόνιοι τυροκόμοι). Συνεπώς παράγεται μαζικά και δεν θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί gourmet, όπως ένα τυρί, που παράγεται σε τοπικό επίπεδο και όπου θα μπορούσε να κρατηθεί η παραγωγή του σχετικά χαμηλή, ώστε να ανέβει η αξία του και όχι μόνο η χρηματική.
2) Η φέτα είναι τόσο χαρακτηριστικό της Ελλάδας, όσο είναι και ο μουσακάς, το συρτάκι, η χωριάτικη σαλάτα και τα κυκλαδίτικα σπίτια (που φρικάρισα βλέποντας σε tourist shop στην Κεφαλονιά, πήλινο μοντέλλο κυκλαδικού σπιτιού με στάμπα «souvenir from Kefalonia»). Η «χωριάτικη» δεν ξέρω, εάν είναι επινενοημένη, είναι σίγουρα τουριστική παράδοση, το κυκλαδικό σπίτι επίσης, ιδίως, όταν το συναντάς εκτός Κυκλάδων είτε κανονικά είτε σε αντίγραφο. Αντιστοίχως έχει εκτουριστευθεί και η φέτα
3) Δεν αρνούμαι ότι πρέπει να προστατέυσουμε την φέτα ως παραδοσιακό ελληνικό προϊόν, αλλά έχουμε σκεφθεί ποτέ την πιθανότητα ότι καθώς είμαστε επικεντρωμένοι μόνο σε αυτήν για να μην αντιγραφεί ότι ίσως κάποιο ξένο τυροκομείο να φτιάξει πχ Formaella Cheese, made in Sweden ή Katiki Domokou, fabriqué en France, τυριά, που δεν παρασκευάζονται στο σύνολο (σχεδόν) της Επικρατείας, όπως η φέτα αλλά σε πολύ στενότερες περιοχές και άρα θα μπορούσαν να θεωρηθούν σπανιότερα και ακριβότερα;
Σχετικά με το ελαιόλαδο τώρα. Δεν γνωρίζω, ποιό από όλα τα ελαιόλαδα είναι καλύτερο: το ελληνικό; (Και ποιάς περιοχής, άραγε; ) Το ιταλικό, το ισπανικό κλπ; Ούτε πιστεύω αυτούς, που λένε ότι εξ ορισμού τα ξένα ελαιόλαδα είναι νοθευμένα, ενώ τα δικά μας άσπιλα και αμόλυντα. Δυστυχώς, περιπτώσεις νοθείας συναντώνται παντού και δεν νομίζω ότι είμαστε αμόλυντοι από τον «ιό» της. Δεν μπορώ να δικαιολογήσω τους ελαιεθναμύντορες για την συμπεριφορά τους έναντι στο ελληνικό και στο αλλοδαπό ελαιόλαδο, μπορώ- όμως-κάπως να καταλάβω, γιατί το κάνουν. Το κάνουν, επειδή αγαπούν το ελληνικό λάδι (από αγνή αγάπη, μέχρι υλικό συμφέρον, κάτι, που είναι απολύτως δικαιολογημένο). Νομίζω, όμως, ότι το κάνουν με λάθος τρόπο.
Φυσικά, αυτό που πρέπει να υπερασπίσουμε και να προωθήσουμε, χωρίς όμως, να υποτιμήσουμε και δυσφημήσοουμε τα ξένα ελαιόλαδα είναι το καθαρό και μη-νοθευμένο ελαιόλαδο. Όπως και στα τυριά, εκτιμούμε το κάθε ελαιόλαδο για την δική του αξία, το συγκρίνουμε-εάν γίνεται με σχετικά- και δεν αποτελεί η εθνικότητα βάση απόδοσης ευσήμων ή όχι.
Πολύ φοβάμαι ότι στην Ελλάδα, πέρα από την θρεπτική-αντικειμενική αξία του ελαιολάδου δεν ασχολούμαστε με την προστιθέμενη, την οποία θα μπορούσε να δώσει ο κατάλληλος τρόπος προώθησης και εμπορίας του. Ενδεχομένως, να γίνεται αυτό σποραδικά, αλλά έχω την αίσθηση ότι δεν υπάρχει οργανωμένη πολιτική (η οποία, φυσικά, δεν οφείλει τα ταυτίζεται με μία κρατική κεντρικά σχεδιασμένη). Μού δίνεται, λοιπόν, η εντύπωση ότι το ελαιόλαδο στην Ελλάδα γίνεται αντικέιμενο εμπορίας με όρους της μεταπολεμικής Ελλάδας, όπου η ανάγκη ήταν υπεράνω της πολυτέλειας σε
δυσανάλογο βαθμό. Σήμερα, όπου ζούμε σε μία ευημερούσα κοινωνία, παρά τα όσα μάς παρουσιάζουν τα ΜΜΕ, νομίζω ότι είμαστε περισσότερο διατεθιμένοι να πληρώσουμε και την πολυτέλεια. Εκεί νομίζω είναι που χάνει το ελληνικό ελαιόλαδο. Στην προστιθέμενη αξία. Μερικές απλές παρατηρήσεις:
1) Τα ελληνικά ελαιόλαδα μπορεί να είναι καλά, αλλά είναι γενικά. Όταν διαβάζει κανείς ακόμα και κριτικές μεταλλικών νερών, για το ποιό μεταλλικό νερό ταιριάζει με ποιό φαγητό, γιατί να μην γίνει κάτι αντίστοιχο, γιατί να μην φτιαχθεί και μία «μυθολογία» για τα επί μέρους ελληνικά λάδια; πχ της Χ περιοχής είναι καλό για τηγάνισμα, της Ψ για την κατσαρόλα, ενώ της Ω αριστεύει ωμό στις σαλάτες. Φυσικά ουδείς και ουδέποτε, παρά μόνο σε σπάνιες περιπτώσεις θα έχει άπειρα μπουκάλια ελαιολάδου για να μαγειρεύει, το πιθανότερο είναι να έχει ένα και να το βάζει παντού. Το θέμα είναι η προστιθέμενη αξία της μυθολογίας. Σκεφτείτε το cognac. Δεν νομίζω ότι το πίνουν «αποκλειστικά» συνοδεία σιγάρου και γλυκού βαριάς σοκολάτας, αλλά
ο μύθος τού προσδίδει κάποια αίγλη, ότι και καλά δεν είναι ποτό για την κάθε περίσταση, αλλά πρέπει να υπάρχουν ειδικές συνθήκες.
2) Θα μπορούσαμε επίσης να σκεφτούμε την πιθανότητα κάποιων ελαιολάδων «grand crus». Αυτά θα είχαν από μόνα τους ανεβασμένη προστιθέμενη αξία ταυτόχρονα, όμως, η λάμψη τους θα αντανακλόταν και θα έδινε αξία στην απλή-μαζική παραγωγή.
3) Δεν γνωρίζω, εάν η συσκευασία χυτοσιδήρου είναι καλύτερη ή όχι από άλλες, όπως ισχυρίζεται μια εκστρατεία των κατασκευαστών του, αλλά το να βλέπει κανείς τεράστιους τενεκέδες κάνει το προϊόν να μην φαίνεται επιλογής αλλά μαζικό. Βέβαια στα ράφια των σούπερ μάρκετ πολλές φορές βλέπουμε μπουκάλια είτε πλαστικά είτε γυάλινα. Σε αυτά, αλλά και στις συσκευασίες χυτοσιδήρου (που θα μπορούσαμε να κατασκευάσουμε μικρότερης χωρητικότητας) θα μπορούσαμε να παίξουμε με το σχήμα του μπουκαλιού, με την ετικέττα και την γενικότερη γραφιστική απεικόνιση.
Θα υπάρχουν και διάφοροι άλλοι λόγοι και προτάσεις, που ως μη-ειδικός δεν μπορώ να φαντασθώ. Νομίζω, όμως, ότι όλο αυτό το συμπαρομαρτούν σύστημα έξυπνης εμπορίας «δίνει πόντους» σε αλοδαπά ελαιόλαδα, αφαιρώντας από τα δικά μας. Και τους πόντους αυτούς δεν τους απονέμουν μόνο οι ξένοι, αλλά και εμείς στα ξένα ελαιόλαδα

Advertisements

9 responses »

  1. Ο/Η Xavier λέει:

    Κρίνοντας από την ανευθυνότητα, την κουτοπονηριά, την απατεωνιά και τη γενικά στραβή διάθεση του μέσου Έλληνα, σε συνδιασμό με τη μηδενική οργάνωση και τη διαφθορά των υπεύθυνων κρατικών φορέων, είμαι σίγουρος ότι η πλειοψηφία των ελληνικών προϊόντων είναι στην πιο καλή περίπτωση κακής ποιότητας.

  2. Ο/Η Ντροπαλός λέει:

    Μακάρι να μην είναι πλειοψηφικό φαινόμενο όλα αυτά αλλά μειοψηφικό (κουτοπονηριά, στραβή διάθεση κλπ). Το κακό είναι ότι αυτοί, εάν και λιγότεροι είναι πιο «φωνακλάδες» και «νταήδες»
    😦

    • Ο/Η ΝΙΚΟΣ λέει:

      ΕΙΣΕ ΠΟΛΥ ΜΠΟΥΝΤΑΛΑΣ ΚΑΙ ΑΝΙΔΕΟΣ ΤΟ ΠΩΣ ΠΑΡΑΓΕΤΑΙ ΤΟ ΛΑΔΙ . ΑΝ ΘΕΣ ΤΟ ΣΗΖΗΤΑΜΕ . ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΛΑΙΠΑΡΑΓΟΓΟΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΩ 4 ΤΟΝΟΥΣ ΛΑΔΙ΄΄ ΚΑΙΤΟ ΠΟΥΛΑΩ 1.75 ΕΥΡΟ ΤΗ ΚΕΡΔΟΣ ΘΑ ΕΧΩ¨
      ΔΟΣΕ ΜΟΥ ΜΙΑ ΙΔΕΑ ΓΙΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΔΙΑΘΕΣΗΣ . ΕΥΧΑΡΙΣΤΟ ΚΑΙΝΑ ΑΠΟΚΟΡΩΝΟΥ ΧΑΝΙΑ ΚΡΗΤΗ Τ.Κ/73008 (ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΝΟΡΙΣΤΟΥΜΕ, ΜΕΤΑ ΤΙΜΗΣ ΠΑΝΤΛΑΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ¨……περιμαινω απαντιση καιτον τοπο κατγωγη σου ΥΓ.ΤΑ ΠΡΟΊ΄ΝΤΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΓΝΗΣΙΑ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ ΠΡΙΜΕΝΩ ΑΠΑΝΤΗΣΗ…

  3. Τη ράτσα μας την καθαρή την τρέμουν όλοι οι οχτροί!

    Εναλλακτικά:

    Την τυράκλα μας την καθαρή την ξανατρέμουν όλοι οι οχτροί!

    Δυστυχώς το να προσπαθείς να δυσφημίσεις το ανταγωνιστικό προϊόν είναι απείρως ευκολότερο από το να προωθήσεις με θετικό τρόπο το δικό σου. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που η καταστροφή είναι ευκολότερη της δημιουργίας.

    Και φυσικά το εύκολο το ακολουθεί πάντα η πλειονότητα στην χώρα μας, κάτι σαν το εθνικό μας φραπόγαλον ένα πράγμα…

  4. Ο/Η S G λέει:

    «“Έφαγα τις προάλλες Camembert/Πυρηναίων/Gruyere/Provolone (βάλτε ό,τι θέλετε) και το βρήκα νόστιμο τυρί”. Δεν έχεις προλάβει να προφέρεις το “νόσ”»

    η πλακα ειναι οτι η γραβιερα βγαινει μαλλον απο το γκρουγιερ και το προβολονε ειναι ο μπαμπας ενος απο τα λιγα γκουρμε τυρια στην Ελλαδα, το μετσοβονε!

    γενικα για την φετα ολη η φασαρια ειναι ηλιθια νομιζω. Αν θελουμε να κερδισουμε μια μαχη δεν βοηθαει απλα να κερδισουμε τον τιτλο «φετα, προστατευομενη ονομασια» αλλα την ουσια: η ουσια ειναι οτι η ελληνικη παραγωγη φετας ουτε εχει υψηλα στανταρ ουτε φτανει για την Ευρωπη. Σε ολη την ευρωπη κυριαρχει γαλλικη, δανεζικη και γερμανικη φετα. Και αυτο δεν ειναι θεμα τιτλων, ειναι θεμα ανεπαρκειας των ελληνικων εταιρειων.

    σχετικα ειχα γραψει πριν καποια χρονια «το μυστηριο της φετας»

  5. Ο/Η Ντροπαλός λέει:

    @SG
    Η γραβιέρα από το gruyere? Ωχ θα σας εγκαλέσουν για μειωμένη φιλοπατρία, ως γνωστόν τα πάντα είναι ελληνικά
    😉
    Διάβασα το άρθρο για την φέτα. Πολύ ενδιαφέρον.

    Λοιπον, το θέμα δεν είναι τόσο εάν η φέτα είναι καλύτερη ή χειρότερη από το μοδάτο τυρί, αλλά το εάν θέλουμε να είμαστε πρώτοι στο χωριό-με φθίνουσα πορεία- ή πρώτοι στην πόλη
    @Poelsemannen
    Τώρα δε περάσαμε και στην φραπελιά…
    Και όταν σε οργανωμένα εργαστήρια θα έχει απομονωθεί η ελευρωπαΐνη ή όποια άλλη ουσία θα έχουν γίνει κλινικές μελέτες και θα έχουν παρασκευαστεί φάρμακα, εμείς έχοντας αναλωθεί στην ψευδοεπιστήμη, αλλά και αρνούμενοι να ξεπεράσουμε την μιζέρια μας θα τα ρίξουμε όλα στις κακές ξένες πολυεθνικές φαρμακευτικές, που εκμεταλλεύονται τον άρρωστο

  6. Ο/Η coolplatanos λέει:

    http://www.sedik.gr/endocs/paragogi.shtml. Μία ιστοσελίδα για την προβολή του κρητικού ελαιόλαδου. Μπορεί να μην γίνεται ίσως οργανωμένη προβολή, αλλά υπάρχουν επιμέρους προσπάθειες για τη δημιουργία «μύθων». Οτι έχουμε μία τάση να ευχόμαστε να καεί το βίντεο του γείτονα αντί να ευχόμαστε να έχουμε και εμείς ένα είναι γεγονός… Προσωπικά μου αρέσει πάρα πολύ η φέτα, αλλά και όλα τα είδη τυριών ελληνικών και ξένων. Συμφωνώ ότι συχνά την νοθεύουν και εδώ. Οπως συχνά νοθεύουν και το λάδι.

  7. Ο/Η coolplatanos λέει:

    Καλά, δεν είχα τσεκάρει τι είχες βάλει στη λέξη φέτα. Πήγα στη σελίδα και μου τσάκισε τα νεύρα. Αν ήμουν ξένος δεν υπήρχε περίπτωση να αγοράσω φέτα στον αιώνα τον άπαντα μετά από αυτό το εκνευριστικό παιχνίδι…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s