Πριν από μερικές εβδομάδες τελείωσα το βιβλίο Ο Καθηγητής του Πόθου του Philip Roth ,δώρο από την Αναστασία και τον Γιώργο. Μού φάνηκε ενδιαφέρον, δυνατό βιβλίο και ψάχνοντας περισσότερο βρήκα ότι αποτελεί το κεντρικό μέρος μιας τριλογίας: Το ΒυζίΟ Καθηγητής του ΠόθουΤο Ζώο που ξεψυχά. Ο λόγος, που έγραψα το «πριν μερικές εβδομάδες» στην αρχή του ποστ, είναι για να δείξω ότι έχει περάσει κάποιος καιρός και ενδεχομένως να μην θυμάμαι και πολλά πράγματα-το πιθανότερο τα περισσότερα. Είχα και έχω αρκετό δισταγμό να γράψω ένα ποστ, όπου θα σχολιάζω βιβλίο, καθώς δεν είμαι κριτικός βιβλίων, ούτε έχω κάνει λογοτεχνικές σπουδές. Περισσότερο θα είναι μία καταγραφή των εντυπώσεων και των συναισθημάτων.
Εάν και σε λίγα του σημεία είναι -όπως συνηθίζεται να λέγεται- «γλαφυρό» (καλά δεν έχει τις περιγραφές του Μεγάλου Ανατολικού, ούτε και το νόημα του βιβλίου, αλλά και του Μεγάλου Ανατολικού βρίσκεται σε αυτές), το βιβλίο συσσωρέυει (ερωτική) ένταση με τις αναζητήσεις και την οδύνη του καθηγητή Κέπες. Τουλάχιστον, αυτό εξέλαβα ως πυρήνα του μυθιστορήματος: την οδύνη στην αδυναμία δόμησης συναισθηματικών δεσμών, την αδυναμία να συνδυασθούν συναισθηματικοί και σεξουαλικοί δεσμοί ταυτόχρονα, με αποτέλεσμα στο τέλος να καταρρέουν και οι δύο και συνεπώς και ο ήρωας. Ο καθηγητής Κέπες δεν φαίνεται να έχει δισταγμούς, αλλά η απουσία συναισθηματικής επαφής δεν τού επιτρέπει την ευτυχία. Φυσικά δεν υποννοώ ότι εάν είχε λιγότερους δισταγμούς, πως θα είχε καλύτερη συναισθηματική επαφή. Αυτό αποτελεί απλουστευτική και ηθικοπαραινετική και καλά σκέψη-αντίστιξη, όπως το όμορφη και ηλίθια, άσχημη και πανέξυπνη, φτωχός αλλά τίμιος κλπ κλπ.
Είναι οδυνηρή η διαπίστωση του Κέπες και επομένως και του αναγνώστη για τον πόθο του, που πεθαίνει και προφανώς χρειάζεται ανανέωση, όχι τόσο για την Χέλεν (εκεί ήταν μια δυσλειτουργική για αυτόν σχέση), όσο για την Κλαρίσσα. Το βιβλίο τελειώνει με μία στυφή και πικρή γεύση. Αυτό, φυσικά, δεν αναιρεί την αξία του.
Μού άρεσαν επίσης τα τεχνάσματα του συγγραφέα. Μού είναι δύσκολο να τα αναπτύξω ελλείψει τεχνικών γνώσεων, για αυτό και τα παραθέτω συνοπτικά: Ο καθηγητής Κέπες, του οποίου την ζωή διαβάζουμε στο βιβλίο, γράφει στην ουσία ένα βιβλίο-σημειώσεις με την ζωή του προς τους φοιτητές του, το οποίο είναι το ίδιο το βιβλίο που διαβάζουμε (ξέρω σούπα τά έκανα), η δε σχέση του με την Κλαρίσσα έχει αναφορές στην Κυρία με το Σκυλάκι του Τσέχωφ (τουλάχιστον, αυτό κατάλαβα, εάν και την συγκεκριμένη ιστορία δεν την έχω διαβάσει).

Advertisements

3 responses »

  1. […] του Proust είναι θαμών ξενοδοχείου, ο ήρωας του Roth στον Καθηγητή του Πόθουείναι γιος των ιδιοκτητών. Αυτό ως σχόλιο για […]

  2. Ο/Η eleni λέει:

    σαν να ξεχωρίζει πολύ σπαρακτικά και μερικές φορές κωμικοτραγικά, ως εντελώς ανόμοια, έρωτα, ερωτισμό, αγάπη, αληθινές σχέσεις, οικογενειακές σχέσεις.
    σαν το κλειδί για τα άνω … ‘παράνομα ζευγαράκια’ λέξεων, να είναι ο καταναγκασμός.
    η απόρριψη του καταναγκασμού φαίνεται σαν μια μάταιη λύτρωση.
    οι σελίδες για την ψυχοθεραπεία-ψυχανάλυση έχουν επίσης πολύ πλάκα!
    μεγάλη σουπιά ο συγγραφέας…

  3. Ο/Η Ντροπαλός λέει:

    @eleni
    Καλημέρα,
    Υπήρχαν αναφορές στον Καθηγητή του Πόθου στην ψυχανάλυση κλπ; Δεν θυμάμαι καθόλου!!!
    Γιατί ο χαρακτηρισμός σουπιά;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s