Γνωρίζω κάποια κυρία, η οποία επαίρεται ότι ο γιος της (είναι ενήλικος) έχει δυσλεξία. «Μισό», θα μού πείτε. «Εσένα, τί σε ενοχλεί αυτό; Στο κάτω κάτω κάθε μητέρα δεν θα έπρεπε να είναι υπερήφανη για το παιδί της; Δηλαδή, τί υποννοείς, θα έπρεπε να ντρέπεται για το ότι έχει δυσλεξία;» Φυσικά και πρέπει κάθε μητέρα να είναι υπερήφανη για το παιδί της. Βέβαια, οφείλει αυτή η υπερηφάνια να μην την τυφλώνει εμποδίζοντάς την να το βοηθήσει (π.χ στην περίπτωση της δυσλεξίας να πάει το παιδί σε κάποιον ειδικό, όταν δεν βλέπει καλά σε κάποιον οφθαλμίατρο για γυαλιά κλπ). Το θέμα είναι, στην συγκεκριμένη περίπτωση ότι αμφιβάλλω, για το εάν ο γιος της έχει όντως δυσλεξία. Δεν είμαι ειδικός για να ξέρω, τί είναι η δυσλεξία. Δεν γνωρίζω, εάν είναι μια κατάσταση «διακόπτης», δηλαδή, εάν κάποιος έχει ή δεν έχει δυσλεξία ή μια κατάσταση «ροοστάτης», όπου κάποιος να μπορεί να είναι από 0 μέχρι 100% δυσλεκτικός ( επιπλεόν σε αυτήν την περίπτωση, αγνοώ επίσης από ποιό ποσοστό και μετά θεωρείται δυσλεκτικός στο 100% στο 50%, στο 43,124%;) Ούτε και έχω δει το αρχείο της συγκεκριμένης οικογένειας. Όμως, όταν ακούω την κυρία αυτή να λέει: «Ο Βονιφάτιος έχει δυσλεξία, όπως έχω και εγώ» με στυλ, «όπως έχει πάρει την μύτη μου, τα ζυγωματικά του πατέρα του, και τα οφρυκά τόξα του παππού του Σεβαστιανού», αυτό με βάζει σε υποψίες.
Η κυρία αυτή- και δεν είναι η μόνη- έχει πέσει στην εξής παγίδα: θεωρεί την δυσλεξία ως μία κατάσταση, η οποία αποδίδει status. Ως μια κατάσταση, που προσιδιάζει τουλάχιστον στην μέση αστική τάξη και την ξεχωρίζει από τις άλλες. Το ανάλογο, που μπορώ να φαντασθώ είναι η εικόνα του 19ου αιώνα με την φυματίωση να θεωρείται μια «σικ» ασθένεια, κατάλληλη μόνο για μελαγχολικούς ποιητές και για τις «κυρίες με τις καμέλιες» . Βέβαια, η αναλογία αυτή δεν σημαίνει ότι θεωρώ την δυσλεξία ασθένεια, απλώς δεν μπορούσα να βρω κάποιο άλλο παράδειγμα. Επιπλέον, η δυσλεξία δεν έχει τραγικά και καταληκτικά αποτελέσματα.
Νομίζω ότι δεν είναι δύσκολο να φαντασθούμε, γιατί αυτή η κυρία έχει πέσει σε αυτήν την παγίδα. Είναι ο μύθος, που ταυτίζει την δυσλεξία με την μεγαλοφυία και που προσωποποιείται εμβληματικά στο πρόσωπο του Άϊνστάϊν, για τον οποίον, βέβαια, ξεχνάμε ότι δεν ήταν μόνο ο καινοτόμος του 1905, αλλά και ο συντηρητικός των δεκαετιών ’20 και πέρα, ο οποίος, ενδεχομένως και επιρρεασμένος από τις πολιτισμικές συνιστώσες της κοινότητάς του, δεν μπορούσε να χωνέψει την κβαντική ερμηνεία. Η κυρία αυτή σκέφτεται προφανώς, «ο Άϊνστάϊν ήταν μεγαλοφυία, επειδή ήταν δυσλεξικός, συνεπώς και ο γιός μου, που είναι δυσλεξικός είναι και αυτός μεγαλοφυία». Όπως δεν γνωρίζω, για το εάν ο γιός της είναι όντως δυσλεξικός, έτσι δεν γνωρίζω και για το, εάν είναι όντως μεγαλοφυία. Μπορεί και να είναι. Ενδεχομένως και όλοι μας να είμαστε σε κάποιον τομέα μεγαλοφυίες, άσχετα με το εάν είμαστε δυσλεκτικοί ή όχι. Πολύ πιθανόν ο Άϊνστάϊν να είναι εγνωσμένη μεγαλοφυία όχι τόσο, επειδή ήταν δυσλεκτικός, όσο για το ότι μπόρεσε, είχε την τύχη, ενθαρρύνθηκε να ασχοληθεί με κάτι, το οποίο έκανε γνωστή την μεγαλοφυία του. Άραγε, πώς θα ήταν ένας ‘Αϊνστάϊν, ο οποίος αντί για θεωρητικός φυσικός θα ήταν χημικός ή φιλόλογος ή έμπορος κλπ. Μπορεί να ήταν ένας καθημερινός, συνηθισμένος άνθρωπος με τις προσωπικές και επαγγελματικές του επιτυχίες, προφανώς, όμως, δεν θα ήταν μεγαλοφυία, ή ορθότερα δεν θα ήταν αναγνωρισμένη η μεγαλοφυία του, αφού αυτή θα ήταν μία δυνατότητα,
παρά μια πραγματικότητα. Ας σημειωθεί επίσης ότι η μεγαλοφυία είτε εκφράζεται και αναγνωρίζεται είτε όχι, δεν ταυτίζεται με την γενικότερη επιτυχία και ευτυχία στην ζώη. Μακάρι, βέβαια, όλοι μας να καταφέρουμε, τόσο να αναδείξουμε τις δικές μας μεγαλοφυίες, όσο και τα να έχουμε μια ολοκληρωμένη και ευτυχισμένη ζωή. Δεν κρύβω ότι και εγώ είχα πέσει σε αυτήν την παγίδα: «Μήπως είμαι ηλίθιος, που δεν είμαι δυσλεκτικός; Μήπως είμαι και δεν το ξέρω και συνεπώς είμαι το λιγότερο διάνοια; Εξάλλου θα έπρεπε να γράφω κανονικά με το αριστερό (άτιμη εκπαίδευση της δεκαετίας του ’80) και εάν και δεν είναι ευανάγνωστα, μπορώ να γράψω κατοπτρικά με το αριστερό χωρίς βοήθεια ενός καθρέφτη. Επίσης στην ανάγνωση του σχολείου, ακόμα και στο Λύκειο, καθώς προσπαθούσα να διαβάζω «φωναχτά» με την ταχύτητα της «σιωπηρής» ανάγνωσης πηδούσα στην ουσία γράμματα κάποιες φορές σειρές και
ψιλοτραύλιζα. Και λίγες γραμμές πιο πάνω, που πάτησα το πλήκτρο διαστήματος άκαιρα με αποτέλεσμα να βγει ‘κάτ ισαν κια υτό‘ ή που έγραψα κάτι ‘τέτιο‘ και που τα είδα, καθώς ξαναδιάβαζα το κείμενο για να δώ, τί έχω γράψει μέχρι τώρα επιτρέποντάς μου να τα διορθώσει; Τί να σημαίνει αυτό; (χμμ, μάλον ότι η μέθοδος του «γερακιου» στην πληκτρολόγηση δεν αποδίδει)». Δεν το έχω ψάξει, αλλά δεν νομίζω ότι είμαι. Με λίγα λόγια: το να θεωρούμε όσους έχουν δυσλεξία ότι έχουν επίπεδο I.Q απειρικομυρίων, ενώ αυτούς που δεν έχουν ότι έχουν I.Q ραδικιού-φυστικιού είναι απλουστευτικό,
Προφανώς υπάρχουν και οι μεγαλοφυίες και οι μη-μεγαλοφυίες και από τις δύο πλευρές, με την αδύναμη πλευρά (δηλ. οι μη-μεγαλοφυίες) ενδεχομένως να μην είναι τέτοια, απλώς να μην έχει την τύχη να μπορέσει να ξεδιπλώσει και να κάνει γνωστό το ταλέντο της. Ούτε, λοιπόν, πιστεύω ότι το διαχωρικό και το διαχρονικό ιδεατό Hall of Fame απαρτίζεται μόνο από δυσλεκτικούς. Βρίσκονται και πολλοί που δεν είναι. Πάντως, εάν θέλει κανείς να δει την δυσλεξία, είναι προκατειλημμένος δηλαδή να την δει, σίγουρα θα το καταφέρει. Όπως θα δει και το Οιδιπόδειο. Συνεπώς, δεν ξέρω, εάν χρειαζόμαστε περισσότερους ή λιγότερους δυσλεκτικούς. Αυτό, που χρειαζόμαστε είναι δυσλεκτικοί και μη δυσλεκτικοί να έχουν τις κατάλληλες και προσαρμοσμένες για αυτούς μαθησιακές διαδικασίες. Να αναγνωρίζουμε ότι οι μεν και οι δε, κάπου έχουν δυνατότητες και κάπου όχι, (δηλαδή ότι δεν μπορούν να κάνουν οι πάντες τα πάντα) χωρίς το τελευταίο να σημαίνει «πολιτική αποκλεισμού» (και όπου βλέπουμε τέτοια θα πρέπει να κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να την αναιρέσουμε). Δεν χρειαζόμαστε ούτε τον απλουστευτισμό, που καταλήγει σε ρατσισμό από όποια μεριά και εάν το δει κανείς: είτε από την οπτική «οι δυσλεκτικοί είναι κουμπούρες κλπ» είτε από την «οι δυσλεκτικοί είναι ευφυίες κλπ»
Ευτυχώς, σήμερα η δυσλεξία «αναγνωρίζεται» και οι δυσλεκτικοί δεν είναι ούτε οι «στούρνοι», ούτε αυτοί, που «δεν παίρνουν τα γράμματα», όπως έλεγαν κάποτε. Είναι η αναγνώριση, που πρέπει να συντείνει στην όποια αύξηση των ποσοστών της δυσλεξίας. Παλιά, απλώς δεν υπήρχε (ορθότερα υπήρχε, αλλά δεν την βλέπαμε). Δεν φταίει, ούτε το μονοτονικό, ούτε το πολυτονικό, ούτε για το ότι τα παιδιά είναι κολλημένα στις οθόνες των υπολογιστών όλη την ημέρα. Εάν και γενικότερα υποστηρίζω την ιστορική ορθογραφία, αυτή η σημείωση, που λέει ότι γλώσσες με ιστορικές ορθογραφίες οδηγούν σε συχνότερη εμφάνιση της δυσλεξίας (δεν την δημιουργούν) από άλλες, που αντιστοιχούν ένα γράμμα-σύμβολο προς έναν ήχο, μού φαίνεται αρκετά ενδιαφέρουσα και με προβληματίζει. Ομοίως με προβληματίζει και το ότι υπάρχουν γονείς, εκπαιδευτικοί κλπ, που μέλημά τους είναι να πάρουν τα παιδιά
τους την βεβαίωση
, ώστε να απαλλαγούν από τις γραπτές εξετάσεις, αντί να δούν, πώς θα βοηθήσουν ουσιαστικά το παιδί τους. Με αυτήν την συμπεριφορά, όμως, δεν βοηθούν το παιδί είτε είναι είτε όχι δυσλεκτικό. Αντιθέτως, νομίζω, ότι ενδεχομένως το ωθούν προς την τεμπελιά και την «κουτοπονηριά». Έχω μάλιστα και αφηγηματικές εμπειρίες: η θεία μου, της οποίας ο γιος είναι πιστοποιημένα δυσλεκτικός και βλέπει την κατάσταση στις πραγματικές της διαστάσεις, όχι εξιδανικευμένα και φαντασιωτικά, όπως πιστεύω ότι κάνει η γνωστή μου κυρία, που ανέφερα στην αρχή του πόστ, μάς έλεγε κάποτε, ότι οι γονείς κάποιου συμμαθητή του γιού της, την ρωτούσαν πώς κατάφερε να πάρει ο γιος της την βεβαίωση απαλλάγής, έτσι ώστε να
γλυτώσει το παιδί τους τα τεστ και τις εξετάσεις του σχολείου και αργότερα αυτές του Πανεπιστημίου (τόσο τις εισαγωγικές, όσο και τις εντός). Πάντως, εάν και είναι πλεόν αποδεκτό ότι τα περισσότερα παιδιά, που κάποτε τα αποκαλούσαν «χασομέρηδες και τεμπέληδες», δεν ήταν τέτοιοι, αλλά ήταν δυσλεκτικοί, είναι πολύ πιθανόν να υπάρχουν κάποιοι μαθητές, που να είναι ταυτόχρονα τόσο δυσλεκτικοί, όσο και μη-επιμελείς, οι οποίοι χρησιμοποιούν και την δυσλεξία ως αφορμή (π.χ αρνούνται να μελετήσουν κάνοντας χρήση των ενδεδειγμένων για την περιπτωσή τους μαθησιακών διαδικασιών, δικαιολογώντας τον εαυτό τους στους άλλους ότι είναι δυσλεξικοί). Εννοείται φυσικά ότι μη-επιμελείς μαθητές υπάρχουν και στην ομάδ ατων (ώπα! Να
το πάλι!Από περιέργεια ούτε παρακάτω θα τα διορθώσω, εάν τύχουν. Απλώς θα τα «μαυρίσω». Θα αφήσω δε και μερικά από τα επόμενα πόστ «ανεξέλεγκτα» και «αδιόρθωτα») μη-δυσλεκτικών παιδιών.
Πρέπει να σημειώσουμε επίσης ότι ο όρος «δυσλεξία’ από τυος μη-ειδικούς (όπως είμαι και εγώ) είναι ένας όρος-καραμέλλα, ο οποίος μπορεί να αναφέρεται σε ποικίλλες μαθησιακές δυσκολίες ( η δυσλεξία είναι μία από τις μαθησιακές δυσκολίες). Είναι κάτι σαν την κατάθλιωη. Οι μη-ειδικοί χαρακτηρίζουν κάθε συναισθημστική διαταραχή, που σχετίζεται με στενόχωρες σκέψεις ως «κατάθλιψη». Προφανώς επειδή ακούγεται «επιστημονικότερο» από το «μελαγχολία» ή από το «έχει τις μαύρες του».
Είναι, λοιπον, λογική του παραλόγου να θεωρούμε τον δυσλεκτικό ευφυή εκ των προτέρων, αντί να προσπαθούμε να του παρέχουμε μια μαθησιακή διαδικασία κατάλληλη για αυτόν και να κάνουμε μυθολογικές σκέψεις με βάση τον Άϊνστάϊν και άλλους διάσημους δυσλεξικούς. Πέραν του ότι είχαν την τύχη να μπορε΄σουν να εκφράσουν την ικανότητά τους, το αναφέραμε παραπάνω, ξεχνάμε την αντίστοιχη μεγάλη χορεία των μη-δυσλεκτικών. Η ίδια παράλογη λογική βρίσκεται και στην έννοια της «τρελλής μεγαλοφυίας» (ενδιαφέρουσ ακριτική εδώ) ή και σε δηλώσεις του τύπου: «Ατυχώς, ήταν καταθλιπτικός, ψυχωσικός κλπ. Ευτυχώς για εμάς ήταν μεγάλος λογοτέχνης, κάτι που δεν θα συνέβαινε, εάν δεν είχε αυτές τις ιδιότητες». Όπως υποννοεί και η προηγούμενη παράπομπή-και σε αναλογία με αυτήν, κανείς δεν σκέφτηκε ότι η μη-ύπαρξη των καταστάσεων αυτών ενδεχομένως να τον είχαν κάνει
ακόμα πιο μεγάλο λογοτέχνη (ή επιστήμονα ή ό,τι άλλο).
Είναι προτιμότερο να βλέπουμε τις καταστάσεις, όπως είναι και όχι στην βάση ψευδοφιλοσοφικών θεωριών, οι οποίες ούτε είναι χρήσιμες, ούτε και βοηθούν κανέναν.

Advertisements

9 responses »

  1. Ο/Η An-Lu λέει:

    Όπως πολύ σωστά επεσήμανε και ο αστεροειδής στο επόμενο ποστ σου, υπάρχουν και εκείνοι που δικαιούνται κάποιων παροχών λόγω πραγματικής δυσλεξίας, αλλά στην πραγματικότητα ακόμα και στο Πανεπιστήμιο, έχουν την αντιμετώπιση που θα είχαν αν βρισκόντουσαν στην «ελληνική επαρχία» του 1950….

  2. Ο/Η Ντροπαλός λέει:

    Δεν νομίζω ότι λέω κάτι το διαφορετικό. Χρειάζεται πραγματική στήριξη στους ανθρώπους με μαθησιακές δυσκολίες. Ούτε να τους χαρακτηρίζουμε «τεμπέληδες», αλλά ούτε και να τους αντιμετωπίζουμε με τέτοιον τρόπο ώστε να εμποδίζουμε την αυτονομία τους.
    Πω πω και ό,τι έλεγα ότι κανένας δεν έχει σχολιάσει το σοβαρό ποστ
    🙂

  3. Ο/Η Patsiouri λέει:

    Έχει δίκιο η An-Lu, μόνο τη ίστα αναμονής στα Κ.Δ.Α.Υ να δέις θα φριάξεις, άσε που το μέσο πάει σύννεφο…

  4. Ο/Η έκπληκτος λέει:

    οι γονείς κάποιου συμμαθητή του γιού της, την ρωτούσαν πώς κατάφερε να πάρει ο γιος της την βεβαίωση απαλλάγής, έτσι ώστε να γλυτώσει το παιδί τους τα τεστ και τις εξετάσεις του σχολείου και αργότερα αυτές του Πανεπιστημίου (τόσο τις εισαγωγικές, όσο και τις εντός).

    ΤΙ;!;!;!

    Δηλαδή μπορεί να πάρει κάποιος δίπλωμα, χωρίς να δώσει εξετάσεις;!

    Χωρίς να ελεγχθεί αν ξέρει ή όχι την τύφλα του;!

    Και μετά αυτός θα με εγχειρίσει ή θα χτίσει το σπίτι μου;!

    Τρελαθήκαμε εντελώς;

  5. Ο/Η Ντροπαλός λέει:

    Όχι κανείς δεν μπορεί να πάρει δίπλωμα χωρίς εξετάσεις (ή όποιες άλλες μορφές αξιολόγησης υπάρχουν). Όσοι έχουν δυσλεξία εξετάζονται προφορικά και όχι γραπτά, χωρίς να σημαίνει ότι οι εξετάσεις τους είναι ευκολότερες ή δυσκολότερες.
    Ενδεχομένως οι γονείς αυτού του παιδιού να είχαν την ψευδαίσθηση ότι οι εξετάσεις των δυσλεκτικών θα είναι ευκολότερες. Σε κάθε περίπτωση το σκεπτικό τους ήταν μάλλον κουτοπόνηρο και ελπίζω να μην ευοδώθηκε.

  6. Ο/Η southair λέει:

    http://www.archive.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=97. Δες σε αυτή τη διεύθυνση τι είναι πραγματικά η δυσλεξία. Εκτός και αν στην πραγματικότητα ξέρεις και απλά ήθελες να «καταγγείλεις» τη στάση της συγκεκριμένης κυρίας. Θα έπρεπε ωστόσο να έχεις την ευαισθησία να καταλάβεις ότι στη στάση της παίζει ρόλο το γεγονός ότι τα παιδιά που έχουν μαθησιακά προβλήματα όντως είναι περιθωριοποιημένα στη σχολική κοινότητα. Αυτή η περιθωριοποίηση αντανακλά και στους γονείς και έχουν την ανάγκη να αμυνθούν σε αυτήν με κάποιο ευφημισμό. Κάτι ανάλογο με το να λέμε μία αγριεμένη θάλασσα «ειρηνικό ωκεανό» για να ξορκίσουμε το φόβο που μας δημιουργεί. Από την άλλη πράγματι οι δυσλεξικοί επειδή λειτουργούν περισσότερο το δεξί εγκεφαλικό ημισφαίριο από καθαρά βιολογικά αίτια έχουν αυξημένες κάποιες ικανότητες που δεν έχει ο μέσος όρος των ανθρώπων, αλλά αν δεν φροντίσουν οι γονείς να εκπαιδευθούν τα παιδιά αυτά κατάλληλα αυτές οι ικανότητες μένουν αναξιοποίητες.

  7. Ο/Η Ντροπαλός λέει:

    Καλησπέρα,
    όχι δεν γνωρίζω τί είναι η δυσλεξία, για αυτό και σας ευχαριστώ για την παραπομπή.
    Σκοπός μου δεν είναι να καταγγείλω ούτε την δική μου γνωστή κυρία, η οποία ισχυρίζεται ότι η ίδια και ο γιος της-απ ό,τι γνωρίζω επαρκώς κοινωνικοποιημένος- είναι δυσλεκτικοί (αναλύω το εικαζόμενο σκεπτικό της στο ποστ)ούτε την γνωστή της θείας μου. Βέβαια αυτό το «κατάφερε» μού δημιουργεί υποψίες ότι στόχος δεν ήταν η αντιμετώπιση της όποιας μαθησιακής δυσκολίας, ώστε το παιδί να μάθει ουσιαστικά αυτά που μπορούν να τού προσφέρουν το σχολείο, αλλά απλώς να «έχει καλό έλεγχο». Μιά τέτοια αντιμετώπιση, όμως, είναι σε βάρος του παιδιού, το οποίο φυσικά είναι το λιγότερο υπεύθυνο.
    Γενικότερα τώρα, σκοπός του ποστ ήταν να δείξω ότι, εάν στηριζόμαστε σε πραγματικά δεδομένα και όχι σε διάφορα μυθέυματα θα μπορέσουμε να βοηθήσουμε τόσο τα δυσλεκτικά (ή αυτούς, που έχουν άλλες μαθησιακές δυσκολίες), όσο και αυτούς που δεν αντιμετωπίζουν τέτοιου είδους προβλήματα.

  8. Ο/Η Sam λέει:

    αν και καθυστερημένα (τώρα έτυχε να διαβάσω το post) συμφωνώ με σένα Ντροπαλέ, σε αρκετά σημεία, και καταλαβαίνω τον σκοπό του post σου, αλλά συμφωνώ και 100% με τον southair.

    Δεν μπορούμε να πούμε ότι οι δυσλεκτικοί είναι όλοι ιδιοφυΐες …. Μεγάλα μυαλά υπάρχουν σε όλες τις κοινωνικές ομάδες (αν θέλετε να το πω έτσι και να βάλω ταμπέλες όπως συνηθίζεται… αν και μένα δεν μαρέσει καθόλου) αλλά είναι γεγονός ότι οι δυσλεκτικοί σκέφτονται με άλλο τρόπο από τον κοινό! έχουν την δικιά τους φιλοσοφία στη σκέψη!

    ξέρω και δυσλεκτικά άτομα και «δυσλεκτικά στα χαρτιά»! για να είμαι ειλικρινής μου κάναν και μένα οι δικοί μου την πρώταση να βγάλω ένα χαρτί (δεν ξέρω αν εννοούσαν νόμιμα ή όχι, μικρός ήμουν δεν με απασχολούσαν τα «νομικάς» χεχεεχε) αλλά δεν δέχτικα… γιατί? με απασχολούσαν «τα κοινονικά»…. για πολλούς λόγους, καθαρή συνείδηση, ειλικρίνεια, περιττή ανησυχία κ.α.

    βέβαια το ότι είμαι ανορθόγραφος παρότι προσπαθώ να βάλω μια τάξη στην ορθογραφία μου, ήταν πάντα αφορμή για να σχολιάζουν, έστω και καλοπροαίρετα φίλοι μου, αλλά δεν παύω να νιώθω άβολα γιαυτό!
    (για το post μου αλλά και για άλλα ας είναι καλά ο firefox με το ορθογραφικό του λεξικό χεεε)
    σήμερα βέβαια παρά τις προσπάθειες μου να αναπληρώσω κάποια μαθησιακά κενά,μπορώ να πω πως διαπιστώνω ότι ίσος και να είμαι δυσλεκτικός με μεγάλη μου έκπληξη, τυχαία βλέποντας μια ενημερωτική εκπομπή για το θέμα και βλέποντας να περιγράφουν αρκετά από «τα ελαττώματά μου» … anyway δυστυχώς μέσα από το παραπάνω post εκτός από σωστά πράγματα, πηγάζει και αυτή η μόνιμη αντιπαράθεση στην διαφορετικότητα, που έχουμε σαν άνθρωποι, και δυστυχώς είναι παιδιάστικη και δεν ωφελεί σε τπτ να χαρακτηρίζουμε και να υποβαθμίζουμε κάποιους ανθρώπους….

    ξέρω Ντροπαλός δεν το ήθελες, αλλά μάλλον σου βγήκε…. χεχεχεε

    ας είμαστε ειλικρινείς τουλάχιστον!δεν είμαστε όλοι ίδιοι αλλά να μην θέλουμε να είμαστε και τελείως διαφορετικοί!είμαστε άνθρωποι στο κάτω κάτω!

  9. Ο/Η Ντροπαλός λέει:

    @Sam
    Καλημέρα,
    Δεν νομίζω ότι από την δημοσίευσή μου πηγάζει αντιπαράθεση προς την διαφορετικότητα. Εξάλλου, έγραψα μεταξύ άλλων ότι θα πρέπει δυσλεκτικοί και μη-δυσλεκτικοί να έχουν τις κατάλληλες για αυτούς μαθησιακές διαδικασίες.
    Με αυτό, που διαφωνώ είναι με την χρήση της δυσλεξίας ως στοιχείο «status». Κατανοώ την προσπάθεια των γονιών να ενισχύσουν τα πραγματικώς δυσλεξικά παιδιά τους, τα οποία βιώνουν την περιθωριοποίηση στα πλαίσια του σχολικού περιβάλλοντος, αλλά ενδεχομένως αυτή η ενίσχυση να μην τα βοηθά πραγματικά. Να είναι ενστικτώδης, παρά μελετημένη αντίδραση. Ενδεχομένως, λοιπόν, να υπάρχουν άλλοι τρόποι καταλληλότεροι για να ενισχυθεί η αυτοπεποίθησή τους κλπ. Και φυσικά δεν θα πρέπει να ξεχνάμε το ουσιαστικό (κατάλληλες μεθόδους μάθησης-το ξέρω επαναλαμβάνομαι).
    Στην περίπτωση παιδιών, που δεν είναι δυσλεξικά, αλλά οι γονείς τους θέλουν να τα παρουσιάζουν τέτοια, για λόγους status και διαφοροποίησης, δεν θα ήταν καλύτερο να καλλιεργούν τα ταλέντα και τις ικανότητές τους εκεί, που πραγματικά διαφοροποιούνται από το να έχουν μία ψευδή διαφοροποίηση μόνο και μόνο για το status;
    Εν τέλει δυσλεκτικοί και μη-δυσλεκτικοί, έξυπνοι, κουμπούρες, διάνοιες, τεμπέληδες, αγαθοι και πονηρόι είμαστε άνθρωποι: ίδιοι και διαφορετικοί ταυτόχρονα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s