Καθώς σιγά σιγά μπαίνουμε στο Φθινόπωρο (μπήκαμε και τυπικά αστρονομικά, πριν από λίγες ημέρες, εάν δεν κάνω λάθος-βέβαια πολλές φορές ο καιρός είναι σκοτσέζικο ντους με βροχές και κρύο και μετά με αφόρητη ζέστη), αρχίζουμε αντιστοίχως να αποζητούμε και την συντροφιά των αφεψημάτων. Η επιλογή της λέξης δεν είναι τυχαία. Δείχνει εκτίμηση σε αυτά τα ροφήματα σε μια κοινωνία, η οποία φαίνεται να τα έχει απαξιώσει είτε ως παλαιομοδίτικα, είτε προς χρήση μόνο σε περιπτώσεις ασθενειών. Για αυτό και την αγνοεί και τα αποκαλεί περιληπτικά ως «τσάγια». Από την άλλη, βέβαια,
σιγά σιγά βλέπουμε να επανεμφανίζονται και με καινούριους συνδυασμούς. Καθώς ο Ντροπαλός έχει πρόβλημα με τον καφέ (μπορεί να πιεί μόνο με την μορφή του «παιδικού», δηλαδή λίγος καφές σε τουλάχιστον ένα ποτήρι γάλα), που του φέρνει ενοχλήσεις στο στομάχι, το τσάϊ, η ζεστή σοκολάτα, και τα αφεψήματα αποτελούν τις επιλογές του. Δεν αισθάνεται λύπη, που δεν μπορεί να πιεί καφέ. Ενδεχομένως να αισθάνεται και τυχερός σε σχέση με άλλους, οι οποίοι προσκολλημένοι στον καφέ δεν έχουν ανακαλύψει την ομορφιά άλλων ροφημάτων. Στενοχωριέται, βέβαια, που όταν πάει σε μαγαζιά έξω, σπάνια θα βρει ένα πραγματικά καλό τσάϊ (όσο για τα λοιπά αφεψήματα, δεν γίνεται καν λόγος), ευτυχώς, βέβαια, δεν τον κοιτουν με συμπόνια νομίζοντας ότι είναι άρρωστος και δεν θα του φέρουν τσάϊ κατώτερης επιλογής. Το τελευταίο, βέβαια, όχι πάντα και του έχει συμβεί και σε -υποτίθεται-καλά μέρη.
Τα αφεψήματα ξυπνούν διάφορες αναμνήσεις. Και φυσικά δεν μπορώ να μην αναφερθώ στην ηδονή ενός ζεστού τσαγιού συνοδεία μπλίνι ή τηγανιτών (με ξύσμα λεμονιού, περιχυμένων με μέλι και πασπαλισμένων με κανέλλα).
Σχετικά με το τσάϊ, το «ευρωπαϊκό» εννοώ, νομίζω η καλύτερη παρασκευή εξαρτάται από τα εξής: να βάλουμε το φακελάκι στο νερό (υποθέτω ότι οι περισσότεροι παίρνουν φακελάκια και όχι χύμα) και όχι να χύσουμε το νερό μέσα από το φακελάκι. Η τελευταία τεχνική με το νερό να περνά ορμητικά από το φακελάκι θα κάνει το τσάϊ να βγάλει κάποιες «ίνες», οι οποίες θα το πικρίσουν. Για αυτό και πρέπει να είμαστε προσεκτικοί ώστε και αφήνοντας το φακελάκι να μην ξεχαστούμε και με την πάροδο του χρόνου ξαναβγούν αυτές οι ίνες. Επιπλεόν, εάν το πίνουμε με γάλα, η ανάμιξη τσαγιού και γάλακτος είναι καλύτερη όταν το γάλα υπάρχει ήδη στο φλυτζάνι και όχι το αντίστροφο. Η δική μου συνταγή είναι:
1) Βάζω ζάχαρη στο φλυτζανι (και γάλα, όταν θέλω).
2) Βράζω το νερό.
3) Το χύνω στο φλυτζάνι ( είναι αλήθεια ότι όταν έχω επιλέξει να πιω τσάϊ με γάλα, αυτό που βλέπω σε αυτήν την φάση στο φλυτζάνι μου δεν είναι ότι καλύτερο. Ο στόχος, όμως, είναι το βέλτιστο τελικό αποτέλεσμα.).
4) Βάζω το φακελάκι του τσαγιού και το αφήνω να απελευθερώσει την ουσία και το άρωμά του μέχρι να πάρει ένα «κανελλί» χρώμα (περίπου στο χρώμα παγωτό μόκκα, όταν το πίνω με γάλα).
Υπάρχουν φυσικά και επαγγελματικές οδηγίες για το τέλειο τσάϊ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s