Εγώ ερχόμουν από εδω και εσύ από εκεί. Ήταν επόμενο, λοιπόν, να βρεθούμε πρόσωπο με πρόσωπο. Είμαι βέβαιος ότι κατάλαβες, πως με το που το βλέμμα μου συνάντησε το πρόσωπο και το σώμα σου αισθάνθηκα την καρδιά μου να χτυπά πιο δυνατά. Μπορεί να με μαγνήτισες εσύ ή κάτι που φορούσες ή μια κίνηση που έκανες. Σίγουρα τα ρούχα, που θα φορούσες, θα σε κολάκευαν. Αλλά όλα αυτά, εσύ δεν είσαι στο τέλος; Μπορεί να ήταν, το πως άνοιξες την τσάντα σου για να πάρεις το κινητό σου, μπορεί, το πως πέρασες τα χέρια μέσα από τα μαλλιά σου, μπορεί η χάρη με την οποία σήκωσες το χέρι σου, για να δείς τί ώρα είναι. Εάν σε είχε δει ο Μαρσέλ Προυστ, να κοιτάς το ρολόι σου, να σου έιχε αφιερώσει ενδεχομένως καμμιά δεκαπενταριά σελίδες στο Αναζητώντας. Ήξερες επίσης ότι ζητούσα κάτι και μου το έδωσες απλόχερα. διότι γνώριζες ότι:
μαγεύτηκα από τα μάτια σου-δεν σκέφτηκα, «θα της βγαίνουν τα μάτια στο σεξ»,
φαντάσθηκα ότι στα χείλη σου θα μπορούσα να ξεδιψάσω- δεν υπολόγισα την διατομή τους και τί χωρά μέσα τους.
θαύμασα την αρμονία του στήθους σου- δεν είπα από μέσα μου «τι β**** Θεέ μου, ονειρεύομαι «ισπανικά» ταξίδια»
υποκλίθηκα στην όλη ομορφιά σου και υποκλινόμενος θαύμασα τα υπέροχα καλλίγραμμα σου πόδια- δεν σκέφτηκα «τα πόδια της οδηγούν στο μ**** της»
και όταν προσπεράσαμε ο ένας τον άλλον ξέρεις ότι με το βλέμμα μου σε ακολούθησα για να σε αποτυπώσω στον νου μου, όσο καλύτερα γίνεται και για να…
θαυμάσω τα οπίσθιά σου- δεν είπα από μέσα μου «φαίνεται σφιχτό. Είναι έτσι ή την έχει βάλει κάτω κάποιος και την έχει κανονίσει;»
Γι αυτό μου χαμογέλασες απλόχερα. Τα μάτια σου έλαμψαν ακόμα περισσότερο, ρούφηξαν όλον τον ήλιο από τον ουρανό-δεν έσμιξες τα φρύδια, δεν σκυθρώπιασες, δεν απέστρεψες με απέχθεια το βλέμμα σου από το βλέμμα μου. Τα χείλη σου σχημάτισαν ένα διακριτικό, αλλά συνάμα, λαμπερό και φωτεινό χαμόγελο. Όσο για το σώμα σου, δεν προσπάθησες να το εξαφανίσεις μέσα στο πλήθος, ή μέσα γενικότερα μέσα στο περιβάλλον. Όλο σου το είναι μου έλεγε: «Ξέρω ότι σου αρέσω, ότι σε έχω εντυπωσιάσει και μου το έδειξες με τόσο ωραίο τρόπο, που αισθάνομαι κολακευμένη. Με έκανες να αισθανθώ ακόμα πιο όμορφη, απ’ όσο ενδεχομένως να είμαι. Σ’ ευχαριστώ πολύ! Ελπίζω να έκανα την ημέρα σου ακόμα ομορφότερη».
Αμφότεροι είπαμε από μέσα μας: «Αυτό αρκεί. Δεν θέλουμε κάτι παραπάνω, γιατί μπορεί να χαλάσει η μαγεία».
Δεν έχει σημασία, πού σε είδα: μπορεί να ήταν το πρωί στο τραίνο, ή πριν μερικά χρόνια στις διακοπές μου, μπορεί σε εκείνο το ταξίδι στο Όσλο. Ενδεχομένως, τότε που βιαστικά, για να προλάβεις το μάθημα, ανέβαινες τις σκάλες στο πανεπιστήμιο, ενώ εγώ χαλάρωνα πίνοντας καφέ στο κυλικείο ή έφευγα από τα δικά μου μαθήματα. Ούτε έχει σημασία τό πότε: μπορεί να ήταν χθές, πριν δέκα ημέρες, πριν δέκα χρόνια. Μπορεί να είναι και αύριο, μπορεί και σε κάποια άγνωστη στιγμή στο μέλλον.
Το πιο πιθανόν, είναι να μην ξανασυναντηθούμε ποτέ: Όμως, για αυτό το σπάραγμα ευτυχίας, που μου χάρισες σε ευχαριστώ πολύ!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s