Νομίζω ότι πρέπει να προβληματισθούν όλοι με την καταγγελία, που έγινε από το Υπουργείο Ανάπτυξης, ότι καταναλωτική οργάνωση σκοπίμως χαμήλωσε τις περσινές τιμές βάσης σε ορισμένα σχολικά αγαθά, έτσι ώστε να φανεί πως φέτος οι αυξήσεις είναι υπέρογκες. Φυσικά δεν μπορούμε να καταδικάσουμε την συγκεκριμένη καταναλωτική οργάνωση, πριν να αποφασίσουν τα έχοντα αυτόν τον ρόλο όργανα, δηλ. τα Δικαστήρια. Ας μην ξεχνούμε ότι ισχύει το τεκμήριο της αθωότητας. Γενικότερα δε, δεν μπορούμε να καταδικάσουμε ευρύτερα τις οργανώσεις των καταναλωτών.
Όμως, εάν όντως «πειράχθηκαν» οι περυσινές τιμές, γιατί να έγινε; Ποίοι θα μπορούσε να ήταν οι λόγοι; Πολύ πιθανόν το ανθρώπινο λάθος, η αφηρημάδα και η αμέλεια. Θα μπορούσε, όμως, να υπάρχει και το σκεπτικό να χτυπηθούν οι επιχειρήσεις ως κακές, κερδοσκοπικές κλπ. Να επιβεβαιωθούν οι πεποιθήσεις μας, τις οποίες χαϊδεύουν και προκαλούν τα ΜΜΕ και κυρίως η τηλεόραση: οι επιχειρήσεις είναι κακές, κρατούν φυλακισμένα τα προϊόντα, που δικαιωματικά μας ανήκουν και πάνω από όλα μας τα παρέχουν ελλατωματικά. Ακόμα, βέβαια, το ζήτημα δεν είναι εάν πειράχθηκαν τα στοιχεία. Αυτό μένει να αποδειχθεί με τους σύννομους τρόπους. Όχι από παράθυρα και μπαλκονόπορτες. Με αφορμή, πάντως, το συγκεκριμένο θέμα πληροφορηθήκαμε ότι οι καταναλωτικές οργανώσεις επιδοτούνται από το Κράτος και από την Κοινότητα. Το σκεπτικό λέει είναι για να μην χρηματοδοτούνται-δωροδοκούνται από τις επιχειρήσεις και δεν μπορούν να τις κρίνουν αντικειμενικά.
Λοιπόν, σε όλα αυτά υπάρχει κάτι που δεν μου αρέσει. Κάτι, που νομίζω ότι χρειάζεται να μας προβληματίσει περισσότερο από την πρόσφατη καταγγελία. Πρακτικά, τίποτα δεν μπορεί να εμποδίσει μία επιχείρηση να χρηματοδοτήσει μία οργάνωση καταναλωτών. Σύμφωνοι, δεν θα την χρηματοδοτήσει η ίδια η επιχείρηση, αλλά ο μεγαλομέτοχός της. Ενδεχομένως, εάν δεν θέλει να φανεί ούτε και αυτός -ή εάν υπάρχουν κωλύματα-, να δώσει κάποιο bonus στους εργαζόμενούς της και να τους ζητήσει μέρος αυτών να δοθεί στην καταναλωτική οργάνωση. Συνεπώς, δεν νομίζω ότι υπάρχει καμμιά «αντικειμενική»
επιτυχία στην ουσιαστική μη-εμπλοκή των επιχειρήσεων. Ακόμα χειρότερο είναι το σκεπτικό: οι επιχειρήσεις αντιμετωπίζονται εξ ορισμού, εάν όχι ως ένοχες, τουλάχιστον ως ύποπτες. Για αυτό, ενδεχομένως πέρα από την γραφειοκρατία, να υπάρχει μεγάλη διστακτικότητα να γίνουν επενδύσεις στην Ελλάδα. Γιατί να κάνει κάποιος μια επένδυση, όταν αντιμετωπίζεται εξ ορισμού ως ύποπτος;
Έτσι, λόγω αυτής της ιδεοληψίας μας, οι καταναλωτικές οργανώσεις χρηματοδοτούνται από το Κράτος και την Κοινότητα, αντί να βασίζονται στις συνδρομές των μελών τους. Και το ζήτημα δεν είναι ότι συνεισφέρουν αναγκαστικά και φορολογούμενοι πολίτες, οι οποίοι δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον για να συμμετάσχουν. Το ζήτημα είναι ότι λόγω της ιδεοληψίας μας, προτιμούμε οι καταναλωτικές οργανώσεις να εξαρτώνται από το Κράτος. Να είναι υποταγμένες σε αυτό. Με αυτόν τον τρόπο, όμως, πόσο είναι δυνατόν να τις εμπιστευόμαστε; Πόσο μπορούμε πλέον να τις εμπιστευόμαστε, όταν επιβραβεύουν την Χ επιχείρηση και καταδικάζουν την Ψ; Ο υπαρκτός κίνδυνος της υποταγής στα επιχειρηματικά συμφέροντα αποσοβήθηκε με την υποταγή στο Κράτος. Ωραία λογική: είναι σαν να εκμηδενίζεις τον κίνδυνο ενός καρδιακού επεισοδίου καταστρέφοντας τους νεφρούς. Με λίγα λόγια: χρειάζεται κάποια άλλη «συνταγή», ώστε οι οργανώσεις αυτές να μην είναι υποταγμένες, ούτε στο Κράτος, αλλά ούτε και στα επιχειρηματικά συμφέροντα.
Ανοίγοντας λίγο παραπάνω το θέμα αξίζει να αναρωτηθούμε, μήπως το Κράτος (και η Κοινότητα) χρηματοδοτούν και άλλες εθελοντικές ενώσεις πολιτών; Εάν συμβαίνει αυτό, τότε πρόκειται για την αντίφαση της «κρατικής κοινωνίας των πολιτών». Είναι δείγμα ότι οι πολίτες αισθάνονται αδύναμοι να οργανωθούν και χρειάζονται κάποιον να τους προστατεύει ή αντίστροφα ότι το Κράτος δεν μπορεί να εμπιστευθεί τους ίδιους του τους πολίτες. Ας είμαστε, όμως, καλόπιστοι. Ας υποθέσουμε ότι το Κράτος συμπεριφέρεται έτσι με καλό σκοπό: ότι πράγματι πιστεύει στην κοινωνία των πολιτών και επιθυμεί την ανάπτυξή της, παρά τις όποιες αντιφάσεις, που μπορεί να εμφανίζει ο όρος «κρατική κοινωνία των πολιτών». Η πραγματική εμπιστοσύνη και η πραγματική ανάπτυξη, όμως, θα έλθει με την μη-εμπλοκή του ( η μόνη εμπλοκή που επιτρέπεται είναι οι απαραίτητες διαδικασίες για την σύσταση συλλόγων, ενώσεων κλπ: πχ δήλωση στο Πρωτοδικείο κλπ). Ενδεχομένως να είναι βραδύτερη. Θα είναι, όμως, πιο στέρεη.
Μπορεί, κάποτε, τέτοιες συμπεριφορές του Κράτους να ήταν δικαιολογημένες ως έναν βαθμό και προφανώς είναι λάθος να κρίνουμε την τότε λογική με τα σημερινά μέτρα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η συμμετοχή στις εκλογές, όπου κάποτε δεν υπήρχε μόνο υποχρέωση, αλλά ενδεχομένως και καταναγκασμός (ο χωροφύλακας, που γράπωνε τους ανέμελους στο καφενείο και τους έλεγε: «θα πάτε να ψηφίσετε ρε, για να μάθετε την δημοκρατία). Υποτίθεται, όμως, ότι σήμερα πως έχει επέλθει μια κάποια εξέλιξη…

Ένα ενδιαφέρον post από τον Αθήναιο.

Advertisements

One response »

  1. […] οργάνωση όντως μη-κυβερνητική οργάνωση ή ανήκει στην “κρατική κοινωνία των πολιτών”; Εάν ανήκει στην τελευταία θα είναι αναγκαστικά […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s