Τον τελευταίο καιρό, είτε στον Τύπο είτε στα μπλογκ, συναντώ άρθρα που ασχολούνται με το θέμα της θεωρίας της εξέλιξης και της διδασκαλίας της στα σχολεία. Υποθέτω ότι, μεταξύ άλλων, το θέμα διεθνώς θα ανακινήθηκε λόγω της προσπάθειας, είτε να απαγορευθεί η διδασκαλία της σε σχολεία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, είτε να εισαχθεί «ισοτίμως» η ψευδοεπιστημονική διδασκαλία του «νοήμονος σχεδιασμού». Προσωπικά νομίζω ότι η θεωρία της εξέλιξης πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία, ως βασική θεωρία της βιολογίας, η δε θεωρία του «νοήμονος σχεδιασμού» όχι, καθώς δεν πληροί τα επιστημονικά κριτήρια. Έτσι απλά! Προσωπικά πιστεύω, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αισθάνομαι εσωτερικές ψυχολογικές αντιφάσεις με την θεωρία της εξέλιξης, ή άλλες επιστημονικές θεωρίες, οι οποίες δεν συμφωνούν με τα γραφόμενα στην Γένεση κλπ. Στο κάτω κάτω, μεγαλύτερες ψυχολογικές αντιφάσεις θα έπρεπε να αισθάνομαι καθώς βαδίζω στο πεζοδρόμιο και προσπαθώ στην πορεία μου να αποφύγω τους διάφορους επαίτες. Η θεωρία του «νοήμονος σχεδιασμού» νομίζω ότι ενοχλεί τόσο την «επιστημονική», όσο και την «θρησκευτική» πλευρά της προσωπικότητάς μου. Την δεύτερη, μάλιστα, περισσότερο.
Εάν έχω καταλάβει καλά, το πρόβλημα με το ελληνικό σχολείο δεν είναι ότι δεν αναφέρεται η θεωρία της εξέλιξης (έστω και με κάποιους «αστερίσκους» και «αλλά»), αλλά ότι βρίσκεται αρκετά πίσω στο σχολικό βιβλίο με αποτέλεσμα να μην διδάσκεται ποτέ, αφού ο χρόνος δεν επαρκεί. Ενδεχομένως να μην ανήκει στην διδακτέα και εξεταστέα ύλη. Ας ξεδιπλώσω εδώ τις σκέψεις μου. Όπως μπορείτε να δείτε στον τίτλο «Evolution is just a pretext». Οι εκπαιδευτικοί παρουσιάζονται σε λίγες ημέρες στις θέσεις τους, ενώ λίγο αργότερα ανοίγουν και για τους μαθητές τα σχολεία. Συνεπώς το ποστ είναι σχετικώς επίκαιρο.
Μου φαίνεται παράλογο να υπάρχουν σελίδες στα σχολικά βιβλία, οι οποίες δεν διδάσκονται. Τότε για ποιόν λόγο υπάρχουν; Περιμένουν ότι οι μαθητές θα τις διαβάσουν στον ελεύθερό τους χρόνο; Δεν νομίζω ότι θα το κάνουν. Θα ήταν προτιμότερο όλες αυτές οι μη-διδασκόμενες σελίδες να μην τυπώνονταν και το κόστος τους να πιστωνόταν στους μαθητές για την αγορά εξωσχολικών βιβλίων. Συνεπώς, ακόμα και εάν υπάρχει καλή πρόθεση το αποτέλεσμα δεν είναι τίποτα άλλο παρά σπατάλη χρημάτων.
Έχω την αίσθηση ότι πολλές σελίδες των σχολικών βιβλίων δεν «βγαίνουν» κατά την διάρκεια του σχολικού έτους ακόμα και εάν δεν συμβεί ούτε μία ώρα αποχής, απεργίας, ασθένειας του διδάσκοντος και αδυναμίας αντικατάστασής του, ακόμα και εάν δεν προκύψει οτιδήποτε έκτακτο ασχέτως διδασκόντων κλπ. Μήπως, λοιπόν, θα έπρεπε να σκεφτούμε την περίπτωση μικρότερων σχολικών βιβλίων ή αντιστοίχως μεγαλύτερης σχολικής ημέρας ή σχολικού έτους; Στις τελευταίες περιπτώσεις θα «έβγαινε» όλη η ύλη των βιβλίων και δεν θα υπήρχε η διαφορά μεταξύ εξεταστέας και μη εξεταστέας ύλης (εδώ
μπορεί κανείς να ανοίξει συζήτηση, εάν είναι προτιμότερο να υπάρχει βιβλίο-μπούσουλας, που το κάνουν όλοι ή ενότητες-μπούσουλας και κάθε σχολείο -δάσκαλοι, μαθητές, σύλλογος γονέων- να επιλέγει το βιβλίο ( ή τα βιβλία) που θεωρεί(ούν) το πλεόν κατάλληλο(α)). Ενδεχομένως η επιμήκυνση της σχολικής ημέρας να μην είναι μία καλή λύση ( ο μαθητής δεν είναι τυπικός εργαζόμενος με minimum οκτάωρο). Θα έπρεπε, όμως, να δούμε σοβαρότερα την περίπτωση επιμήκυνσης του σχολικού έτους και της αναδιάταξης των περιόδων διακοπών των μαθητών. Επίσης πρέπει να σημειωθεί ότι έχω ακούσει απόψεις, οι οποίες ισχυρίζονται ότι ακόμα και αυτή η διδακτική εβδομάδα της μορφής (Δ=διδασκαλία, Α=αργία) Δ-Δ-Δ-Δ-Δ-Α-Α δεν είναι η πλεόν κατάλληλη για τους μαθητές, αφού αφ’ ενός τους επιβαρύνει με πέντε συνεχείς ημέρες διδασκαλίας, αφ’ ετέρου τους απομακρύνει για σχετικά μεγάλο διάστημα από την εκπαιδευτική διαδικασία. Αντιπροτείνεται, λοιπόν, διδακτική εβδομάδα της μορφής: Δ-Δ-Α-Δ-Δ-Δ-Α (ή κάτι ανάλογο). Ειλικρινά δεν γνωρίζω, ποιό σύστημα είναι καλύτερο -το υπάρχον ή το εναλλακτικό-, αλλά εάν ποτέ ανοίξει αυτή η συζήτηση, το σημείο αναφοράς θα πρέπει να είναι το συμφέρον των μαθητών, οι ψυχοπαιδαγωγικές τους, ή όπως αλλιώς μπορεί να λέγονται δυνατότητές τους κλπ, και δευτερευόντως οι επιθυμίες των διδασκόντων, των γονέων και των κηδεμόνων για ενιαία και συνεχή περίοδο εβδομαδιαίας ανάπαυσης.
Ας επιστρέψω στην συζήτηση σχετικά με την επιμήκυνση του σχολικού (διδακτικού) έτους (ή με την σμίκρυνση αντιστοίχως των περιόδων διακοπών). Εάν θυμάμαι, το διδακτικό έτος (δεν αναφέρομαι σε περιόδους εξετάσεων κλπ) ξεκινά περίπου στις 11 Σεπτεμβρίου και λήγει περίπου στις 15 Ιουνίου. Συνεπώς, η ενδιάμεση περίοδος είναι η περίοδος των θερινών διακοπών. Φυλλομετρώντας γρήγορα σε ένα ημερολόγιο είδα ότι οι μαθητές έχουν περίπου εξήντα (60) «καθαρές» ημέρες διακοπών. Λέω «καθαρές», διότι δεν συνυπολογίζω τα Σαββατοκύριακα. Εάν συνυπολογισθούν τα τελευταία οι ημέρες των
διακοπών ανέρχονται περίπου σε ενενήντα (90). Ενδεχόμενη σμίκρυνση των διακοπών, να επέτρεπε ταύτιση διδακτέας και εξεταστέας ύλης, όπου υπάρχουν εξετάσεις, κάλυψη όλων των εγχειριδίων και ενδεχομένως καλύτερες επαναλήψεις. Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε το οδυνηρό σοκ, που βιώνουμε όλοι, όταν από τις εξήντα ημέρες διακοπών φτάνουμε στις 21, όταν εισερχόμαστε στην αγορά εργασίας. Μικρότερες διακοπές, θα κάνουν αυτό
το σοκ κάπως ανεκτότερο, αλλά αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι οι μαθητές πρέπει να έχουν τόσες διακοπές, όσες και οι εργαζόμενοι: τόσο για την ανάπαυσή τους, όσο και για την επεξεργασία των πληροφοριών είναι απαράιτητο να έχουν μεγαλύτερες. Μια ιδέα είναι οι σαράντα πέντε (45) ημέρες «καθαρών» διακοπών (ή αντιστοίχως η επιμήκυνση του σχολικού έτους κατά τρεις εβδομάδες, οι οποίες θα μπορούσαν να μοιρασθούν ως εξής: να κλείνουν δύο εβδομάδες αργότερα και να ανοίγουν μία εβδομάδα νωρίτερα). Εάν οι ημέρες των θερινών διακοπών θα πρέπει να σμικρυνθούν στις 45 ή στις 35 ή ό,τι άλλο πραγματικά δεν ξέρω. Νομίζω, όμως, ότι επιρρεάζομαι από το τωρινό μέγεθος των «καθαρών» (60) και των μαζί με Σαββατοκύριακα (90) διακοπών. Όπως και να το κάνουμε αυτοί οι αριθμοί 60, 90, αλλά και το 45 εκπέμπουν μια κάποιου είδους τριγωνομετρική «μεταφυσική».
Εκτός από τις καλοκαιρινές διακοπές, υπάρχουν και αυτές των Χριστουγέννων και του Πάσχα. Κάθε μία από αυτές είναι δέκα ημέρες «καθαρών» διακοπών. Εδώ, δεν νομίζω ότι μπορεί να κάνει κανείς πολλά πράγματα, πχ να αρχίζουν οι διακοπές από Μ. Τετάρτη, ή τα μαθήματα από 4 Ιανουαρίου αντί για 7 κλπ. Εάν σμικρυνθούν, όμως, αυτές οι διακοπές, νομίζω ότι δεν πρέπει να αντικατασταθούν με ημέρες μαθημάτων, αλλά να δωθούν ως ημέρες διακοπών εντός του σχολικού έτους. Να γίνει δηλαδή μία αναδιάταξη. Ενδεχομένως θα μπορούσαν να αναδιαταχθούν και ορισμένες ημέρες των θερινών διακοπων, να αφαιρεθούν από τις θερινές διακοπές και να μετατεθούν εντός του σχολικού έτους. Θυμηθείτε, τί γράφηκε μερικές γραμμές παραπάνω: ότι πολλοί αμφισβητούν για το πόσο κατάλληλο είναι το υπάρχον σύστημα διδακτικής εβδομάδας. Αντίστοιχως σκεπτικισμός υπάρχει και για το υπάρχον σύστημα του διδακτικού έτους. Αυτό έχει την εξής μορφή (ΠΔ=Περίοδος Διδασκαλίας, Δ=Διακοπές): ΠΔ-Δ Χριστουγέννων-ΠΔ-Δ Πάσχα-ΠΔ-Θερινές Δ.Λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι το Πάσχα είναι κινητή εορτή, οι ΠΔ είτε πριν είτε μετά από αυτό μπορεί να είναι απελπιστικά μεγάλες, με αποτέλεσμα να κουράζονται οι μαθητές, να μην μπορούν να αφομοιώσουν και να κατανοήσουν. Θα μπορούσε να υπάρξει και ο ισχυρισμός ότι ακόμα και η απαράλλακτη στο μέγεθός της πρώτη ΠΔ, μέχρι τις διακοπές των Χριστουγέννων δηλαδή, ότι είναι αρκετά μεγάλη για τους μαθητές. Έτσι, θα μπορούσαμε να αντιπροτείνουμε την εξής κατανομή:
ΠΔ-Δ-ΠΔ-Δ Χριστουγέννων-ΠΔ-Δ(εάν το Πάσχα είναι αργά μέσα στο έτος)-Δ Πάσχα-Δ(εάν το Πάσχα είναι νωρίς στο έτος)-ΠΔ-Θερινές Δ. Έχω την αίσθηση ότι σε ορισμένες χώρες εφαρμόζεται τέτοιο σύστημα κατανομής του έτους.
Εκτός από τις θερινές διακοπές και αυτές των Χριστουγέννων και του Πάσχα, υπάρχουν και οι αργίες. Αυτές ανέρχονται, εάν θυμάμαι καλά σε 10 (δέκα) περίπου ημέρες. Αυτές, φυσικά, δεν μπορούν να καταργηθούν. Νομίζω, όμως, ότι πρέπει να σκεφθούμε σοβαρά τις περιπτώσεις ορισμένων έκτακτων αργιών, οι οποίες κυμαίνονται από το μικροεπίπεδο της τάξης μέχρι το πανελλήνιο σχολικό. Αναφέρομαι στις περιπτώσεις, όπου αποφασίζεται αργία από τα μαθήματα για να υπάρξει περισυλλογή, επειδή -παραδείγματος χάριν- κάποιος μαθητής έπεσε θύμα τροχαίου ατυχήματος. Δεν νομίζω ότι οι μαθητές, ενδεχομένως και οι διδάσκοντες, να καταλαβαίνουν και να βιώνουν περισυλλογή. Μάλλον θα το βιώνουν ως «θυσία», η οποία έφερε μία ανέλπιστη αργία. Νομίζω ότι σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν πρέπει να δίνονται αργίες, αλλά να αναπροσαρμόζεται το ημερήσιο πρόγραμμα και αντί για μάθημα να γίνεται ενημέρωση των μαθητών (στο παράδειγμά μας για την οδική ασφάλεια).
Στα σχολεία, όμως, δεν υπάρχουν μόνο οι μαθητές. Υπάρχουν και οι εκπαιδευτικοί. Αυτοί συνεχίζουν και εργάζονται για ορισμένες ημέρες μετά την λήξη του διδακτικού έτους και προσέρχονται στις υπηρεσίες τους πριν την έναρξή του. Παρ’ ολ’ αυτά θεωρούνται «προνομιούχοι» από άποψη διακοπών. Νομίζω, όμως, ότι αντιστοίχως θα πρέπει να σκεφτούμε την περίπτωση σμίκρυνσης και των δικών τους διακοπών στις 21 ημέρες, όπως όλοι περίπου οι εργαζόμενοι όχι, όμως, με το σκεπτικό της κατάργησης του «προνομίου» έναντι των άλλων εργαζομένων. Το σκεπτικό είναι το συμφέρον των μαθητών. Έτσι, μετά την λήξη του διδακτικού έτους και των απαραίτητων γραφειοκρατικών διαδικασιών, θα μπορούσαν οι εκπαιδευτικοί να παρακολουθούν υποχρεωτικά σεμινάρια επιμόρφωσης κλπ. Η παρακολούθηση αυτών εντός του διδακτικού έτους και κυρίως σε ημέρες, όπου οι μαθητές έχουν μάθημα, μπορεί να στερήσει από τους τελευταίους ημέρες μαθήματος (οι αναπληρώσεις δεν είναι πάντα εύκολες, προκύπτουν κενά κλπ). Επιπλέον, ακόμα και εάν δεν συμβαίνει αυτό και τα σεμινάρια γίνονται σε ημέρες ανάπαυσης, τότε αναιρούνται οι τελευταίες και καταργούνται οι πέντε ημέρες εργασίας την εβδομάδα. Σεμινάρια θα μπορούσαν να γίνονται και εντός του έτους στην περίοδο των Χριστουγέννων και του Πάσχα ή και στις μεσοδιακοπες, εάν ποτέ αποφασιζόταν το εναλλακτικό σύστημα κατανομής του σχολικού έτους.

Advertisements

7 responses »

  1. Ο/Η ermaio λέει:

    Ωραία τα λετε, αλλά δε νομίζω ποτέ να συμφωνήσουν ούτε οι μελλοντικοί (μαθητές), ούτε οι υπάρχοντες (καθηγητές) ψηφοφόροι, ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι θα βρεθεί κάποτε πολιτικός να το προτείνει.

    Προβλήματα που ενδεχομένως θα προέκυπταν:
    α) σε περίπτωση εναλλακτικού εβδομαδιαίου προγράμματος: η πλειοψηφία των γονέων εργάζονται πενθήμερο και το σαββατοκύριακο είναι ο εβδομαδιαίος χρόνος που μπορούν να χαρούν μια εκδρομή ή άλλη δραστηριότητα με τα παιδιά τους.
    β) σε περίπτωση μικρότερου εύρους καλοκαιρινών διακοπών: στενεύει το περιθώριο για καλοκαιρινή άδεια του εργαζόμενου γονιού

    Αντίθετα για τους εργαζόμενους γονείς μαθητών δημοτικού θα ήταν πιο βολικές μικρότερες διακοπές, μια και δε θα αντιμετώπιζαν το ζήτημα «που να αφήσουν τα παιδιά». (Στη δική μου δουλειά παρατηρείται το φαινόμενο να τα φέρνουν στο γραφείο, υπάρχει η απαιτούμενη κατανόηση, δε συμβαίνει παντού όμως.) Αλλά μάλλον το κείμενό σας αναφέρεται στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση.

  2. Ο/Η Rodia λέει:

    Νομίζω ότι δεν τα λές και τόσο καλά, αν λάβουμε υπόψη ότι ο μαθητής είναι ο πιο σκληρά εργαζόμενος άνθρωπος. Αν λάβουμε υπόψη και το νεαρό της ηλικίας και την ανάγκη που έχει αυτή η ηλικία του ανθρώπου για παιχνίδι, ε, τότε δεν τα λες καθόλου καλά!
    ..εκτός αν γίνει δεκτό το αίτημα «ΣΥΝΤΑΞΗ ΣΤΑ 11»..

    παρ’όλ’ αυτά χαμογελώ 🙂

  3. Ο/Η Ντροπαλός λέει:

    @ermaio
    Θέτετε μία σημαντικότατη παράμετρο: αυτήν του πολιτικού κόστους, η οποία είναι ικανή να εμποδίσει ακόμα και την οποιαδήποτε συζήτηση.
    Σχετικά με το α) Θα μπορούσε να αναπροσαρμοσθεί αναλόγως και η εργασία των γονιών. Πάντως, όπως και να μείνει η εβδομάδα (σιγά μην αλλάξει κάτι επειδή γράφηκε κάτι στο μπλογκ αυτό), καλό είναι οι γονείς να βρίσκουν κάποιον χρόνο για τα παιδιά τους σε όλη την εβδομάδα και όχι μόνο τα Σ/Κ
    Σχετικά με το β): Δεν νομίζω ότι στενεύουν και τόσο τα περιθώρια. Επιπλεόν, πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν ότι οι μαθητές δεν έχουν καθόλου ελαστικότητα στις διακοπές τους, όπως οι γονείς τους.
    Το κέιμενο αναφερόταν γενικά στην σχολική εκπαίδευση. Πάντως, είναι βέβαιο ότι χρειάζονται ευρύτερες παρεμβάσεις. Από την άλλη καλή δικαιολογία για την ακινησία είναι ο ολικός σχεδιασμός ενός συστήματος και η αναζήτηση του τέλειου.
    @Rodia Οπωσδήποτε είναι ο πιο σκληρά (ή από τους πιο σκληρά εργαζομένους). Πολύ φοβάμαι επειδή υπάρχει πολύ λάθος σχεδιασμός, που οδηγεί σε δαπάνες δυνάμεων, που θα μπορούσαν να διατεθούν αλλού.
    Πάντως, το καλύτερο θα ήταν να μπορούσε να συνδυασθεί η εργασία με το παιχνίδι 🙂

  4. Ο/Η Ντροπαλός λέει:

    Φίλοι, που διαβάσαν αυτό το πόστ παραξενέυθηκαν με την ιδέα της σκέψης όχι 48ωρων εβδομαδιαίων διακοπών (Σαββατοκύριακο) αλλά δύο χωριστών μονοήμερων 24ωρων.
    Την Κυριακή διάβασα συμπτωματικά αυτό http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_1_24/09/2006_198915
    που δείχνει ότι δεν είναι και κάτι το ανήκουστο
    ΥΓ: Πώς θα μπορούσα να γράψω το λινκ, ώστε να είναι υπογραμμισμένο το αυτό, να το πατά κάποιος και να βγαίνει στην σελίδα;

  5. […] Νομίζω ότι το ορθό αίτημα των εκπαιδευτικών για επιμόρφωση δεν μπορεί να συνδυασθεί με απαλλαγή από τα διδακτικά καθήκοντα (εκτός, εάν πρόκειται για μακροχρόνιες επιμορφώσεις, όπως ένα μεταπτυχιακό, όπου εκεί, όμως, υπάρχει γενικότερη απαλλαγή και διαφορετικός σχεδιασμός). Νομίζω ότι το καλύτερο είναι, όπως έχω γράψει η επέκταση του έτους εργασίας των εκπαιδευτικών, όπου θα μπορούν να επιμορφώνονται κλπ, χωρίς να παρεμποδίζεται η εκπαιδευτική διαδικασία. Επιπλέον όχι μόνο αυτό. Πολλοί εκπαιδευτικοί εμφανίζονται σε ρεπορτάζ δελτίων ειδήσεων και διαμαρτύρονται για ελλιπή προετοιμασία των σχολείων, για απουσία βιλίων κλπ. Τους βλέπουμε να λένε: “Πήγε 5 Οκτωβρίου και ακόμα δεν έχουμε βιβλία”. “Οι αίθουσες είναι βρώμικες” κλπ. Ποτέ, όμως, δεν έχουμε ακούσει να λένε : “Τώρα που τελείωσε το σχολικό έτος βρήκαμε ότι υπάρχουν τα τάδε προβλήματα με τις εξής αίθουσες, οι οποίες θέλουν βάψιμο και νέα θερμαντικά σώματα. Στείλαμε έκθεση στο Υπουργείο (σε όποια υπηρεσία) και μας αγνόησε κλπ” ή “Εκτιμούμε για το επόμενο σχολικό έτος να εγγραφούν Χ μαθητές για την κάθε τάξη του σχολείου μας, συνεπώς χρειαζόμαστε τόσα βιβλία συν ένα Ψ% για περιπτώσεις εγγραφών νέων μαθητών κλπ. Ήρθε ο Σεπτέμβριος και δεν έχει γίνει τίποτα”. Το μόνο που βλέπουμε είναι οι κατηγορία προς το Υπουργείο. Αυτή δεν είναι άδικη, αναμφισβήτητα από την έναρξή του το σχολείο πρέπει να δουλεύει ρολόι. Αλλά αυτό το έρημο το Υπουργείο, πώς να μαντέψει τί ανάγκες έχει η κάθε σχολική μονάδα; Δεν πρέπει οι εκπαιδευτικοί να το ενημερώνουν; Ασφαλώς η κύρια εργασία του εκπαιδευτικού είναι η εκπαιδευτική αλλά υπάρχουν και μερικές “γραφειοκρατικές” αναγκαιότητες, που πρέπει να αναλάβει, ώστε η εκπαιδευτική διαδικασία να γίνεται με τον καλύτερο τρόπο. Αλλιώς το μόνο εύκολο πράγμα είναι να κατηγορούμε τους άλλους. Με λίγα λόγια η επέκταση του έτους εργασίας θα επιτρέψει στους εκπαιδευτικούς τόσο να κάνουν ορθή επιμόρφωση, χωρίς να διαταράσσεται η ομαλή εκπαιδευτική διαδικασία και να κάνουν προϋπολογισμό/απολογισμό της σχολικής μονάδας, ώστε να υπάρχει ομαλή επικοινωνία με τις κεντρικές υπηρεσίες για την βέλτιστη προσφορά της εκπαίδευσης. […]

  6. […] Νομίζω ότι το καλύτερο είναι, όπως έχω γράψει η επέκταση του έτους εργασίας των εκπαιδευτικών, όπου θα […]

  7. […] έντεκα μήνες για να κάθεται τον έναν. Κάτι ανάλογο είχα γράψει και σε σχέση με το σχολικό έτος και την κατανομή των […]

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s