Υποθέτω ότι οι περισσότεροι θα έχετε διαβάσει σε μπλογκ, λάβει σε μήνυμα η-ταχυδρομείου κλπ τα περίφημα «παιδιά του 1985». Φανταστικό ποστ που κοροϊδεύει τον διαστρεβλωτικό ρομαντισμό του είναι αυτό, ενώ σε σχόλιο του στην παράθεση του κειμένου και σχολιασμό από τον Old-Boy o mpampakis θα ξεκινήσει να γράψει κάτι που θα μπορούσε να εξελιχθεί στα παιδιά των…. σπηλαίων 🙂
Έτσι, αφού το πάλευα και εγώ στον νού μου σκέφτηκα να το παραθέσω και εγώ στο μπλογκ μου, βάζοντας με πλάγια γράμματα τον υπομνηματισμό μου!
Απολαύστε το και ελπίζω να (χαμο)γελάσετε.

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε και συνεχίζω να αναρωτιέμαι. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, χρόνος απίστευτα μικρός, εάν σκεφτούμε ότι οι γονείς μας έχοντας κληρονομήσει το σύνδρομο της Κατοχής από τους παππούδες μας-αλλά και οι ίδιοι οι παππούδες μας- μας τάϊζαν το θερμιδικό ισοδύναμο του Πασχαλινού και του Χριστουγεννιάτικου τραπεζιού μαζί. Η δε πραγματική διατροφική αξία αυτών που μας έδιναν πολλές φορές αμφισβητίσιμη, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε ο οποίος δυστυχώς δεν αποθηκεύθηκε για να μην τον αποζητάμε τώρα που τον θέλουμε αλλά δεν μπορούμε να τον έχουμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.
Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Το να τοποθετήσεις την ζώνη στο πίσω κάθισμα ήταν πολλές φορές σπατάλη και για πολλούς (συν)οδηγούς «φλώρικο», εδώ δεν φορούσαν στα μπροστινά καθίσματα- ενώ τεντώνοντας το χέρι νόμιζες ότι μπορούσες να αναιρέσεις την αδράνεια σε περίπτωση σύγκρουσης, απότομου φρεναρίσματος κλπ. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Αυτό συνέβαινε επειδή σε στρατηγικά σημεία του αυτοκινητοδρόμου ήταν διάσπαρτες διάφορες, ο Θεός να τις κάνει- ταβέρνες και καφετέριες, όπου εκμεταλλέυονταν την ανάγκη μας να ξεμουδιάσουμε, να φάμε κάτι και να πάμε στην τουαλέττα. Τα φαγητά ήταν χάλια. Ακόμα και τότε, όπου το λίπος το θεωρούσαμε μεζέ, νοστιμιά και υγιεινό, βλέπαμε τους γονείς μας να κοιτούν με αηδία αυτά τα ελεϊνά σουβλάκια που αναγκάζονταν να αγοράσουν. Όσο για τις τουαλέττες ήταν τρισάθλιες, βρωμοκοπούσαν και πολλές φορές οι γονείς μας έπρεπε να φιλοδωρήσουν την καθαρίστρια, η οποία απλώς εισέπραττε-το πολύ πολύ να μας έδινε και δύο φύλλα χαρτί/σμυριδόχαρτο- και ποτέ δεν είχε την τουαλέττα καθαρή. Η ικανοποίηση των σωματικών μας αναγκών είχε το εξής συναρπαστικό: συνδύαζε ακροβατικά και αντιβαρύτητα. Εμείς, όμως, μικροί και αδαείς τότε, δεν το καταλαβαίναμε και ψάχναμε την αντιβαρύτητα και όλα τα σούπερ-ντούπερ στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας, ενώ την βιώναμε οι ίδιοι Τί «beam me up» και διάφορα άλλα ακατανόητα «στάκαμαν και κμον», ο αντιβαρυτικός μηχανισμός ενεργοποιόταν με την εντολή «δεν πιστεύω να κάτσεις, θα πάθεις χολέρα και θα σε μαυρίσω στο ξύλο κλπ. Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες, για αυτό και πήγαμε στο Παίδων περισσότερες φορές επισκέψεις, απ’ ότι θα πηγαίναμε, εάν είχαμε αυτές τις σύγχρονες διευκολύνσεις. Και εάν οι άντρες μπορούν να παραβλέψουν κανά δυό σημάδια από γρατζουνιές και χτυπήματα, που απέκτησαν μικροί για τις γυναίκες είναι πιο δύσκολο. Όσο για το ωτο-στοπ εννούμε τους γονείς των φίλων μας, που μας επέστρεφαν σπίτι ή κανέναν συγχωριανό του παππού και της γιαγιάς, όταν πηγαίναμε να τους δούμε στο χωριό. Καβαλούσαμε μοτοσυκλέττες χωρίς δίπλωμα και κλειδιά στην μηχανή, όπως και οδηγούσαμε τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα όπου θέλαμε, αφού τα κάναμε ακόμα και πυραύλους. Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση.Όσοι τυχεροί μέναμε σε προάστια ή σε χωριά, διότι δεν μπορώ να φαντασθώ στο Κέντρο της πόλης να κάνουν ράλλυ αυτοσχέδιων αυτοκινήτων, εκτός εάν μιλάμε για τα παιδιά του 1955 και πίσω, όσο για τις εξαρθρώσεις κάποιοι θα πάθαμε, όσο και εάν εξιδανικεύουμε το παρελθόν.
Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει,διότι η πιο επιτυχημένη παρακολούθηση είναι αυτή, όπου ο παρακολουθούμενος δεν ξέρει ότι παρακολουθείται. Στρατηγικά τοποθετημένες σε μπαλκόνια σε ψιλικάκια της γειτονιάς και κεντηματάδικα ήταν οι γειτόνισσες, οι θείες κλπ και ειδοποιούσαν να μας μαζέψουν Τότε δεν υπήρχαν κινητά, τα οποία σπεύσαμε στην ύστερη εφηβεία μας σαν ψώνια να αγκαλιάσουμε και αδυνατούμε τώρα να απαλλαγούμε από αυτά ή να μειώσουμε τουλάχιστον την εξάρτησή μας σε αυτά Σπάγαμε τα κοκάλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους», διότι αγνοούσαμε ότι οι γονείς μας ήταν υπεύθυνοι για τις πράξεις μας και είχαν την επιμέλειά μας. Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα Εάν κάποιου από εμάς οι γονείς ήταν γιατρός ή φαρμακοποιός μπορούσαμε να έχουμε περιπλοκότερη αγωγή στο σπίτι, αλλιώς είτε φαρμακείο ή Παίδων. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε και τώρα χαιρόμαστε ακούγοντας το «my way» και με τους παραμορφωτικούς ρομαντικούς φακούς της νοσταλγίας μας πιστεύουμε ότι όταν είχαμε σπάσει το χέρι μας δεν το βάλαμε στο γύψο, αλλά απλώς πέρασε με λίγο ιώδιο!
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο.Σήμερα, βέβαια, οι άνδρες-ακόμα και εάν δεν είμαστε παχύσαρκοι- έχουμε ένα καλοσχηματισμένο στομαχάκι, που όσο και αν το ρουφάμε, όσο και αν πάμε στο γυμναστήριο δύσκολα λέει να πέσει, ενώ οι γυναίκες παρ’ όλο που υπερβάλλουν λέγοντας ότι έχουν περιφέρεια ελικοδρομίου, έχουν (αυτές που δεν είναι παχύσαρκες) λίγο μεγαλύτερη περιφέρεια από την ιδεατή και αντιστοίχως όσα «μαγικά τσάγια» και αν πίνουν, όσο και αν χτυπιούνται με προγράμματα τύπου bum terminator στο γυμναστήριο, οι ιδανικές αναλογίες δεν έρχονται. Όλα αυτά, επειδή -λόγω του συνδρόμου Κατοχής, κατά μεγάλο βαθμό- μας δημιουργήθηκε ένα μεγάλο-χαλαρό «σακκουλάκι» (στο στομάχι για τους άνδρες, στα οπίσθια για τις γυναίκες) έτοιμο να δεχθεί λίπος προς αποθήκευση για τις δύσκολες στιγμές. Όσοι δε, είμαστε παχύσαρκοι, έχουμε ήδη το «σακκουλάκι» μας γεμάτο. Και εάν τότε δεν ήμαστε παχύσαρκοι και ενδεχομένως ούτε και σήμερα, οι πρόσφατες εξετάσεις έδειξαν ότι έχουμε λίγο «τσιμπημένες» τις τιμές της χοληστερίνης. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι και βρωμούσαμε, εάν και τα σαμπουάν τα αντιψειρικά δεν νομίζω να μυρίζουν καλύτερα
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet είχαμε Atari, Commmodore 64, Amstrad !28κλπ. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα… μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας και όταν βαριόμασταν το έξω πηγαίναμε ο ένας στο σπίτι του άλλου και παίζαμε North&South ή Defender of the Crown και ψιλοζηλεύαμε εάν δεν είχαμε παιχνιδομηχανή ή φίλο έστω που να έχει Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα προφανώς τα παιδιά του 1955 και πίσω Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου.
Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν και ήμαστε τυχεροί που δεν προκαλέσαμε κάποιο δυστύχημα. Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω με την επίβλεψη του big brother της γειτονιάς.
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη δεν έμεναν, όμως, στα πλαίσια μιας στρεβλής εκπαιδευτικής φιλανθρωπίας με αποτέλεσμα να μην αποκτούν βασικές γνώσεις και να δυσκολεύονται αργότερα στην αγορά εργασίας. Πολλοί από εμάς θα είχαμε μαθησιακές δυσκολίες, αλλά απλώς θα μας αντιμετώπιζαν ως χαζούς και τεμπέληδες. Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 για αυτό καιγόμασταν σαν τα μπαρμπούνια, ενώ σήμερα βλέπουμε μία ελιά να αλλάζει λίγο χρώμα και λέμε μήπως να οφείλεται σε εκέινο το κάψιμο του 198*, ακούμε και τα νέα από την Αυστραλία και ανησυχούμε και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ τα οποία μετά χαράς θα κάναμε εάν υπήρχαν τότε ή είχαν οι γονείς μας τα χρήματα. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά αφού δεν είχαμε κάτι άλλο να κάνουμε. Και εάν το χτίσιμο των κάστρων είχε κάτι το ωραίο, το ψάρεμα με πετονιά ήταν πολλές φορές παρεά με έναν μεγάλο θείο, παππού κλπ, που δεν άντεχε την μουρμούρα του σπιτιού και έβγαινε με το καλάμι για να ξεδώσει! Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι που έστησαν τα «κουζινικά» τους μέσα στο μέσον του ποδοσφαιρικού γηπέδου της αυλής του σπιτιού του παππού και της γιαγιάς στο χωριό. Εναλλακτικά τις ρίχναμε μόνο στην φαντασία μας, αφού μας έφτυναν για τους μεγαλύτερους όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε και για αυτό τώρα, έχοντας εμπεδώσει αυτήν την κουλτούρα της ατομικής προσπάθειας, ευθύνης και ωριμότητας θεωρούμε ότι αξίζουμε δικαιωματικά μια θέση με παχυλό μισθό στο δημόσιο. Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»… συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί…και πολύ θα ήθελες να ήσουν ακόμα χωρίς τα «αρνητικά» της παιδικής ηλικίας αλλά με όλα τα «θετικά» του ενήλικα και φυσικά χωρίς τα «αρνητικά» του.

Advertisements

2 responses »

  1. Ο/Η azrael λέει:

    ΚΑ-ΤΑ-ΠΛΗ-ΚΤΙ-ΚΟ!!!

    Ξαναδημοσίευσε το και τον Σεπτέμβριο , όταν θα έχουν γυρίσει οι περισσότεροι γιατί τώρα αδικείται!

    Η καλύτερη απάντηση στο 1985 που έχω δει….

  2. Ο/Η Ντροπαλός λέει:

    Ευχαριστώ πολύ!
    Πάντως και τα παιδιά του 2085 καταπληκτικά! Έχω κάνει παραπομπή σε όλους μου τους φίλους και όλοι το έχουν βρει υπέροχο κέιμενο, που «βγάζει γλώσσα» στον ψευτορομαντισμό!
    Επαναδημοσίευση; Χμμ, δεν είναι μπλογκοπονηριά;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s