Με άρθρο του στην Καθημερινή της Κυριακής ο κ. Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος, που διατέλεσε για μία δεκαετία Πρόεδρος της Δημοκρατίας, προτείνει την παραπομπή όλων των ελληνοτουρκικών διαφορών -με την εξαίρεση των «γκρίζων ζωνών»- στον δικαιοδοτικό μηχανισμό του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης.
Πολλοί πιστεύουν ότι αυτή η παρέμβαση ήταν λάθος, διότι δεν προασπίζει και δεν προωθεί τα εθνικά συμφέροντα, αλλά -αντιθέτως- είναι «ενδοτική» προς τους Τούρκους (αφού θα υπαχθούν στην πιθανή διαδικασία και άλλες διαφορές πέραν της υφαλοκρηπίδας) και επισφαλής, αφού εμπιστευόμαστε την κυριαρχία μας και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα στους εντιμοτάτους δικαστές του Διεθνούς Δικαστηρίου, οι οποίοι επιρρεάζονται πολιτικά και συνεπώς δεν θα (μπορέσουν) να αποφασίσουν με αυστηρά νομικά κριτήρια. Εδώ για κριτική της θέσης αυτής.
Η πρόταση του διατελέσαντος Προέδρου της Δημοκρατίας αγγίζει ένα ταμπού (ότι στην Χάγη πάμε μόνο για το θέμα της υφαλοκρηπίδας). Επίσης μας αναγκάζει να κάνουμε μία «πολιτική ενδοσκόπηση». Τόσα χρόνια η όποια αναφορά στην διαδικασία της Χάγης γινόταν επειδή πιστεύουμε ότι το καλύτερο πλαίσιο συνεννόησης με έναν γείτονα, ο οποίος θεωρεί ότι βασικό επιχείρημα της συζήτησης είναι η απειλή ενός «στρατιωτικού τσαμπουκά», είναι ένας δικαιοδοτικός μηχανισμός, όπου η στρατιωτική βία δεν έχει θέση, ή μήπως σκεπτόμαστε «κουτοπόνηρα» λέγοντας: «εμείς θα πούμε τάχα ότι είμαστε υπέρ του διεθνούς δικαιού, της Χάγης κλπ, οι άλλοι θα πουν όχι και άρα εμείς θα είμαστε οι καλοί και οι άλλοι οι κακοί»;
Φυσικά η πρόταση του κ. Στεφανόπουλου θέλει βαθύτερη μελέτη, εάν είναι η Κυβέρνηση και ευρύτερα ο πολιτικός κόσμος με την συναίνεσή του να υποστηρίξουν την υπογραφή του συνυποσχετικού και την παραπομπή των διαφορών μας με την Τουρκία στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Ένα πρόβλημα είναι το εξής: η (νομική) υφαλοκρηπίδα, όπου ασκούνται κυριαρχικά δικαιώματα και όχι κυριαρχία, έχει ως σημείο εκκίνησής της το εξωτερικό όριο της αιγιαλίτιδας ζώνης. Συνεπώς, με αιγιαλίτιδα ζώνη 6 μιλίων μας «κόβεται» υφαλοκρηπίδα, που θα μπορούσε, με το καθεστώς των 12 μιλίων να ήταν εντός της αιγιαλίτιδας ζώνης και να μην είχαμε μόνο κυριαρχικά δικαιώματα, αλλά πλήρη κυριαρχία. Επίσης, βάσει του δεδικασμένου της υποθέσεως Κατάρ κατά Μπαχρέϊν, εάν το Διεθνές Δικαστήριο οριοθετήσει αιγιαλίτιδα ζώνη μεταξύ δύο Κρατών, αυτά εκ των υστέρων δεν μπορούν να την επεκτέινουν. Και εάν έχουμε αιγιαλίτιδα ζώνη 6 μιλίων και δεν την έχουμε επεκτείνει στα 12 μίλια, υπεύθυνη κατά πολύ είναι η απειλή της Τουρκίας.
Υπάρχει ο ισχυρισμός ότι με την επέκταση των χωρικών υδάτων, είναι αντίθετα μεγάλα Κράτη, όπως οι ΗΠΑ και η Ρωσσία, διότι φοβούνται ότι το Αιγαίο θα γίνει «ελληνική λίμνη» και θα παρεμποδίζεται η κυκλοφορία των πλοίων τους. Η κυκλοφορία των πλοίων τους δεν παρεμποδίζεται από την αιγιαλίτιδα ζώνη, αφού υπάρχει το δικαίωμα της αβλαβούς διελεύσεως. Το θέμα ευρίσκεται στα στενά διεθνούς ναυσιπλοΐας. Αυτά είναι θαλάσσιες περιοχές, όπου ενώνουν δύο περιοχές της ανοιχτής θάλασσας ή δύο περιοχές ΑΟΖ. Στα στενά ισχύει ειδικό καθεστώς, όπου σε αντίθεση με την αβλαβή διέλευση ένα υποβρύχιο δεν είναι υποχρεωμένο να διέλθει ευρισκόμενο στην επιφάνεια, αλλά μπορεί εν καταδύσει. Συνεπώς, επέκταση των χωρικών υδάτων θα κάνει μέρος της ανοικτής θάλασσας, χωρική με αποτέλεσμα τα υποβρύχια να πρέπει να διέρχονται όχι εν καταδύσει, αφού το στενό δεν θα συνδέει δύο τμήματα της ανοικτής θάλασσας.
Εάν η παρέμβαση αυτή είναι σωστή, λάθος, ενδεχομένως και η πλέον λανθασμένη που θα μπορέσει να υπάρξει ποτέ, αυτό δεν το γνωρίζω. Είναι, όμως, προτιμότερο να προτείνεται η όποια χείριστη των ιδεών (ευκταίο θα ήταν να προτεινόταν η άριστη) από το να μην προτείνεται καμμία ιδέα. Στην Ελλάδα υπάρχει, δυστυχώς και όχι μόνο για τα ελληνοτουρκικά, αποφυγή πρότασης ιδεών. Οι λόγοι πολλοί: το πολιτικό κόστος, η συνήθεια, ο εγγενής συντηρητισμός της κοινωνίας, η προσκόλληση σε φαντασίες και φαντασιώσεις, παρά στην πραγματικότητα. Δεν γνωρίζω, εάν οι Τούρκοι νοιώσουν νοσταλγία για την κοιτίδα τους και αποτραβηχθούν στην Άπω Ανατολή, ούτε εάν αυτήν την στιγμή τα διαστημόπλοια από τον Σείριο, με τις εξειδικευμένες τους κεραίες ανιχνεύουν τον ιχώρα των Ελλήνων και θα έρθουν να μας παραλάβουν για να μας πάνε στην πραγματική μας πατρίδα, όπου δεν θα υπάρχει κανένα πρόβλημα. Μέχρι τότε, όμως, θα πρέπει να πορευόμαστε με τις εξής αρχές: κάθε πράξη έχει και τις συνέπειές της (ακόμα και η ακινησία, εάν και προτιμότερη είναι η κινητικότητα) και μάλιστα μόνο μέρος από αυτές μπορεί να προβλεφθεί. Επίσης δεν είναι δυνατόν, λογικό κλπ εμείς να τα παίρνουμε όλα και ο άλλος τίποτα. Πρώτον, λίγα είναι τα παίγνια μηδενικού αθροίσματος. Δεύτερον, το κάθε παίγνιο πρέπει να θεωρείται σε μία ευρύτερη οπτική, πράγμα που σημαίνει το εξής: εάν εγώ σε κάποιο παίγνιο Χ επιλέξω την απόλυτη νίκη, το άλλο μέρος σε ένα παίγνιο Ψ θα πράξει αναλόγως, με αποτέλεσμα στο Ψ παίγνιο να μην έχω κέρδος, έστω και οριακό. Συνεπώς, καλό θα είναι κάθε παίγνιο να είναι θετικού αθροίσματος. Τέλος πρέπει να ληφθεί υπ’ όψιν ότι καλώς ή κακώς η κατανομή των κερδών (αλλά και των ζημιών) σπανίως είναι ισομοιρασμένη. Φυσικά, προς αποφυγιν παρεξηγήσεων, ως προς την τελευταία θέση, δεν εννοώ ότι είμαστε ή πρέπει να αποδεχθούμε να ριχτούμε στην «κατανομή» των κερδών. Ενδεχομένως και να αποτελούμε το πλέον ευνοημένο μέρος.

Advertisements

One response »

  1. Ο/Η Stathis λέει:

    Ωραία και ψύχραιμη ανάλυση–>

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s