Ένα τέταρτο του αιώνα περίπου μετά τον «Νόμο-Πλαίσιο» για τα ΑΕΙ, αυτός ευρίσκεται σε πορεία αλλαγής και αντικατάστασης απ’ ό,τι φαίνεται. Επιπλεόν, η μεταρρύθμιση στην τριτοβάθμια εκπαίδευση δεν θα περιορισθεί μόνο στον συγκεκριμένο νόμο, αλλά θα λάβει και ευρύτερες καταλυτικότερες μορφές.
Σημαντικότερη αυτών η μεταβολή του άρθρου 16 του Συντάγματος, η οποία όριζε ότι η Τριτοβάθμια εκπαίδευση παρέχεται μόνο από δημόσια πανεπιστήμια. Τα δύο μεγάλα κόμματα, τουλάχιστον οι ηγεσίες τους, είναι υπέρ της άρσης της αποκλειστικότητας και της παροχής άδειας ίδρυσης Σχολών Τριτοβάθμιας εκπαίδευσης «μη κερδοσκοπικού» χαρακτήρα. Η μεταβολή αυτή προβλέπεται να είναι στην Βουλή σχετικώς εύκολη (μένει να δει κανείς και τις αντιδράσεις των άμεσα ενδιαφερόμενων), αφού τα δύο κόμματα πρέπει να συγκεντρώνουν πάνω από 180 έδρες και ψήφους. Εάν η διάταξη κριθεί αναθεωρητέα στην παρούσα Βουλή με 180+ ψήφους στην επόμενη, την Αναθεωρητική θα χρειασθεί μόνο 151, εάν θυμάμαι καλά.
Η κίνηση αυτή των πολιτικών αρχηγών των δύο μεγαλυτέρων κομμάτων ενδεχομένως να πηγάζει από την πίστη τους ότι και τα μη-κρατικά ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης μπορούν να προσφέρουν στην παραγωγή γνώσης, τεχνογνωσίας, έρευνας, και επαγγελματικής κατάρτισης. Ενδεχομένως από το μπέρδεμα που έχει δημιουργηθεί με τα Κέντρα Ελευθέρων Σπουδών την υπαγωγή τους στο Υπουργείο Εμπορίου, ταυτόχρονα το δικαίωμα εγκατάστασης που δίνει η Κοινοτική νομοθεσία σε συνδυασμό με την υπαγωγή της παιδείας σε εθνικό και όχι σε κοινοτικό πλαίσιο. (Φυσικά εδώ δεν αντέχει ο Ντροπαλός να μην κάνει το σχόλιό του: Είναι απορίας άξιον, πώς όλοι δεν εύρισκαν τόσα χρόνια αντικειμενικό πρόβλημα με το θέμα της Τριτοβάθμιας εκπαίδευσης και με την όποια ευθεία ή εμμεση σύγκρουση μεταξύ του Συντάγματος και της Κοινοτικής Νομοθεσίας και βρήκαν με τους όποιους νόμους περί «βασικού μετόχου», τα όποια προβλήματα και συγκρούσεις στο πίτς-φυτίλι)
Βέβαια, πέρα από την Βουλή, η αναθεωρητέα διάταξη πρέπει να έχει και την αποδοχή της κοινωνίας ή τουλάχιστον αυτών που έχουν διακυβεύματα. Εδώ η συναίνεση δεν θεωρείται δεδομένη και ήδη υπάρχουν αντιδράσεις, που εκτείνονται από γνήσια ανησυχία μέχρι και ανησυχία, η οποία απλώς χρησιμοποιείται ως προκάλυμμα. Σε κάθε περίπτωση, η ανησυχία αυτή είναι δηλωτική ενός συντηρητισμού και ενός φόβου προς το καινούργιο. Η ανησυχία αυτή κατανοείται, αλλά δεν δικαιολογείται στην ολότητά της. Δικαιολογείται στην ανησυχία όσων αναζητούν εργασία, διότι κακά τα ψέμματα, οι περισσότεροι για αποκτηση επαγγελματικών εφοδίων πάνε στα Πανεπιστήμια κλπ, και στην ανησυχία αυτών, που φοβούνται μήπως και βρεθούν περιθοριοποιημένοι. Δεν δικαιολογείται, όμως, στην ανησυχία αυτών, που φοβούνται ότι θα χάσουν κεκτημένα, που θα ξεβολευτούν, που θα πρέπει να κάνουν κάποια βήματα- είτε μπροστά είτε πίσω- ώστε να αρθεί ο αποκλεισμός για τους μη-προνομιούχους.
Οι αντιτιθέμενοι στην ίδρυση άλλων Ιδρυμάτων Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης πέρα από τα Κρατικά. λένε «όχι στα ιδιωτικά πανεπιστήμια!». Η φρασεολογία τους αυτή δεν είναι χωρίς σημασία. Σε ένα θεμελιακό επίπεδο είναι ψευδής, διότι ο λόγος είναι όχι περί ιδιωτικών αλλά περί μη-κρατικών και μη κερδοσκοπικών πανεπιστημίων. Σε ένα «αθωότερο» επίπεδο, υποτίθεται ότι η αλλαγή της φρασεολογίας απλουστεύει την κατανόηση από το κοινωνικό
σύνολο. Πού να λέει κανείς «όχι (ή ναι) σε μη-κρατικά, μη-κερδοσκοπικά πανεπιστήμια». Πρόκειται περί σιδηρόδρομου. Όμως στην συγκεκριμένη περίπτωση πρόκειται για απλοποίηση που συσκοτίζει παρά διαφωτίζει και χρησιμοποιείται για να κατηγορηθούν οι υποστηρικτές της πρότασης. Το ανάλογο που θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς είναι η απλοποίηση στον Δαρβίνο, που από το «πίθηκος και άνθρωπος μοιράζονται κοινό πρόγονο»
διαστρεβλώθηκε απλοποιούμενο στο «ο άνθρωπος κατάγεται από τον πίθηκο».
Ενδεχομένως, το πραγματικό ερώτημα να μην αφορά μόνο το εάν τα Πανεπιστήμια θα είναι αποκλειστικά κρατικά, ή θα υπάρχουν και μη κερδοσκοπικά , μη-κρατικά κλπ. Ίσως, να πρέπει να γίνει μία ευρύτερη συζήτηση για τα Πανεπιστήμια και τον ρόλο τους, η οποία και να αγγίζει το ευρύτερο θέμα της ανάπτυξης.
1) Οι περισσότεροι Έλληνες θεωρούν «δίκαιο» να υπάρχει (πανεπιστημιακή) μόρφωση για όλους. Στην πραγματικότητα νομίζω ότι το αίτημα αυτό δηλώνει την επιθυμία να έχουν όλοι οι Έλληνες κάποιο πιστοποιητικό, που να τους δίνει επαγγελματικά δικαιώματα. Πολλές φορές μέσα στο αίτημα αυτό υποννοείται και το αίτημα να προσφερθεί και η θέση εργασίας, ει δυνατόν στον δημόσιο τομέα. Η ανησυχίες αυτές είναι βάσιμες, όπως και η επιθυμία για
εξασφάλιση, αλλά στην πραγματικότητα δεν δείχνουν άδολη αγάπη προς την μόρφωση.

2) Συνήθεια; Ψευδαίσθηση; Ενδεχομένως αποτέλεσμα μη ύπαρξης τάξεως ευγενών στην Ελλάδα, λόγω ιστορικών συγκυριών αλλά και συνταγματικής επιταγής, σε αντίθεση με άλλες χώρες; Κακά τα ψέμματα στην Ελλάδα το κύρος το δίνει η μόρφωση και το χρήμα. Η πρώτη ακόμη και στην Τριτοβάθμια μορφή της έχει τις διαβαθμίσεις της. Στην κορυφή ευρίσκονται οι γιατροί. Ας υπεραπλουστεύσω: Ας υποθέσουμε ότι υπάρχουν μόνο δύο επαγγέλματα, οι γιατροί και οι εργάτες. Στην Ελλάδα όλοι θέλουν να γίνουν γιατροί (πηγαίνοντας ακόμα και σε αμφίβολης αξιοπιστίας ιδρύματα). Τϊ είναι προτιμότερο; Πολλοί γιατροί με μεγάλο ποσοστό εξ αυτών με ελλιπή εκπαίδευση, ανεπαρκή κλπ ή λίγοι και καλοί, οι οποίοι να συνεισφέρουν στην βελτίωση της υγείας του πληθυσμού, την αύξηση του βιοτικού του επιπέδου κλπ; Τί κοινωνία προτιμούμε; Μία, όπου όλοι είναι γιατροί και βασιλεύουν οι κουτσομπολίστικες εκπομπες (πολλοί θα πουν ότι αυτές μας σερβίρουν. Σύμφωνοι, αλλά και εμείς δεν γυρίζουμε την πλάτη μας με δυναμικό τρόπο) ή μία όπου ακόμα και οι εργάτες είναι μορφωμένοι (όχι με την έννοια του πτυχίου, αλλά με την έννοια της καλλιέργειας: να διαβάσουν ένα βιβλίο, ένα καλό άρθρο εφημερίδας, να δουν μία καλή ταινία κλπ);

3) Το Πανεπιστήμιο είναι πυρήνας ανάπτυξης, αλλά στην Ελλάδα είναι με τον πλεόν στρεβλό τρόπο. Αντί η ανάπτυξη να προέρχεται από την παραγωγή γνώσης, την εφαρμογή της και την διάχυσή της στην κοινωνία, έχουμε την ανάπτυξη της ενοικίασης δωματίων και λειτουργίας τοπικών αγορών. Λέγεται ότι κάθε δήμαρχος, πολιτευτής κλπ θεωρεί λίγο πολύ ως χρέος του να υποβάλλει διαρκώς αιτήματα για ίδρυση, εάν όχι Πανεπιστημίων ή ΑΤΕΙ,
τουλάχιστον για κάποιο τμήμα. Πώς να κάνει αλλιώς αφού δέχεται διαρκώς πιέσεις από την τοπική κοινωνία. Όμως, τέτοιου είδους πολιτικές δεν ευνοούν ούτε το Πανεπιστήμιο και την γνώση αλλά ούτε και την ανάπτυξη. Σχετικά με την τελευταία: Αυτό που, κυρίως, συμβαίνει δεν είναι η παραγωγή γνώσης και πλούτου-έστω και σε κάποιον βαθμό-, αλλά η μεταβίβαση πόρων από μία άλλη περιφέρεια, με τις ενοικιάσεις οικιών κλπ.

4) Εξάλλου, πώς να παραχθεί γνώση, όταν το κάθε τμήμα είναι αποκομμένο από το άλλο; Σκεφτείτε το εξής : Στην πόλη Α, έχουμε ένα τμήμα Χημείας, στην πόλη Β ένα τμήμα Φυσικής. Αμφότερα τα τμήματα μοιράζονται κάποιες κοινές βιβλιογραφικές πηγές, και άλλα υλικά. Ας σταθούμε στο Χ επιστημονικό περιοδικό. Αντί, λοιπόν, να υπάρχει το επιστημονικό περιοδικό στην ενιαία βιβλιοθήκη, υπάρχει εις διπλούν στην βιβλιοθήκη του κάθε τμήματος, κάτι που αποτελεί περιττή, αλλά αναγκαία με τον τρόπο που είναι διαμορφωμένο το σύστημα δαπάνη. Με ποιόν τρόπο περιττη; Σκεφτείτε, μόνο, ότι εάν υπήρχε ορθότερη οργάνωση με ενιαίο campus, και κεντρική βιβλιοθήκη, θα αγοραζόταν το περιοδικό μία φορά και τα αντίστοιχα χρήματα της διπλής αγοράς, θα μπορούσαν να επενδυθούν σε παρελθούσες σειρές του περιοδικού, σε άλλα περιοδικά, σε εργαστήρια, υπολογιστές κλπ.

5) Εάν και το επιστημονικό προσωπικό του Πανεπιστημίου χαρακτηρίζεται από (υπερ)εξειδίκευση, ο χώρος όπου ασκούν τα καθήκοντά τους είναι το Πανεπιστήμιο και όχι το Επιστήμιο. Πανεπιστήμιο είναι ο και ιδεατός χώρος, όπου θα συγχρωτισθούν και θα ανταλλάξουν ιδέες ο Αρχαιολόγος με τον Ψυχολόγο, ο Μαθηματικός με τον Γαστρεντερολόγο, ο Θεολόγος με τον Χημικό κλπ. Αυτός ο συγχρωτισμός παίζει σημαντικό ρόλο στην παραγωγή γνώσης. Τέτοιες ανταλλαγές ιδεών είναι δύσκολο να γίνουν, όταν το κάθε τμήμα είναι αποκομμένο και σε διαφορετικές πόλεις. Αποτέλεσμα αυτών θα είναι στο τέλος να μην υπάρχει επικοινωνία ούτε ανάμεσα στους επιστήμονες του ιδίου επιστημονικού κλάδου (πχ συνταγματολόγοι με αστικολόγους), η δε γνώση να τελματώνεται.

6) Η Τριτοβάθμια εκπαίδευση παρέχεται «δωρεάν» με τρομερό, όμως, κόστος. Κόστος στην γνώση, αφού η οικονομιά επιβάλλει το μοναδικό σύγγραμα. Το «δωρεάν» σημαίνει πλεόν ούτε basic service από την στιγμή που δεν υπάρχουν βιβλιοθήκες εργαστήρια,κλπ. Πρέπει ο φοιτητής να αγοράσει μόνος του βιβλία, να ταξιδεύσει σε άλλες πόλεις για να συγκεντρώσει βιβλιογραφία, να στριμωχθεί σε ακατάλληλες αίθουσες.

7) Εάν η «έδρα» εμπόδιζε την ελεύθερη ανάπτυξη της σκέψης, όπως και το «μοναδικό σύγγραμα», άλλο τόσο την εμποδίζει η κομματική εμπλοκή στα των Πανεπιστημίων.

8 ) Ο φόβος για την αξιολόγηση είναι ακατανόητος. Το Πανεπιστήμιο θα πρέπει να λογοδοτεί στον βασικό του χρηματοδότη, ο οποίος είναι ο φορολογούμενος πολίτης. Πολλοί εκφράζουν τον φόβο ότι με την αξιολόγηση θα ευνοούνται μόνο τα Πανεπιστήμια με «πρακτικό» προσανατολισμό αγνοώντας ότι ακόμα και αυτός βασίζεται κατά πολύ στην «αχρηστη» θεωρία. Το επιχείρημα δεν είναι αβάσιμο, όμως, αυτό που είναι απαραίτητο είναι ένας δυναμισμός για να πεισθεί η κοινωνία ότι το πανεπιστήμιο είναι φορέας παραγωγής γνώσης και όχι η φοβική οχύρωση.

9) Το θέμα του ασύλου έχει παρανοηθεί ή μάλλον ο περίπλοκος τρόπος της άρσης του έχει οδηγήσει σε επιπλοκές. Δεν είναι λογικό άσυλο να λογίζεται το ταμπούρωμα κάποιων, οι οποίοι καταστρέφουν κλπ. Πολλοί ομιλούν για πλήρη κατάργηση του ασύλου, αλλά ίσως και αυτή να μην είναι η πλεόν κατάλληλη κίνηση. Μάλλον το άσυλο θα πρέπει να αφορά πρωτίστως την ελευθερία της έκφρασης και την διάδοση των ιδεών (που τα ταμπουρώματα και οι καταστροφές δεν τις προασπίζουν). Άσυλο είναι να μπορεί να λέει ο φοιτητής στον διδάσκοντα » Μας είπατε κάτι, που αναφέρεται σε μία έρευνα που έγινε πριν 25 χρόνια. Η πρόσφατη βιβλιογραφία και έρευνα δείχνουν ότι αυτό δεν ευσταθεί κλπ» χωρίς να φοβάται ότι δεν θα πάρει πτυχίο και να δέχεται τέτοιου είδους απειλές.

Τί θα μπορούσε να γίνει; Υπάρχουν άλλοι ειδικότεροι από εμένα: Σκέφτομαι τα εξής:
1) Πραγματική εκτίμηση της μόρφωσης και αγώνας να πεισθεί η κοινωνία και η οικονομιά ότι όλα τα πτυχία έχουν την χρησιμότητα και την αξία τους. Φυσικά κάποια είναι δυσκολότερα να αποκτηθούν ή δίνουν συγκεκριμένες δεξιότητες, όπως αυτά των γιατρών. Έχω την αίσθηση ότι ο κόσμος πιστεύει ότι τα μόνα πτυχία που έχουν αξία-εάν και σιγά σιγά έρχεται και εκεί η διάψευση- είναι τα (οικο)νομικά, των γιατρών και των μηχανικών και ότι ένα πτυχίο φιλολόγου, φιλοσόφου, φυσικού, κοινωνιολόγου κλπ δεν έχει καμμία αξία εκτός του ότι επιτρέπει στον κατοχό του, όταν βρει δουλειά να γίνει «γραφιάς» και όχι «μουτζούρης». Λάθος, το πανεπιστημιακό πτυχίο δίνει εργαλεία και αυτά είναι που πρέπει να εκτιμηθούν. Φαντάζεστε έναν εκδοτικό οίκο να έχει στο διοικητικό του συμβούλιο μόνο οικονομολόγους, αφού αυτό θεωρείται «χρήσιμο» πτυχίο, ενώ των φιλολόγων «άχρηστο»; Τί βιβλία θα έβγαιναν άραγε; Και κανείς δεν εγγυάται ότι σε μία επιχείρηση η ιδέα ενός οικονομολόγου θα είναι καλύτερη καινοτομικότερη από αυτήν ενός θεολόγου. Σύμφωνοι, ο οικονομολόγος θα είναι αυτός που θα μετρήσει το κόστος της επένδυσης, την απόσβεση, το κέρδος, τις ζημίες κλπ. Αυτή είναι η εργασία του. Δεν έχει.όμως, απαραίτητα και τις καλύτερες ιδέες ή δεν τις έχει πάντα.

2) Το Πανεπιστήμιο πρέπει να συγκεντρωθεί σε ενιαίο campus. Αναλύθηκε πιο πανω ο λόγος, που ο διασκορπισμός των σχολών και των τμημάτων οδηγούν σε χαμηλή παραγωγή γνώσης με μεγάλη σπατάλη. Το Πανεπιστήμιο δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως αφορμή για να ενοικιάζονται σπίτια και να λειτουργούν τοπικές αγορές. Είναι η παραγωγή γνώσης, η οποία αποτελεί την συνεισφορά του Πανεπιστημίου στην τοπική και στην εθνική ανάπτυξη.

3) Αποβολή κάθε κομματικής εμπλοκής από το Πανεπιστήμιο. Κριτήριο για ακαδημαϊκή, διοικητική και άλλες θέσεις πρέπει να είναι το έργο, οι ιδέες και όχι η κομματική αφοσίωση.

4) Ναι στην αξιολόγηση. Το Πανεπιστήμιο δεν πρέπει να αισθάνεται αμηχανία. Πολλοί λένε ότι η ελάχιστη χρηματοδότηση θα το αδικήσει. Ενδεχομένως να έχουν δίκιο και προφανώς καλό είναι να αυξηθεί. Πρέπει, όμως, έστω και με την ελάχιστη χρηματοδότηση το έργο να προβληθεί και να αξιολογηθεί. Έχουμε σκεφτεί την προοπτική της μικρής, αλλά καλής παραγωγής;

5) Ο πυρήνας της χρηματοδότησης του δημόσιου Πανεπιστημίου θα πρέπει να είναι από το Κράτος., όμως, θα μπορούσαν και οι φοιτητές να πληρώνουν συμβολικά δίδακτρα. Είναι ο μόνος τρόπος ώστε να προσληφθεί ανετότερα προσωπικό, να εμπλουτισθούν περαιτέρω οι βιβλιοθήκες κλπ κλπ. Θα μπορούσε να υπάρχει ένα κλιμακωτό σύστημα, όπου ο πλούσιος φοιτητής θα πλήρωνε περισσότερα από τον φτωχό, αλλά επειδή εδώ είναι πολύ πιθανόν ο
γιός του εργοστασιάρχη να βρεθεί φτωχότερος από τον γιο του εργάτη του εργοστασίου, τέτοιο σύστημα (κλιμακωτό) δεν φαίνεται πρόσφορο. Δημόσιος απολογισμός οικονομικής χρήσης για να γνωρίζουν οι φορολογούμενοι πολίτες και οι φοιτητές τί πληρώνουν. Χρηματοδότηση από τρίτες πηγές; Γιατί όχι; Γιατί να μην χρηματοδοτήσουν οι «Χυμοί Τρεχαγυρευόπουλος» ένα εργαστήριο διατροφολογίας; Φυσικά θα πρέπει να υπάρχει ένα πλάνο, και πρόβλεψη για το μέλλον, ώστε να μην βρίσκονται προσωπικό και φοιτητές κρεμασμένοι, όταν λήγει η δωρεά.

6) Κατάργηση του μοναδικού συγγράματος, που εγκλωβίζει την γνώση, και της διανομής του. Το ανάλογο κονδύλι θα μπορούσε να δωθεί στην Πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη για τον εμπλουτισμό της. Μία άλλη ιδέα είναι οι εξής: Επιμερισμός του κονδυλίου, αφ’ ενός στην βιβλιοθήκη, αφ΄ετέρου στον φοιτητή, ώστε να επιδοτείται η αγορά των βιβλίων του και να τα πληρώνει σε χαμηλότερη τιμή από αυτήν της αγοράς.

7) Εξορθολογισμός του ασύλου. Οι καταστροφές, οι βανδαλισμοί, ο κακοποιός που μπαίνει στο Πανεπιστήμιο δεν μπορούν να προστατεύονται από το άσυλο. Ο φοιτητής, που έχει καινοτόμες ιδέες, που αμφισβητεί τον καθηγητή ή και το μέλος ΔΕΠ χαμηλότερης βαθμίδας, που αμφισβητεί αυτόν της ανώτερης πρέπει να προστατεύονται από το άσυλο και να μην φοβούνται ότι δεν θα εξελιχθούν, δεν θα πάρουν πτυχίο κλπ και να αμύνονται ταμπουρωμένοι πίσω από κόμματα και παρατάξεις.

Η ίδρυση, λοιπόν, των μη κρατικών μη κερδοσκοπικών Πανεπιστημίων δεν θα δημιουργήσει προβλήματα στα ήδη υπάρχοντα κρατικά για τον απλούστατο λόγο ότι πολλά προβλήματα ήδη υπάρχουν. Φυσικά κανείς δεν λέει ότι θα επιλύσει και τα υπάρχοντα προβλήματα. Στην ουσία η συζήτηση έχει δύο σκέλη και νομίζω ότι λάθος συγχωνεύεται: το ένα σκέλος είναι η μεταρρύθμιση του δημοσίου πανεπιστημίου, το άλλο είναι η ίδρυση των μη κρατικών μη κερδοσκοπικών.
Επιπλεόν είναι λάθος το σκεπτικό στην αντίθεση στην ίδρυση μη-κρατικών μη-κερδοσκοπικών Πανεπιστημίων να στηρίζεται στην εξής λογική: Εάν γίνουν θα έχουν περισσότερα χρήματα (δεν νομίζω ότι θα έχουν από το Κράτος, όπως ισχυρίζονται και σωστό θα είναι να μην έχουν) και με την σύγκριση το δημόσιο Πανεπιστήμιο θα υποβαθμισθεί. Ωραία λογική! Σκεφτείτε την αναλογία: Σε μία πόλη υπάρχουν 5 εστιατόρια, τα οποία τα ίδια αναγνωρίζουν ότι έχουν αρκετά δομικά προβλήματα. Αντί να κάτσουν να δουν πώς θα τα λύσουν ώστε να ελαχιστοποιηθούν, αρνούνται να δεχθούν να ανοίξει ένα νέο εστιατόριο, για το οποίο δεν ξέρουν στο κάτω κάτω, εάν όντως θα έχει καλύτερη εξυπηρέτηση, μενού κλπ.

Advertisements

3 responses »

  1. Ο/Η Nikos λέει:

    Kalispera,

    Idietera hrisimes apopseis. Me ti akrivos asholeisai ?
    … Nikos …

  2. Ο/Η righttochange λέει:

    Με τί ασχολούμαι; Χμμ, ούτε που ξέρω!
    Ευχαριστώ για την επίσκεψη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s