Αναμφισβήτητα, η απόφαση του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ να προτείνει την κυρία Γκιουλ-Μπεγιάζ Καραχασάν, ελληνίδα πολίτη, μουσουλμανικού θρησκεύματος για την υπερνομαρχία Δράμας- Καβάλας-Ξάνθης ταράζει τα ύδατα για τους εξής λόγους
Η υποψήφια είναι νέα.
Η υποψήφια είναι γυναίκα
Η υποψήφια είναι μουσουλμάνα στο θρήσκευμα.
Αντιστρέφει, λοιπόν, το «κλασσικό» πρότυπο του ώριμου, άνδρα και Χριστιανού Ορθοδόξου.
Ας αναλύσω, λοιπόν, όσο μου επιτρέπει ο ντροπαλός μου και αδαής νους τα χαρακτηριστικά της συγκεκριμένης υποψηφιότητας.

Η υποψήφια είναι νέα
Η υποψήφια είναι νεαρής ηλικίας. Δεν είναι καν τριάντα χρονών. Εάν λάβουμε υπ’ όψιν μας ότι ο κάθε άνθρωπος διαμορφώνεται τόσο από τις εμπειρίες του και την διαπαιδαγώγηση, όσο και από τις εμπειρίες και την διαπαιδαγώγηση των μεγαλυτέρων (οι οποίοι με την σειρά τους είχαν διαμορφώσει τις εμπειρίες τους αντιστοίχως κλπ κλπ), η ηλικία φέρει συνέπειες. Εάν καθίσουμε και το αναλογισθούμε, μόλις τα τελευταία χρόνια βλέπουμε να αποσύρονται άνθρωποι, που διαμορφωθήκαν την περίοδο του Μεσοπολέμου (φυσικά υπάρχουν και μερικοί επίμονοι, αλλά και κάποιο με υπερβατικό μυαλό ακόμα και είναι αυτό το τελευταίο που έχει σημασία) και τώρα αντικαθιστώνται από ανθρώπους της «Γενιάς του Πολυτεχνείου», «του Μάη του 68», της «Αμφισβήτησης του Πολέμου του Βιετνάμ» κλπ. Τα σημερινά δεδομένα, όμως, δεν έχουν σχέση με τις παραστάσεις, που αυτοί οι άνθρωποι έχουν διαμορφώσει. Αντιστοίχως, η σημερινή νέα γενιά που διαμορφώνεται την περίοδο της «παγκοσμιοποίησης», να μην μπορεί να αντιληφθεί τα δεδομένα, όταν θα βρεθεί σε υπεύθυνες και ηγετικές θέσεις και όταν η οικονομικοκοινωνικοπολιτική πραγματικότητα θα διαφέρει από την σημερινή. Ίσως, αυτό να είναι στην μοίρα της πολιτικής: να έχει στις ηγετικές της θέσεις ανθρώπους, οι οποίοι ποτέ δεν συμβαδίζουν αντικειμενικά με την εποχή τους, αλλά βρίσκονται κατά κάποιον τρόπο αλυσοδεμένοι με και από το παρελθόν. Αυτό συμβαίνει με όλους τους ανθρώπους και λίγοι είναι αυτοί που κάπως κατορθώνουν και τεντώνουν τις αλυσίδες τους, ώστε να αντιληφθούν, τόσο την σύγχρονή τους, όσο και την μελλοντική κατάσταση. Και αυτοί οι τελευταίοι δεν είναι απαραίτητο να είναι και ηλικιακά νέοι, μπορεί να ανήκουν και σε μεγαλύτερες ηλικίες.
Η νεότητα, λοιπόν, φέρνει φρέσκες ιδέες, έχει δεσμέυσεις με το παρελθόν, αλλά αναμφίβολά ξεκινά να τις φυλλομετρά σε υστερότερη σελίδα σε σχέση με τις παλαιότερες γενιές, και μέσα στον «επαναστατικό της οίστρο» (και μέχρι να αντιληφθεί με την σειρά της, ότι δεν είναι και τόσο ελεύθερη όσο νομίζει) απορρίπτει παραδόσεις, έθιμα, ιστορία, δεδομένα κλπ κλπ. Από την άλλη, βέβαια, υπάρχει και ο αντίλογος: ο ριζοσπαστισμός της νεότητας, η διεκδίκηση του αδυνάτου, η ουτοπική σκέψη, πολλές φορές είναι ικανές να οδηγήσουν σε δυστυχία, εάν εφαρμοστεί με απόλυτο τρόπο το ριζοσπαστικό πρόγραμμά τους. Επίσης, πολλές φορές η νεότητα στην σκέψη δεν βαδίζει με την νεότητα στην ηλικία: Όλοι μας θα έχουμε συναντήσει 20ρηδες με νου και συμπεριφορά υπερηλίκων και υπερήλικες με νου και σκέψεις προοδευτικών νέων.

Η υποψήφια είναι γυναίκα
Εάν και το γένος του ουσιαστικού είναι θηλυκό, αυτή (η πολιτική) θεραπεύεται κατά κύριο λόγο από άνδρες. Πολλοί και διάφοροι λόγοι έχουν οδηγήσει σε αυτό μέσα στους αιώνες. Μπορούμε να υποθέσουμε τους κυριότερους λόγους: Η κύηση, ο τοκετός και οι συμπαρομαρτούσες δεσμεύσεις εμπόδιζαν μέσα στους αιώνες την γυναίκα από το να εμφανίζεται στον δημόσιο χώρο και τώρα, βέβαια, έχουν καθιερωθεί πρακτικές και νοοτροπίες, οι οποίες αλλάζουν με αργό ρυθμό. Η πολιτική σε μεγάλο βαθμό είναι συνυφασμένη με την βία (το μονοπώλιο της φυσικής χρήσεως της βίας είναι το χαρακτηριστικό του Κράτους) και η βία ως ιδιότητα, ίσως ως αποτέλεσμα ορμονικών διεργασιών, είναι συνυφασμένη κυρίως με τους άνδρες παρά με τις γυναίκες. Βέβαια, η πολιτική μπορεί να έχει σχέση με την βία, αλλά δεν παρουσιάζει σχέση μόνο με την τελευταία. Σημαντικότερο όλων (και στην ουσία μέσα σε αυτό το πλαίσιο εγγράφεται η παραίτηση της βίας υπέρ ενός αποκλειστικού φορέα) είναι η κοινωνική συμβίωση και η παρασκευή και διανομή της «πίττας». Αναφέραμε, λοιπόν, ότι κάτι η σύνδεση της βίας με το πολιτικό κάτι η φυσιολογία των ανδρών, κάτι οι πρακτικότητες κλπ και οι παραδόσεις εμπόδισαν τις γυναίκες (και τις εμποδίζουν ακόμα) από την ενεργό τους συμμετοχή στην πολιτική. Από την άλλη, βέβαια, δεν σημαίνει καθόλου ότι όλοι οι άνδρες είναι φυσικώς βίαιοι και όλες οι γυναίκες ειρηνόφιλες. Αυτό, σημαίνει ότι εάν αντιστρεφόταν η κατάσταση (σχηματικά οι άνδρες κατά κύριο λόγο εκτός και οι γυναίκες κατά κύριο λόγο εντός πολιτικής) δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα είχαμε έναν κόσμο, όπου θα βασίλευε η ειρήνη και η αρμονία (φυσικά, το να ίσχυε το αντίστροφο σε απόλυτο βαθμό θα σήμαινε την ύπαρξη του αυτού προβλήματος από την ανάποδη: δηλαδή του αποκλεισμού (του) ενός φύλου από την πολιτική). Είναι το εναλλακτικό σενάριο, που κάνει μία τέτοια υπόθεση ελκυστική και κάτι τέτοιο νομίζω ότι ισχύει γενικότερα και όσοι διαβάζουν αυτά τα ποστ, θα έχουν καταλάβει ότι γενικώς αναφέρομαι σε αυτήν την γραμμή σκέψης. Ένας κόσμος που θα κυριαρχούσαν οι γυναίκες στην πολιτική σίγουρα θα ήταν διαφορετικός από αυτόν, που έχουμε συνηθίσει: ούτε καλύτερος, αλλά ούτε και χειρότερος. Θα είχε τα δικά του καλά και κακά: τις δικές του αδυναμίες και αρετές.
Αυτά ως γενικές φιλοσοφίες: Ειδικότερα τώρα: η συγκεκριμένη υποψηφιότητα είναι ανατρεπτική και για την συγκεκριμένη ομάδα πληθυσμού, που ανήκει η κ. Καραχασάν (την μουσουλμανική μειονότητα). Αναμφίβολα, η ψηφοφορία απευθύνεται σε όλους, αλλά υποθέτω ότι αποσκοπεί και στο να τραβήξει μαζικά την μουσουλμανική ψήφο. Η ανατρεπτικότητά της έγκειται στο ότι δεν προτείνεται κάποιος άντρας υποψήφιος για υπέρνομάρχης, αλλά μία γυναίκα σε μία θρησκευτική κοινότητα, η οποία θεωρείται μάλλον κλειστή και ανδροκρατική και ενδεχομένως να είναι κατά κύριο λόγο. Λέω «ενδεχομένως», διότι αφ’ ενός δεν έχω στοιχεία, αφ’ ετέρου τίποτα δεν είναι απόλυτο. Λέω «είναι» και όχι «ήταν και θα είναι», «είναι και πάντα ήταν» κλπ, διότι ορισμένοι έχουν την εντύπωση ότι η ευρύτητα πνεύματος, η φιλομάθεια, η ανατρεπτικότητα ήταν πάντα συνυφασμένα με την Δύση. Αυτό δεν ισχύει. Την περίοδο του πρώιμου Μεσαίωνα ο μουσουλμανικός κόσμος κρατούσε τα ηνία της σκέψης, της επιστήμης κλπ και είναι σε αυτόν που κατά μεγάλο μέρος οφείλουμε την διάσωση της Κλασσικής κληρονομίας της Δύσεως. Κατά κάποιον τρόπο, ήταν οι κατεπιστευματοδόχοι της δυτικής κληρονομίας την περίοδο που η Ευρώπη αγωνιζόταν να μεταβεί προς τους νεωτέρους χρόνους.

Η υποψήφια είναι Μουσουλμάνα
Η υποψήφια είναι Μουσουλμάνα. Δεν ανήκει, λοιπόν, στην μεγάλη πλειοψηφία του πληθυσμού που είναι ακόλουθοι του Ορθοδόξου Χριστιανικού δόγματος. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι στην Ελλάδα η μουσουλμανική θρησκεία (για λόγους ιστορικούς, αλλά και λόγους ιστορικής μυθολογίας) ταυτίζεται με τους Τούρκους, την Τουρκοκρατία και όλες τις συμπαρομαρτούσες καταστάσεις και ταυτόχρονα η Ελληνικότητα ταυτίζεται με την Ορθοδοξία, αυτό φέρνει σε αδυναμία την υποψηφιότητα της κ. Καραχασάν και για αυτόν τον λόγο την κάνει ανατρεπτική. Φυσικά, η ταύτιση της Ισλαμικής θρησκείας με τους Τούρκους και της Ορθοδοξίας με τους Έλληνες είναι λανθασμένη, παρ’ ολ’ αυτά οι πεποιθήσεις οδηγούν και σε συμπεριφορές και συνεπώς λανθασμένες ή όχι έχουν την σημασία τους. Στην συγκεκριμένη περίπτωση η θρησκεία της που διαφέρει από της πλειοψηφίας θα της αφαιρέσει μάλλον ψήφους. Η ταύτιση της θρησκείας της με ένα έθνος που θεωρείται στην καλυτέρα των περιπτώσεων «άσπονδος φίλος» για το Ελληνικό θα της αφαιρέσει έτι περισσότερους. Φυσικά, θα πρέπει να αποφασίσουμε, όχι μόνο με την κυρία Καραχασάν, αλλά γενικότερα με την μειονότητα πώς την προσλαμβάνουμε και πώς συμπεριφερόμαστε προς αυτήν, πέρα από τα «χαρτιά». Δεν μπορούμε να τους λέμε την Δευτέρα Πομάκους, την Τρίτη Τούρκους, την Τετάρτη όχι-Τούρκους, την Πέμπτη εξισλαμισμένους (εθνοτικά) Έλληνες κλπ.

Φυσικά, θα ήθελα και να σχολιάσω την πρόταση του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Όπως έγραψα ταράζει τα ύδατα, και είναι αξιέπαινος για αυτό, αλλά υπάρχει ένα αλλά, μάλλον διάφορα αλλά:
Εάν θυμάμαι καλά η δευτεροβάθμια αυτοδιοίκηση καθιερώθηκε νομοθετικά επί κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και ήταν αυτή η πλειοψηφία, η οποία είχε ορίσει τις στρεβλώσεις των «υπερνομαρχιών», διότι είναι στρέβλωση όλοι οι νομοί να είναι αυτόνομες μονάδες και κάποιοι να είναι σε ομάδες. Ίσως, θα ήταν ουσιαστικότερο, πέρα από την υποψηφιότητα της κ. Καραχασάν, ο κ. Παπανδρέου να καλούσε σε έναν διάλογο για αναίρεση αυτών των στρεβλώσεων ή και για μία ριζική μεταρρύθμιση της μορφής της αυτοδιοίκησης με μετάβαση στην αιρετή περιφερειακή αυτοδιοίκηση με αρμοδιότητες και πόρους και-γιατί όχι;-για μία ριζική μεταρρύθμιση, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε ένα ομοσπονδιακό σύστημα, όπου οι αποφάσεις θα λαμβάνονται εγγύτερα στον τόπο των προβλημάτων και στους πολίτες. Η επικείμενη διαδικασία της αναθεώρησης του Συντάγματος είναι μία άριστη ευκαιρία για τα κόμματα, είτε για το κυβερνητικό, είτε για αυτά της αντιπολίτευσης.
Πολύ φοβάμαι, πάντως, ότι η υποψηφιότητα αυτή δεν θα έχει ως αφετηρία τον συμβολισμό, αλλά θα καταλήξει και θα κολλήσει σε αυτόν, όπως και τόσες άλλες υποψηφιότητες που απευθύνονται σε ειδικές και συνήθως μειονοτικές ομάδες του πληθυσμου. Φυσικά δεν θα ήταν σωστό ολόκληρη η δομή της κοινωνίας, οι λειτουργίες της κλπ να ανατραπούν ώστε να λειτουργεί βάσει των κωδίκων, των επιθυμιών κλπ της κάθε μειονοτικής ομάδας, αλλά από την άλλη, αυτές οι συμβολικές κινήσεις συνήθως δεν επιτυγχάνουν και πολλά στην πλήρη ενσωμάτωση των μειονοτικών ομάδων στην κοινωνία και την άρση του αποκλεισμού. Ένα χονδροειδέστατο παράδειγμα: Θα ήταν άδικο για την βλέπουσα πλειοψηφία να καταργηθεί το αλφάβητο υπέρ του Μπραίιγ, λόγω της ύπαρξης των τυφλών. Από την άλλη, μπορεί μεν να υπάρχουν τυφλοί πολιτικοί, αλλά δυστυχώς δεν έχει αρθεί ο αποκλεισμός προς την κοινότητά τους (πχ εμπόδια στους δρόμους, ανυπαρξία Μπραίιγ σε διάφορες οδηγίες κλπ κλπ). Φυσικά θα είμαστε άδικοι να κατηγορούμε μόνο τους πολιτικούς, όταν και οι πολίτες οι ίδιοι φέρουν ευθύνη για αυτήν την κατάσταση.
Τέλος, πολύ φοβάμαι ότι η υποψηφιότητα αυτή, εάν επιμείνει κανείς να την προβάλει στην παραταξιακή της αφετηρία-είτε για να την υποστηρίξει είτε για να την απορρίψει- ενδεχομένως να διαχωρίσει τοπικά τις δύο τοπικές κοινότητες (Χριστιανική και Μουσουλμανική) κατά μήκος των κομματικών γραμμών. Να ταυτισθεί η μία κοινότητα με την μία παράταξη και η άλλη κοινότητα με την άλλη, μόνο εξαιτίας των επί κεφαλής των ψηφοδελτίων.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s