Έχω γράψει post σχετικά με το αλφάβητο. Αυτήν την φορά θα γράψω για τα σημεία στίξης. Τα σημεία στίξης υποθέτω ότι χωρίζουν τα νοήματα στις περιόδους, επιτρέπουν τις αναπνοές, χωρίζουν τις προτάσεις (βέβαια όχι με τον μανιακό τρόπο που συμβαίνει στα γερμανικά και στα ρωσσικά) και αποδίδουν τα συναισθήματα αυτού που εκφέρει τον λόγο (κυρίως το θαυμαστικό).
Παρατηρώ, όμως, ότι τις περισσότερες φορές τα σημεία στίξης αδυνατούν να αποτυπώσουν το συναίσθημα. Πολλές φορές κάποιος θα πρέπει να καταφύγει στα συμφραζόμενα κλπ για να το συναγάγει, αλλά άλλες φορές αυτό είναι τελείως αδύνατο με αποτέλεσμα να υπάρχουν ποικίλλες ερμηνείες.
Σκεφτείτε το εξής: Ο Α λέει «Χ» και ο Β απαντά:
«Τί (είπες);»
Η απάντησή του μπορεί να εμπεριέχει, είτε σε αποκλειστικότητα είτε σε συνδυασμό: απορία, έκπληξη, οργή, πρόσκληση για επανάληψη, αδυναμία κατανόησης και πλείστα άλλα, τα οποία αυτήν την στιγμή δεν μπορώ να φαντασθω! Το σημείο στίξης δεν μπορεί να αποδώσει την πληροφορία με αποτέλεσμα να πρέπει να καταφεύγουμε σε δευτερογενή στοιχεία ή να υποθέτουμε, όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω. Τί θα μπορούσε, λοιπόν, να γίνει για να προσλάβει ο αναγνώστης πληρέστερα- και εάν είναι δυνατόν τέλεια- την πληροφορία; Μία ιδέα θα ήταν ένα διαφορετικό σύστημα τονισμού. Λέω διαφορετικό, διότι ο τόνος δεν θα αναφερόταν ούτε στην δυναμική της συλλαβής, όπως γίνεται στην σύγχρονη γλώσσα, ούτε στις προσωδίες κλπ, όπως γινόταν στην αρχαία γλώσσα. Ο τόνος (ή και οι τόνοι, εάν πρόκειται για πολυσύλλαβες λέξεις) θα αποτύπωνε καλύτερα, τα όποια ανεβάσματα ή κατεβάσματα της φωνής, τα τραβήγματα, τις εντάσεις κλπ. Τα τονικά σημάδια, που θα χρησιμοποιηθούν μπορεί να είναι τα παλαιά (οξείες, κλπ), αλλά με την ενημέρωση ότι έχουν διαφοροποιηθεί στην χρήση, ή να δημιουργηθούν καινούρια.
Βέβαια από την άλλη θα μπορούσε να πει κάποιος, και μάλλον θα είχε δίκιο, ότι ούτε και τότε θα μπορούσε να λάβει ο αναγνώστης πλήρως την πληροφορία και ότι θα μπορούσαμε να έχουμε ακόμα και ποικίλλες ορθογραφίες. Πχ την φράση: «Θα έρθει στην πόλη με το τραίνο», θα μπορούσε να γραφεί:
Θα έρθει στην πόλη με το τραίνο.
Θα έρθει στην πόλή μέ το τραινό.
Θα έερθει στην πόληη μεε το τραίαιαινο.
Θααα εέερθειει στήν πόλη μέ τόο τραίνοοό.
κλπ. Φυσικά σε όλα αυτά θα έπρεπε να προσθέσουμε και τους ποικίλλους τόνους που θα υπήρχαν. Αποτέλεσμα; Δεν χρειάζονται πολλές λέξεις, μόνο μία: ΧΑΟΣ. Με λίγα λόγια, φαίνεται ότι το υπάρχον σύστημα στίξης μπορεί να μην είναι τέλειο, αλλά είναι μέχρι στιγμής το καλύτερο δυνατόν και το πλεόν εξυπηρετικό.
Παρ’ ολ’ αυτά τα σημεία στίξης κατά την γνώμη μου δεν έχουν μείνει στατικά αλλά έχουν εμπλουτισθεί, εάν και στις όποιες γραμματικές που έχω ξεφυλλίσει δεν έχω δει ακόμα αναφορές στον εμπλουτισμό τους. Φυσικά, υπάρχει η ισχυρή πιθανότητα να καταγράφεται το φαινόμενο σε υπερεξειδικευμένες, επαγγελματικές γραμματικές ή σε άρθρα επιστημονικών επιθεωρήσεων, τα οποία δεν παρακολουθώ, διότι, όπως έχω γράψει δεν είμαι γλωσσολόγος. Τέλος πάντων για να μην μακρηγορώ, αναφέρομαι στους «φατσούληδες», στους «χαμογελαστούληδες», ή όπως αλλιώς μπορεί να λέγονται στα ελληνικά τα emoticons. Κατά την γνώμη μου οι «φατσούληδες» έχουν πολύ ενδιαφέρον για τους εξής λόγους: Πρώτον, εάν δεν κάνω λάθος, προήρθαν «από κάτω», από τους χρήστες δεν προτάθηκαν από κάποια επιτροπή, δεύτερον αποδεικνύουν ότι οι νέες τεχνολογίες δεν φτωχαίνουν την γλώσσα, την έκφραση κλπ (διότι και τα σημεία στίξης κλπ μέρος της γλώσσας δεν είναι;), αλλά αντιθέτως την εμπλουτίζουν. Οι «φατσούληδες» είναι συνδεδεμένοι με τα μηνύματα του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και εάν δεν έχουν περάσει ακόμα στον «κλασσικό έντυπο λόγο» δεν νομίζω να
πολυαργήσουν. Ανα μφίβολα, θα αντισταθούν οι παλαιότερες γενιές ή και οι τεχνοφοβικές, το σύστημα τυποποίησης και η εκπαίδευση θα χρειαστούν τον χρόνο τους, αλλά στο τέλος θα αποτελούν πραγματικότητα και όπως μαθαίνουμε τα σύμβολα «!», «,», «.» κλπ θα μαθαίνουμε και τα «:-)», «8-)», «:-(«, «:-#» κλπ και θα τα συναντάμε και στις εφημερίδες, και στα βιβλία και στα επίσημα έγγραφα κλπ. Επίσης τα σύμβολα αυτά μπορούν και χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό με τα κλασσικά. Εάν παλαιότερα ένας φοιτητής παρακαλούσε τον συγκατοικό του να λείπει από το σπίτι γράφοντας του ένα σημείωμα που έγραφε «Μπορείς σε παρακαλώ να λείπεις το απόγευμα, διότι θα με επισκεφθεί η φίλη μου;», σήμερα μάλλον θα το γράφει έτσι: «Μπορείς σε παρακαλώ να λείπεις το απόγευμα, διότι θα με επισκεφθεί η φίλη μου;-)»

Advertisements

One response »

  1. Ο/Η temp256 λέει:

    Το έχω σκεφτεί αρκετές φορές -με αφορμή κυρίως κάποιο μήνυμα στο κινητό- και νομίζω ότι τα σημεία στίξης μπορούν να υπαινιχθούν αρκετά πράγματα. Αληθινό παράδειγμα:

    -Τι κάνεις;
    -Σου είπα ότι διαβάζω! (ενόχληση)
    Έπειτα από αυτό ο ενοχλητικός αποστολέας μείωσε αισθητά τον αριθμό των μηνυμάτων του.
    Αν έστελνα:
    -Σου είπα ότι διαβάζω…(μετριοπάθεια, όμως ίσως και κάποια θλίψη για το γεγονός ότι κάνω κάτι μάλλον δυσάρεστο), τότε τα πράγματα θα είχαν διαφορετική έκβαση.

    Κι όμως, όπως πολύ καλά τόνισες τα σημεία στίξης δεν αρκούν. Τα emoticons από την άλλη είναι μια επανάσταση την οποία βιώνω καθημερινά κυρίως στο msn messenger. Παρόλα αυτά νομίζω ότι προσωπικά δε θα μπορούσα ακόμα να δεχθώ τη χρήση τους σε χώρους πέρα των υπολογιστών και των κινητών. Θέλω δηλαδή να πω ότι το να βλέπω emoticons σε άρθρα εφημερίδων θα με ξένιζε και όσο σοβαρό και να ήταν το κείμενο θα μου σχημάτιζα αντίθετη εντύπωση.

    ΥΓ. Μια πρόταση. Καλό θα ήταν να δεχόσουν σχόλια και από ανώνυμους μιας και μερικοί είναι αναγνώστες και όχι bloggers. «:-)»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s