Σε προηγούμενο post είχα αναφερθεί στην μόδα των γυναικών. Αυτήν την φορά θα αναφερθώ στους άνδρες. Σε αντίθεση με τις γυναίκες, οι άνδρες δεν βιώνουν (εάν και θα πρέπει να αναρωτηθούμε εάν ίσχυε αυτό για πάντα και σε ό,τι αφορά την σύγχρονη εποχή για πόσο καιρό ακόμα) την ψυχολογική πίεση των εναλλαγών που απαιτείται από αυτές από περίοδο σε περίοδο. Με πέντε κομμάτια μπορούν να κάνουν διάφορους συνδυασμούς, οι οποίοι θα τους βγάλουν ασπροπρόσωπους. Εξάλλου, σε αντίθεση με μία γυναίκα, ένας άνδρας ποτέ δεν πρόκειται να σχολιασθεί για το εάν φοράει το ίδιο ρούχο με κάποιον άλλον σε κάποια κοινωνική εκδήλωση. Μάλιστα σε επίσημες περιπτώσεις, η πιθανότητες είναι πολύ μεγάλες (τα σακκάκια, τα παντελόνια και τα κουστούμια δεν βγαίνουν σε πληθώρα χρωμάτων), ενώ και σε τυπικά επίσημες επικρατεί η απόλυτη ομοιοχρωμία, ομοιοενδυμασία.
Τα «πέντε κομμάτια», βέβαια, που γράφεται στα ανδρικά περιοδικά είναι σχετικά. Σκεφτείτε το: πέντε σακάκια, πέντε παντελόνια, πέντε πουκάμισα, τρία κουστούμια, δύο τζην, πέντε παντελόνια σπορ, πέντε πουκάμισα σπορ, πέντε πουλόβερ, μία καπαρντίνα, ένα παλτό, δύο μπουφάν, ένα τζην μπουφάν, δύο ζακέττες: σαράντα δύο κομμάτια . Σε αυτά δεν έχουμε βάλει τα εσώρουχα, τις κάλτσες και τις γραββάτες. Όλα αυτά, λοιπόν, τιγκάρουν ανετότατα μία με δύο ντουλάπες, όσο και εάν θέλουμε να υπερηφανευόμαστε ότι είμαστε μετρημένοι και μαζεμένοι στα ρούχα μας σε σχέση με τις υπερεπεκτατικές γυναίκες. Βέβαια, αντιθέτως με τα ρούχα των γυναικών, η μικρότερη παλέττα χρωμάτων που έχει στην γκαρνταρόμπα του ένας άνδρας επιτρέπει περισσότερους συνδυασμούς. Δεν ξέρω, βέβαια, εάν επιτρέπει 42!, αλλά σίγουρα θα επιτρέπει αρκετούς. Ξεχάσαμε και τα παπούτσια: σύμφωνοι εδώ έχουμε σαφώς λιγότερα από τις γυναίκες αλλά μόνο και μόνο ότι περάσαμε από τον διαχωρισμό πρόχειρα, καθημερινά, αθλητικά, καλά στα trainers, loafers, oxfords κλπ σηματοδοτούν μία ποιοτική αλλαγή που δείχνει ότι η μόδα απασχολεί και τους άνδρες, έστω και εάν το παίζουν υπεράνω και αδιάφοροι.
Όπως την άλλη φορά είχα γράψει τί θεωρώ κομψό, ωραίο ντύσιμο για μία γυναίκα, θα κάνω το αντίστοιχο για το ντύσιμο και γενικότερα την εμφάνιση των ανδρών. Θα προσπαθήσω να μπω στον νου των γυναικών (εμπαθητική) και να προσπαθήσω να μαντέψω πως (δεν) τους αρέσουμε.
Φαντάζομαι τους αρέσει να έχουμε ένα καλογυμνασμένο σώμα, όχι φυσικά σαν μποντυμπιλντεράδες. Το καλογυμνασμένο σώμα εκτός από φυσικά ελκυστικό είναι και σημάδι υγείας. Θα προσέθετα και σημάδι σεξουαλικότητας. Βλέποντας μία καλογυμνασμένη πλάτη, μία γυναίκα μπορέι να φαντασθεί τις ωθήσεις που θα κάνει ο φέρων αυτή κατά την διάρκεια της ερωτικής πράξης.
Από την άλλη, βέβαια, υποθέτω ότι δεν τους αρέσει να υπεραπασχολούμαστε με το δικό μας σώμα σε σύγκριση με το δικό τους και να ανησυχούμε περισσότερο για την εικόνα τους μπροστά σε άλλους σε σχέση με το δικό τους σώμα. Καλό το γυμναστήριο, αλλά η υπερβολική άσκηση, που οδηγεί στον ναρκισσισμό δεν νομίζω ότι τις ενθουσιάζει.
Ανάλογα ισχύουν και με την εμφάνιση του σώματος. Μας θέλουν καλοξυρισμένους (ή έστω με περιποιημένο μούσι κλπ), υποθέτω θα μας θέλουν αντιστοίχως φρέσκους κλπ και προφανώς δεν θα τους είναι και ό,τι καλύτερο, εάν ο σύντροφός τους έχει γονίδια που τον φέρνουν εγγύτερα στον άνθρωπο του Νεάντερταλ με τρίχες μέχρι τα ακροδάκτυλα και στην πλάτη. Από εκεί, όμως, μέχρι το να ξημεροβραδιαζόμαστε στο αισθητικό κέντρο για να βγάλουμε κάθε ίχνος τρίχας από πάνω μας, να τα βάφουμε μαύρα, επειδή είδαμε μία ρυτίδα, πάει πολύ. Έχω την αίσθηση, ότι με την εξαίρεση της παθολογικής τριχοφυίας, οι γυναίκες μας προτιμούν απλώς να ξυριζόμαστε στο πρόσωπο. Το απαλό σαν μετάξι δέρμα ανήκει σε αυτές. Δεν μπορεί να έχουμε εμείς απαλότερο. Εξάλλου, πρέπει να φαίνεται και η διαφορά. Το ίδιο και με τα μαλλιά μας, οι άσπρες τρίχες δεν είναι λογικό να μας φέρνουν πανικό και φυσικά δεν μας σχολιάζουν θετικά, εάν πάμε να βάψουμε πανικόνβλητοι τα μαλλιά μας, εάν τυχόν δούμε άσπρες τρίχες.
Οπωσδήποτε, σε σχέση με τα περασμένα χρόνια η διαδικασία του ξυρίσματος και της περιποίησης του προσώπου , γενικότερα, έχουν αλλάξει. Παλαιότερα, οι άνδρες ξυρίζονταν και άφηναν το δέρμα τους έτσι, ή εβαζαν οινόπνευμα ή κάποιο γιατροσόφι (λεμόνι, ξύδι, αλατόνερο) κλπ. Σήμερα υπάρχει μία ολόκληρη γκάμμα προϊόντων, πιστεύω, όμως, ότι αρκούν το μεταξυριστικό βάλσαμο και κάποιο άρωμα. Έχω την εντύπωση ότι δεν τους αρέσει να καταλαμβάνουμε το ραφάκι και το ντουλάπι του μπάνιου, έστω και εάν υπάρχουν περιπτώσεις, όπου αυτές μετακόμισαν στο σπίτι μας παρά εμείς στο δικό τους.
Αφού ξυρισθούμε ( ή πριν αυτού, ή σε άσχετη στιγμή) θα μπούμε στο μπανιο. Και εδώ ένα σαμπουάν (ίσως και ένα απομπλεκτικό, εάν έχουμε μπερδεμένα μαλλιά) και ένα αφρόλουτρο/ντους κλπ αρκούν. Κάποιοι από εμάς θα είναι και καθηγητές στην χημεία-κοσμετολογία. Αυτό, όμως, δεν δικαιολογεί την αγορά απείρων σαμπουάν για τα μαλλιά μας ή αφρόλουτρων για το σώμα μας με γνώσεις του τύπου » το βάζω, διότι περιέχει απόσταγμα αλεσμένου πυρήνα ελαιοκαρπού σε συνδυασμό με ορό βανίλλιας, ενώ συνδυάζει άρωμα τριμμένου μοσχοκάρυδου που βελτιώνει την διάθεση». Τέτοιες δηλώσεις και τέτοια συμπεριφορά θα δημιουργήσουν γέλια στις γυναίκες. Αντιθέτως, είναι πολύ πιθανόν να μην γελάσουν και να δείξουν κατανόηση εάν αφού βγούμε από το μπάνιο μυρίζουμε κάποιο θηλυκό άρωμα. Καταλαβαίνουν ότι δεν το έχουμε κάνει συνειδητά και ότι απλώς βουτήξαμε το πρώτο μπουκάλι που έπεσε στα χέρια μας.
Διαφωνώ με πολλούς, οι οποίοι λένε ότι πρέπει να αφήνουμε το δέρμα μας να υποφέρει: να αφήνουμε τα χείλη μας σκασμένα, τα χέρια μας ανοιγμένα και να μην βάζουμε λίγη κρέμα για να τα ανακουφίσουμε και να διορθώσουμε την κατάσταση. Δεν μπορούμε, όμως, να έχουμε ντουλάπια επί ντουλαπιών με κρέμες για ενυδάτωση, αναρρόφηση, αναδόμηση, μικρολίφτιγγ, κυταρροανάπλαση και άλλα ευρηματικά. Υπεξαιρούμε τον ρόλο των γυναικών, οι οποίες με την πληθώρα των καλλυντικών τους δηλώνουν, ότι όχι μόνο θέλουν να αναστρέφουν καταστάσεις, οι οποίες δυσκολεύουν την ζωή (δεν είναι ότι πιο άνετο να μιλάς με σκασμένα χείλια ή να βγαίνεις στο κρύο με ανοιγμένα χέρια), αλλά ότι το δέρμα τους είναι τόσο ευαίσθητο, που το ακριβότερο μεταξένιο ύφασμα, ο απαλότερος κόκκος σκόνης είναι βάναυσα για αυτό και συνεπώς σε συνδυασμό με ό,τι άλλο επιζητούν την προσοχή μας.
Αφού βγούμε από το μπάνιο θα αρχίσουμε να ντυνόμαστε. Μπορεί να λέγεται ότι οι γυναίκες θαυμάζουν τα ανδρικά οπίσθια, αλλά δεν νομίζω ότι μας θέλουν με στριγγ, έστω και εάν τελευταία κυκλοφορούν και ανδρικά τέτοια. Εξάλλου, τα ανδρικά παντελόνια είναι συνήθως πιο πυκνουφασμένα και δεν φεγγίζουν.
Εάν κρυώνουμε, είναι χειμώνας κλπ μπορεί να βάλουμε κάποιο κοντομάνικο, κάποιο φανελάκι κλπ. Εάν είναι καλοκαίρι και είμαστε σπορ, θα βάλουμε κάποια μπλούσα ή πουκάμισο. Προσοχή, όμως, η μπλούζα δεν μπορεί να είναι εφαρμοστή κολλητή, διότι απλώς δείχνει ότι είμαστε ψώνια, τα οποία βγήκαμε να επιδείξουμε τα γυμνασμένα στο γυμναστήριο μούσκουλά μας. Εάν και οι μπλούζες, κυρίως οι μακώ, μπορούν νσ έχουν στάμπες, στα πουκάμισα το σχέδιο είναι λίγο δυσκολότερο. Το «χαβανέ» μας κάνει σαν αποπροσανατολισμένους τουρίστες, ενώ άλλα σχέδια και κεντήματα μας κάνουν να ομοιάζουμε με παίκτες σε reality show.
Το χειμώνα, ίσως λόγω της εποχής, το ντύσιμο είναι συντηρητικότερο. Ακόμα και οι μπλούζες, που έχουν στάμπες είναι πολύ πιο διακριτικές. Τα δε πουκάμισα, εάν δεν είναι μονόχρωμα, άντε να είναι ριγέ ή έστω καρώ. Και φυσικά θα προκαλέσουμε το γέλιο, εάν βάλουμε κάποια πολύ τολμηρά και λαμπερά χρώματα τύπου φούξια. Είναι πολύ σημαντικό, φυσικά, το πουκάμισό μας να ταιριάζει με την όλη μας αμφίεση. Υπάρχουν πουκάμισα, που δεν στέκονται χωρίς γραββάτα, που τουλάχιστον πρέπει να μπούμε σε ένα χώρο φορώντας την, άλλο εάν στην πορεία την χαλαρώσουμε και ενδεχομένως την βγάλουμε, και άλλα που είναι παράταιρα με αυτήν. Αυτό θα πρέπει να το προσέχουμε, διότι οι γυναίκες δίνουν μεγάλη σημασία στην κομψότητα της αρμονίας. Νομίζω, ότι είναι περιττό να συμπληρώσω, ότι το πουκάμισό μας και το σακκάκι μας, εάν φοράμε από πάνω, θα πρέπει να είναι ταιριαστά στο στυλ, και φυσικά καλοφορεμένα. Κακοβαλμένα πουκάμισα, στραβοκουμπωμένα, κρεμαντάλικα σακάκια δεν προσθέτουν στην γοητεία μας προς τις γυναίκες, εκτός εάν θέλουμε να το παίξουμε επαγγελματίες συνδικαλιστές εργατοπατέρες. Νομίζω ότι η σημειολογία αυτής της αμφίεσης αποκωδικοποιείται ως εξής: Να γίνει αντικείμενο ειρωνείας, να χλευασθεί η κλασσική αμφίεση της (μεγαλο)αστικής τάξης και συνεπώς και η ίδια η τελευταία.
Φυσικά το πουκάμισό μας θα πρέπει να είναι καλοκουμπωμένο. Σε όσες φίλες μου έχω πει για την εικόνα που παρουσιάζουν διάφοροι τύποι το καλοκαίρι με ένα γαριασμένο πουκάμισο, που έχει πέντε κουμπιά ανοικτα και με την μπάκα να λάμπει από τον ιδρώτα, αντιδρούν συνοπτικά με Μπλιάααχ!!!!
Το παντελόνι μας τώρα θα πρέπει να έχει το κατάλληλο μήκος. Ιδανικά το χειμώνα θα έπρεπε να καλύπτει (κυρίως σε «καλές εμφανίσεις») την γλώσσα του υποδήματος που φοράμε. Φυσικά επ’ ουδενί δεν πρέπει να μας είναι κοντό, διότι θα είναι σαν να επιστρέψαμε από τον ορυζώνα μας, όπου είχαμε μαζέψει τα πατζάκια για να μην βραχούν στις λάσπες. Φυσικά βερμούδες και σορτς, μπορούν να φορούν οι γυναίκες όλο το χρόνο, κυρίως τις πρώτες, -όσο είναι στην μόδα-, αλλά για τους άνδρες περιορίζονται στο καλοκαίρι και σε ανεπίσημες περιστάσεις, κατά κύριο λόγο. Δεν θα πηγαίνατε σε καλοκαιρινό πάρτυ με μία βερμούδα, φαντάζομαι. Πάντως και για αποφυγή παρεξηγήσεων το κατάλληλο ρούχο στο κατάλληλο μέρος. Εάν πάει κανείς, αλλά και καμία, πχ με σακάκι και τουαλέττα για ράφτιγγ, απλώς θα γίνει ρεζίλι! Και φυσικά θα δυσκολευτεί στις κινήσεις κλπ κλπ. Ακόμα και οι οδηγοί καλών τρόπων, όταν έγραφαν για εκδρομές έλεγαν ότι η γραβάττα μάλλον απαγορεύεται.
Σε καμμιά γυναίκα, εάν ένας άνδρας έχει περάσει τα 12, άντε με βία τα 14, δεν της αρέσει να βλέπει έναν άνδρα να κυκλοφορεί με πέδιλα και σαγιονάρες. Εξαίρεση μπορεί να είναι η παραλία (είναι δύσκολο να ξαμμίζεις τα παπούτσια σου) άντε και ο ακόλουθος καφές μετά το μπάνιο, και το σπίτι. Το βράδυ, όμως, θα πρέπει να φορέσει κλειστό παπούτσι. Δεν χρειάζεται φυσικά να μιλήσω για τον συνδυασμό πέδιλο με κάλτσα….
Μαύρο μοκασίνι και άσπρη κάλτσα! Φίλε μου, εάν βγήκες ραντεβού με τέτοια αμφίεση, μάλλον την πάτησες! Όχι μόνο είναι απαγορευμένη εμφάνιση, αλλά θα δείξεις ότι οι προσλαμβάνουσές σου περιορίζονται στις αλήστου μνήμης βιντεοκασσέττες του 80! Γενικότερα η άσπρη κάλτσα είναι μάλλον απαγορευμένη. Δεν ξέρω, βέβαια, γιατί αλλά συνήθως αυτοί που προτιμούν αυτόν τον συνδυασμό φορούν και ένα αρκετά banal άρωμα. Επίσης «κατσαριδοκτόνες» μπότες, δεν προσθέτουν στην εμφανισή μας.
Μιλώντας, πάντως, γενικότερα για τις κάλτσες, ειδικά σε ό, τι αφορά το επίσημο ντύσιμο, όχο μόνο πρέπει να ταιριάζουν με την υπόλοιπη αμφίεση, αλλά και καθήμενος ένας άνδρας σταυροπόδι να μην φαίνεται η γυμνή του κνήμη, αλλά να καλύπτεται από την κάλτσα.
Τα κοσμήματα στους άνδρες δεν πολυαρέσουν στις γυναίκες. Δεν έχω ακούσει και πολλές να σχολιάζουν θετικά τις διάφορες καδένες κλπ. Πολλοί, βέβαια, άνδρες φέρουν σταυρό όχι για αισθητικούς λόγους. Ακόμα και τότε οι γυναίκες προτιμούν μάλλον να αποδεχθούν οι άνδρες ότι ο Κύριος είναι παντού και ότι δεν χρειάζεται να φοράν σταυρό. Φαντάζομαι και το ανάλογο για τα θρησκευτικά σύμβολα ετεροθρήσκων.
Τσαντάκι έχουν μόνο οι γυναίκες! Απλούστατο.
Κηροαφαιρετικός όνυξ (στο μικρό δαχτυλάκι). Απαγορεύεται! Εάν βγει κάποιος κύριος ραντεβού φέρων όχι μόνο κηροαφαιρετικό όνυχα αλλά και χρησιμοποιών αυτόν ( βήμα πρώτο ξύσιμο αυτιού, βήμα δεύτερο θαυμασμός του ευρήματος, βήμα τρίτο καθαρισμός του όνυχος με κάποιο κλειδί εκτός εάν είναι μεγάλο και περισσέυει όπου μπορεί να βγει με τα δάχτυλα και εκτοξεύεται), η κυρία θα προφασισθεί κα΄ποια δικαιολογία για να μην τον ξανασυναντήσει.
Νομίζω, λοιπον, συνοπτικά ότι οι δύο ακολουθες εμφανίσεις θα έχουν την μεγαλύτερη «επιτυχία» στις γυναίκες.
Κύριος ηλικίας 18-40 ετών
Ξασμένο με οξυζενέ μαλλί
Χαϊμαλί
Κολλητό φανελάκι, να φαίνονται τα μούσκουλα.
Κατσαριδοκτόνα μπότα/(μαύρο) μοκασίνι άσπρη κάλτσα

Κύριος ηλικίας 40+
Κομμοδινί μαλλί
Καδένα, όπου από μέσα βγαίνουν οι τεστοστερενούχες τρίχες του στέρνου.
Πουκάμισο (συνήθως μπλε χρώματος) γαριασμένο άπλυτο καμμιά εβδομάδα με πέντε κουμπιά ανοικτα, ώστε να φαίνεται και να γυαλίζει η ιδρωμένη κοιλιά!
Νυχάκι
Τσαντάκι
Πέδιλο (με κάλτσα)

Advertisements

One response »

  1. Ο/Η Marina λέει:

    Αει στο καλό. Πολύ γέλασα με το πόστ σου.
    Αυτό με το νύχι στο μικρό δάχτυλο, το λέγανε παλιά «εισπρακτορικόν», όπου οι εν λόγο κύριοι, επεδίδοντο στις μεθόδους που έγραψες όντας μέσα σε κατάμεστο λεωφορείο..αηδία σκέτη.
    Και κάτι άλλο. Προσοχή στα σλιπάκια..συχνά είναι γαριασμένα, βρώμικα και τρύπια..όχι το ωραιότερο θέαμα..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s