Πριν από μερικές εβδομάδες, έχοντας επιστρέψει από την Σαββατιάτική μου βόλτα, άνοιξα την τηλεόραση, μάλλον από αδράνεια, παρά γιατί ήθελα να δω κάτι το συγκεκριμένο. Αλλάζοντας τα κανάλια, πετυχα την εκπομπή «Στα Άκρα», όπου καλεσμένος προς συνέντευξη ήταν ο Καθηγητής Γ. Γραμματικάκης.
Αφορμή για την συνέντευξη ήταν η πρόσφατη κυκλοφορία του βιβλίου του τελευταίου » Η Αυτοβιογραφία του Φωτός». Μέσα στις διάφορες ερωτήσεις που έκανε η Β. Φλέσσα, δύο μπόρεσα να συγκρατήσω και μου τράβηξαν το ενδιαφέρον. Δεν θυμάμαι επ’ ακριβώς την διατύπωση των ερωτήσεων και κυρίως των απαντήσεων.
Η πρώτη ερώτηση είχε σχέση με την αστρολογία και τα ζώδια. Σε αντίθεση με άλλους οι οποίοι σπεύδουν να επαναφέρουν τον δημοσιογράφο στην τάξη, ο οποίος τόλμησε να θέσει τέτοια ερωτήματα και να δηλώσουν φυσικά ότι πρόκειται για ανοησίες κλπ, απάντησε διαφορετικά. Είπε ότι στο παιχνίδι της ζωής και της καθημερινής επικοινωνίας τα ζώδια έχουν την πλάκα τους και ότι ακόμα και αυτός μπορεί να βγάλει ωροσκόπους και αναλύσεις. Είπε, όμως, ότι δεν μπορούμε να βασιζόμαστε στα ζώδια, να αγχωνόμαστε για το πώς θα κινηθεί η ζωή μας. Δεν μπορούμε να ξυπνάμε διαβάζοντας το ωροσκόπιο, να ερωτευόμαστε με βάση το ωροσκόπιο, να κλείνουμε δουλειές με βάση το ωροσκόπιο κοκ. Δεν μπορούμε, διότι τα ζώδια δεν έχουν βάση και έχει αποδειχθεί ότι δεν ισχύουν οι ερμηνείες και οι συσχετίσεις τους. Με λίγα λόγια, η απάντησή του ήταν ισορροπημένη. Δεν έδειχνε έναν «άτεγκτο» επιστήμονα, ο οποίος δεν δίνει χώρο στο παράλογο. Αντιθέτως, παραδέχθηκε ότι και το παράλογο είναι μέρος της ζωής και ότι πρέπει να το ξεχωρίζουμε και πως μπορεί να συμβάλλει ακόμα και στην απόλαυση της ζωής.
Η άλλη ερώτηση είχε σχέση με την αναζήτηση εξωγήινης ζώης, τις δυνατότητες επικοινωνίας κλπ. Γι αυτό το θέμα είπε ότι έχουν γίνει αξιόλογες, προσπάθειες, έχουν ανοιχθει οι οριζοντές μας, αλλά υπάρχει και αδυναμία επίτευξης του στόχου για τον απλούστατο λόγο ότι η ζωή του κάθε ανθρώπου είναι πολύ μικρή και οι αποστάσεις μέσα στο σύμπαν απίστευτα τεράστιες.
Μία άλλη φορά, τώρα δεν θυμάμαι ακριβώς εάν ήταν πριν ή μετά την παρακολούθηση της συγκεκριμένης συνέντευξης, έβλεπα τα DVD με τίτλο το «Κομψό Σύμπαν» με παρουσιαστή τον Brian Green, που συνόδευαν το περιοδικό Science Illustrated. Εϊχαν θέμα τις νέες θεωρήσεις στον μικρόκοσμο, αλλά και πώς επιρρεάζει τον μακρόκοσμό τις ερμηνείες που δίνουν η σχετικότητα, η κβαντομηχανική και την προσπάθεια της θεωρίας των χορδών να συνδυάσουν μικρόκοσμο και μακρόκοσμο κβαντομηχανική με σχετικότητα.
Ανάμεσα στα διάφορα που έλεγε ο αφηγητής, επιστήμονας ήταν και μία θεωρία πολλαπλών διαστάσεων και πολλαπλών συμπάντων, τα οποία ευρίσκονται ακόμα και σε απόσταση τρισεκατομμυριοστών δίπλα μας, τα οποία, όμως δεν μπορούμε να τα δόυμε και να τα αντιληφθούμε.
Ας συνδυάσουμε, λοιπόν, την μία ερώτηση του Γραμματικάκη με τις απόψεις του DVD.
1) Ο χώρος είναι άπειρος και ο βίος πολύ μικρός για να μπορέσουμε να ταξιδέψουμε σε αυτόν.
2) Υπάρχουν πολλαπλά σύμπαντα, τα οποία δεν μπορούμε να τα αντιληφθούμε, έστω και εάν βρίσκονται απειρομυρριοστά «δίπλα» μας.
Ας ζωγραφίσουμε το παρακάτω σχήμα:
_____Α_________________________________________________Β_________________________
______Α____________________________________________________Β______________________

Οι δύο αυτές γραμμές δείχνουν δύο σύμπαντα και τα Α και Β δύο πρόσωπα/παρατηρητές μέσα σε αυτά. Οι παρατηρητές είναι περιορισμένοι από την γεωμετρία του αντίστοιχού τους σύμπαν και από τις αντιληπτικές τους ικανότητες. Χρησιμοποιώ το σχήμα της γραμμής συμβατικά, θα μπορούσα να σχεδιάσω και ένα σύμπαν σε μορφή γύρου-πίττας και έαν άλλο σε μορφή πίτσας. Επιπλεόν, οι Α και Β στα αντίστοιχα σύμπαντά τους είναι «μέσα» σε αυτό, δηλαδή υπάρχει πάνω κάτω, αριστερά, δεξιά και εάν κάποιο από αυτά είναι πολυδιάστατο, ενδεχομένως να υπάρχει και σούπερπάνω κλπ κλπ. Τέλος πρέπει να πω, ότι δεν γνωρίζω εάν πρόκειται περί απείρων ή πεπερασμένων συμπάντων και δεν ξέρω εάν υπάρχει ή όχι και τί είναι το κενό ανάμεσά τους.
Αφού, το ταξίδι από το Α στο Β είναι μάλλον αδύνατο, θα μπορούσαμε άραγε να στρέψουμε τις προσπάθειες μας ώστε να φτιάξουμε μία «σκάλα», η οποία να συνδέει «γειτονικές» περιοχές διπλανών συμπάντων; Μήπως θα είχε περισσότερο νόημα;
Κάτι τέτοιο δηλαδή: (οι σταυροί είναι τα «σκαλοπάτια» της «σκάλας»)
_______Α___________________________________Β____________________________
+
+
+
+
________Α______________________________________Β_____________________________________

Εξάλλου, μπορεί η απόσταση μεταξύ των Α να μην απέχει περισσότερο από μερικά χιλιοστά.
Και για να κλείσω περνώντας σε ένα άλλο πεδίο, τώρα γίνεται αντιληπτό, γιατί ενώ η φιλελεύθερη συνιστώσα της ΝΔ και αυτή του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ έχουν μεγαλύτερη συγγένεια μεταξύ τους από την λαϊκή δεξιά και το πατριωτικό ΠΑΣΟΚ αντιστοίχως, συμβαίνει να συνυπαρχουν φιλελεύθεροι με λαϊκοδεξιούς και εκσυγχρονιστές με πατριωτικοπασοκτζήδες. Δεν έχει βρεθεί η «σκάλα» που συνδέει το Πασοκικό με το νεοδημοκρατικό σύμπαν.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s